ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Χαϊδελβέργη, η Βιέννη ­ κι ο κ. Μάκης

ΤΟ ΓΚΡΙ της συννεφιάς με τυλίγει με μια παρήγορη αίσθηση οικειότητας, η
ευρωπαϊκή μουντάδα πάντα μου το κάνει αυτό, είναι λιγάκι σαν η τάξη που
επικρατεί γύρω μου να εισχωρεί στον εγκέφαλό μου, οι απουσίες πονούν λιγότερο
από ό,τι στην Αθήνα ­ μπορεί και γι’ αυτό να φταίει ο ήλιος, δεν ξέρω. Στη
Χαϊδελβέργη πρώτα και στη Βιέννη έπειτα, τα μάτια μου ­ κι ο νους μου κι η
φαντασία μου ­ αιχμαλωτίζονται από τα κτίρια και τα σύννεφα και τη βροχή, τώρα
πια δεν ντρέπομαι να λέω πως εδώ νιώθω καλά, δεν μου λείπουν ούτε ο ήλιος ούτε
η θάλασσα, μονάχα το μωρό μου, αλλά αν ζούσα εδώ η Άννα θα ήταν μαζί μου, έτσι
δεν είναι; Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με διώχνει από τον τόπο μου, «φταίει
η υπόθεση Ματέι», λέει ο Νίκος, σκουπίζει τις σταγόνες από τα γυαλιά και
ψάχνουμε, δίπλα στο ποτάμι, τις ψυχές μας, όπως κάναμε παλιά, ναι,
μεγαλώνοντας το ελληνικό κράτος μας πληγώνει περισσότερο, ίσως γιατί νιώθουμε
συνυπεύθυνοι, τούτη την ώρα όμως αναρωτιόμαστε γιατί ο μικρός Κωνσταντίνος δεν
έχει πού να κάνει ποδήλατο, κλεισμένο στο γκαράζ μένει το δώρο που περίμενε,
βλέπουμε τους μικρούς χάρτες στις στάσεις του τραμ, εξηγούν και στον πλέον
αδαή ποιο πρέπει να πάρει και τι ώρα ακριβώς θα έρθει. «Γιατί, βρε γαμώτο,
επειδή έχουμε ήλιο δεν πρέπει να έχουμε τίποτε άλλο;». «Εμένα κι ο ήλιος με κουράζει…».

Κι έπειτα πρέπει να γυρίσουμε, ξέρουμε ότι θα ξανακάνουμε την ίδια συζήτηση σε
κάποιο άλλο ταξίδι, χιλιάδες «γιατί» έχουν βυθιστεί σε καπουτσίνους ήσυχων,
τακτικών και γκρίζων «πόλεων εργασίας», τώρα μας περιμένει η πραγματικότητα
του Μάκη, «άνθρωπος της αυτοδιοίκησης» σε κάποιο χωριό ο Μάκης, «γιατί αφήνεις
το αυθαίρετο με τη λαμαρίνα και χωρίς κεραμίδια», ρωτάς τον Μάκη, «τι να κάνω
εγώ, ο τύπος θα λάδωσε την Πολεοδομία», λέει ο Μάκης τη μια χρονιά, «θα λάδωσε
τη ΔΕΗ» λέει την άλλη χρονιά, που το γιγαντιαίο αυθαίρετο έχει και ρεύμα, την
τρίτη χρονιά ο Μάκης πίνει καφέ με τον ιδιοκτήτη του αυθαίρετου, «έχει κουκιά
ο τύπος», η παραδοσιακή αρχιτεκτονική δεν έχει κανένα, το ξέρω ­ ας ρίξω μια
τελευταία ματιά στη Βιέννη…