ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάντως, εμένα, μου άρεσε…

ΔΕΚΑ από σας δεν έχετε ιδέα για τη βρωμοδουλειά.

Είκοσι από σας, ούτε που υποψιάζεσθε τι θέλω να πω.

Πενήντα από σας δεν τό ‘χετε κάνει ποτέ.

Χίλιοι από σας πιστεύετε ότι δεν σας έχουν πάρει χαμπάρι.

Το περιστατικό ανακυκλώνεται σαν οικογενειακό αστείο.

Αλλά δεν είναι ανέκδοτο.

Είναι κάτι παραπάνω.

Είναι νοοτροπία και κοινωνική σύμβαση και θεατρινισμός.

Κι εσείς νομίζετε ότι δεν θα σας καταγγείλω…

Χα!

Παρακολουθώ την ιστορία να συμβαίνει χρόνια τώρα, απαράλλαχτα ίδια.

Τη θυμήθηκα με αφορμή τις παραστάσεις στην Επίδαυρο.

Τη ζω κάθε βδομάδα, σε κάθε πρεμιέρα.

Σαν ένα έργο που παίζεται στα καμαρίνια, στις παρέες που συναντιούνται στο
κατηφορικό δρομάκι προς το πάρκινγκ, στο καφενείο του «Ξενία», στα πολύβουα
δείπνα του «Λεωνίδα».

Ο «θίασος» είναι μια ομάδα ανθρώπων που μεταφέρονται, οι ίδιοι πάντα, με
μικρές προσθαφαιρέσεις, από πρεμιέρα σε πρεμιέρα.

Παρακολουθούν παγερά την παράσταση κι αμέσως μετά τη «θάβουν».

Στα τετ-α-τετ που φροντίζουν να έχουν με τους συντελεστές και πρωταγωνιστές
της παράστασης, ο καθένας μεμονωμένα κάνει τις δημόσιες σχέσεις του,
αναιρώντας, όσα πριν κατέκρινε εν χορώ με τους άλλους.

Η φράση-κλισέ είναι: «Πάντως, εμένα, μου άρεσε».

Ακαταμάχητοι «φίλοι» σ’ ένα θέατρο εν θεάτρω, όπου απουσιάζουν οι φανερές
συγκρούσεις και η ειλικρίνεια.