ΣΗΜΑΤΑ

… μαθεύτηκαν για τον Κλίντον με τη Μόνικα, οι πολίτες του πλανητικού χωριού
έχουν καταλάβει πάνω κάτω τι ήταν στην πραγματικότητα όλη αυτή η ιστορία. Τι
ήταν ο περίφημος δεσμός των δύο, που έκανε τον εισαγγελέα Σταρ φετιχιστή για
το φόρεμα της 24χρονης και την προδομένη Χίλλαρυ μαινάδα, να πετά το κινητό
της στο κεφάλι του συζύγου (λεπτομέρεια, όπως λέγεται, από την έκθεση του
Κέννεθ Σταρ, η οποία θα παραδοθεί στο Κογκρέσσο μέσα στον μήνα). Γνωρίζουμε
λοιπόν όλες τις πτυχές της υπόθεσης: τις συναντήσεις στον διάδρομο και στο
Οβάλ Γραφείο, τις «τσίλιες» του πιστού Μάικ Τζόρνταν, τα νυχτο-τηλεφωνήματα,
ακόμα και ποιες στάσεις έπαιρνε το παράνομο ζευγάρι κατά την εκτέλεση του
ερωτικού παιχνιδιού.

… τα πάντα αυτή η «ανάρμοστη» σχέση, που την έκαναν και οι Ρώσοι σουβενίρ
πωλούμενο στους δρόμους (φωτ.). Είχε ορμή, είχε μυστικότητα, είχε ίλιγγο, είχε
κίνδυνο, είχε πλάκα, είχε αγωνία. Ένα μόνο δεν είχε. Ένα της έλειπε, και απ’
αυτό είναι που πάσχει. Απ’ αυτό είναι που ο απλός άνθρωπος γέλασε μεν ή
στενοχωρήθηκε, και θύμωσε ή αηδίασε ή αδιαφόρησε ­ αλλά δεν «μετέσχε». Δεν
δονήθηκε. Δεν έμεινε μια στιγμή ακίνητος, συνεπαρμένος, όπως κάποιος στο
άγγιγμα ­ ή στη θέα ­ του κεραυνού. Διότι ήταν αυτό το ένα, το μέγα, που
απουσίαζε: Το πάθος. Πουθενά δεν φάνηκε η εξαγνιστική του λάμψη. Πουθενά η
φωτιά και ο πυρετός που άνθρωποι απλούστεροι, μικρότεροι από τον Κλίντον και
από τη Μόνικα, μπορούν ακόμη πού και πού να δοκιμάζουν. Το πάθος: το μόνο που
δίνει στον αμαρτωλό αξιοπρέπεια και στον παραβάτη ­ σχεδόν ­ δίκιο, κάνοντάς
τους, στα μάτια των πολλών, συγγνωστούς. Γιατί το πάθος δεν εξευτελίζει, το
ξέρουν όλοι κατά βάθος, το πάθος ανεβάζει. Και έλειψε. Δεν έκλαψε κανένας απ’
τους δυο, δεν ολοφύρθηκε για τον έρωτα, ή για την απώλειά του. Δεν «έπαθε» απ’
αυτό. Μόνο απ’ το ξεσκέπασμα: έχασαν τη βολή τους. Γι’ αυτό και το παγκόσμιο
χωριό δεν συμπάσχει. Από κάποια απόσταση μόνο, χαχανίζοντας, κοιτά.

… περί αισθημάτων ο λόγος, ο Ιταλός φιλόσοφος Φραντσέσκο Αλμπερόνι, από τα
φωτεινά μυαλά της Μεσογείου, επισημαίνει και ένα άλλο είδος, που είναι στις
μέρες μας σπάνιο, αλλά και αζήτητο: την ταπεινότητα. Άλλοτε, το ότι ήταν
κάποιος ταπεινός, ταπεινόφρων, το ‘λεγαν για καλό, ως έπαινο. Ο «ταπεινός»,
σήμερα, άλλο συνειρμό μας φέρνει: Βλέπουμε ένα ανθρωπάκι σκυφτό, βουβό όταν οι
άλλοι μιλούν, υποταχτικό και όταν το αδικείς. Πλάσμα αδύναμο,
καρπαζοεισπράχτορα. Ένα μαλάκιο, έναν loser.

… ο αληθινός ταπεινός, λέει ο Α. σε επιφυλλίδα του στην «Κορριέρε». Έχει
γίνει παρεξήγηση. Κάπου ξεχάστηκε ότι η ταπεινοσύνη, το αντίθετο του
διογένειου «τύφου», είναι υπόθεση πνευματική. Πράγμα πολύ βαθύτερο από τις
μικρές κινήσεις, από το «small talk» στην παρέα ή τη δουλειά. Και εντελώς
διάφορο, ασφαλώς, από τη δουλικότητα του αληθινά αδύνατου ή του πονηρού.
«Ταπεινός», λέει ο Α., είναι αυτός που μέσα στους μισαλλόδοξους, τους
οιηματίες, τους σίγουρους για τις ιδέες τους ­ και ανελέητους για τους
αλλόδοξους ­ παραμένει ψύχραιμος και σκεπτικιστής. Αυτός που ξέρει ότι με τους
ηγέτες, τις ιδέες και τα οράματα για τα οποία πολέμησες, τα παιδιά σου αύριο
θα γελούν. Και που βγάζοντας απ’ την καρδιά του την έπαρση και τον στόμφο
κερδίζει χώρο για αισθήματα ­ παίρνοντας απ’ αυτά μια δύναμη που οι άλλοι,
πρόχειρα κοιτώντας, θαρρούν καμμιά φορά πως δεν την έχει.