Η «ανοιχτή πληγή» της Παιδείας

Η ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ κ. Γεωργία Ζαχαροπούλου μάς γράφει:

«Με αφορμή όλα αυτά που συνέβησαν, τον “καυτό” Ιούνη του 1998 και που αφορούν
και εμένα άμεσα, εφόσον συμμετείχα ως ατυχής εκπαιδευτικός μέσα στη λαίλαπα
των διαγωνιστικών εντάσεων, γράφω αυτή την επιστολή και την απευθύνω σε όλους
τους σκεπτόμενους πολίτες της χώρας μας.

Διανύω το εικοστό ένατο έτος της ηλικίας μου και βρίσκομαι σε θέση να
αναμιγνύω τον ιδεαλισμό με τον ρεαλισμό. Επιπλέον, θεωρώ ότι η εκπαίδευση
σήμερα θα ήταν πολύ γραφική υπόθεση, αν δεν ήταν τραγική.

Αποφοίτησα από τη Γαλλική Φιλολογία Αθήνας το 1992 και έκτοτε ασκώ το
επάγγελμα της καθηγήτριας, το οποίο τυχαίνει να αγαπώ, γιατί με ενδιαφέρει η
επαφή μου με παιδιά και εφήβους ­ που είναι ίσως τα πιο ζωντανά κύτταρα της
σαθρής κοινωνίας μας ­ αλλά φοβούμαι πως θ’ αναγκαστώ να το εγκαταλείψω, διότι
πλέον, το αντικείμενο της εργασίας μου είναι “παρωχημένο, αναλώσιμο αγαθό”.

Έχω κουραστεί κάθε Μάη και Σεπτέμβρη να παίρνω τα βιογραφικά μου υπό μάλης, να
φοράω το πιο ευγενικό και διπλωματικό μου χαμόγελο και να χτυπώ τις πόρτες των
σύγχρονων σούπερ μάρκετ της ιδιωτικής εκπαίδευσης, για να πουλήσω τον εαυτό
μου και τις γνώσεις μου. Έχω αγανακτήσει μέχρι αηδίας να αμείβομαι έναντι
πινακίου φακής, για να προσφέρω τις γνώσεις μου στα ταλαίπωρα από γονείς και
εκπαιδευτικό σύστημα, μα πάντα αξιαγάπητα παιδιά, και να διαπραγματεύομαι
ωράρια και ωρομίσθια σε διάφορα φροντιστήρια.

Δεν χρησιμοποιώ όλ’ αυτά ως άλλοθι για να δικαιολογήσω τη συμμετοχή μου στον
διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, την οποία αποφάσισα βλέποντας τον αριθμό μου στην
επετηρίδα και υπολογίζοντας ότι δεν έχω περιθώρια διορισμού ούτε το… 2012!
Αγανακτώ όμως με πολλά και πολλούς:

1. Με τη χρησιμοποίηση των αναπληρωτών ­ δεν είμαι αναπληρώτρια ­ οι οποίοι
καλούνται να εξετασθούν αυτό που ήδη διδάσκουν, προκειμένου να μονιμοποιηθούν!!!

2. Με την “ευαισθησία” πρώην συντρόφων της Αριστεράς, οι οποίοι ενδεχομένως να
είναι “βολεμένοι επαναστάτες”, τουτέστιν είτε άσχετοι με την παραγωγική
διαδικασία φοιτητές είτε αδρά αμειβόμενοι σε ιδιαίτερα μαθήματα και εκ του
ασφαλούς αγωνιστές είτε απεχθείς πολιτευτές του ΚΚΕ που τρέχουν να τονώσουν το
αγωνιστικό τους μένος, την πλήξη των εδράνων τους και τη σταθεροποίηση του
παχυλού βουλευτικού τους μισθού, οι οποίοι έφτασαν σε σημείο να βιαιοπραγήσουν
απέναντι σε άνεργους και απελπισμένους συναδέλφους.

Εξαιρώ μόνο τους ρομαντικούς ιδεολόγους και τα άτομα με ήθος και ύφος, που
θεωρώ ότι δεν έπεσαν στη λογική του νέου “διχασμού”.

Συζητώντας τελευταία με φίλους, έπρεπε να απολογηθώ για την αποτρόπαια πράξη
μου να συμμετάσχω στον διαγωνισμό όπου ­ εκτός των άλλων ­ αισθάνθηκα σαν σε
στρατόπεδο συγκέντρωσης και όπου το σπάσιμο νεύρων από την καθυστέρηση των
θεμάτων ­ όχι πάντα οφειλόμενη σε εξωγενείς παράγοντες, αλλά και σε έλλειψη
υποδομής του “εκσυγχρονιστικού” μας συστήματος, καταλήγω στο εξής: Νιώθω
αλλοτριωμένη, όχι γιατί συμμετείχα στον διαγωνισμό, αλλά γιατί εγώ και άλλοι
συνάδελφοί μου έχουμε καταντήσει το δικαίωμά μας στη δουλειά να το νιώθουμε
σαν παροχή φιλευσπλαγχνίας του κάθε ιδιωτικού ή δημόσιου φορέα.

Όλο αυτό το κλίμα παραπέμπει στην ταινία “Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν”
την οποία πρόσφεραν και “ΤΑ ΝΕΑ” σε βιντεοκασέτα… Σύμφωνα με την ταινία, οι
συμμετέχοντες στον διαγωνισμό χορού, έπεφταν μέχρι τελικής πτώσεως για να
κερδίσουν το χρηματικό έπαθλο. Το κραχ του 1929 επαναλαμβάνεται αδυσώπητα και
ατέρμονα. Δεν είναι τυχαίο που τελευταία ακούω ξανά το τραγούδι των αδελφών
Κατσιμίχα “Για ένα κομμάτι ψωμί”, διαβάζω τους “Άθλιους” του Ουγκώ. Μια φίλη
μου είπε να διαβάσω τον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι και ένας άλλο φίλος το
“Έγκλημα και τιμωρία” επειδή εγκλημάτησα διαγωνιζόμενη.

Διευκρινίζω: Διαφωνώ με τη λογική των διαρκών εξετάσεων ­ ούτως ή άλλως έχουμε
δώσει αρκετές ­ για να εισαχθούμε και να αποφοιτήσουμε από τα ΑΕΙ και
εξεταζόμαστε καθημερινά στη δουλειά μας, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να προταθούν
εναλλακτικοί τρόποι πρόσληψης διότι η επετηρίδα είναι ημιθανής.

Διαφωνώ, που μετατράπηκαν σε βίαιους τραμπούκους απέναντι σε συναδέλφους ­ δεν
μας φτάνουν τα ΜΑΤ που χτυπούν ανελέητα, τους δίνουμε και τροφή να
επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους ­ γιατί Αριστερά σημαίνει πάνω απ’ όλα
ευαισθησία, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, διαλεκτική ικανότητα, στον άνθρωπο και τον πολιτισμό».