Να δούμε ποιος αξίζει

Επείγουσα επιστολή με την οποία ζητεί να λάβει τα πρακτικά της συνεδρίασης του
εκλεκτορικού σώματος που την περασμένη Δευτέρα εξέτασε την πρόταση για τη
μετάκληση του φυσικού κ. Δημήτρη Νανόπουλου απέστειλε προς τον πρόεδρο του
Τμήματος Φυσικών ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κωνσταντίνος Δημόπουλος.

«ΖΗΤΗΣΑ να μου στείλουν τα πρακτικά για να τα μελετήσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες
του Πανεπιστημίου», σημείωσε στα «ΝΕΑ» ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
«Αν από την εξέταση των πρακτικών προκύψει ότι δεν υπάρχει αιτιολογημένη
άποψη, τότε έχω το δικαίωμα να ζητήσω να επαναπεμφθεί το θέμα στο ίδιο
εκλεκτορικό σώμα».

Την ίδια στιγμή ο κ. Δημόπουλος άρχισε διαμεσολαβητικές προσπάθειες με τα δύο
αντιμαχόμενα στρατόπεδα, προκειμένου να εξετασθεί η δυνατότητα σύνθεσης των
απόψεων. Δεν κρύβει, μάλιστα, τη συγκρατημένη του αισιοδοξία, σημειώνοντας
χαρακτηριστικά: «Ευελπιστούμε, αλλά θα πρέπει πρώτα να επικρατήσει ψυχραιμία,
ηρεμία και σύνεση», αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάτι τέτοιο σήμερα είναι
εξαιρετικά δύσκολο, αφού η αδρεναλίνη βρίσκεται στα ύψη.

Εν τω μεταξύ από τη Γενεύη, όπου βρίσκεται, ο κ. Δημήτρης Νανόπουλος ανέβασε
χθες το θερμόμετρο καλώντας ούτε λίγο ούτε πολύ σε… επιστημονική μονομαχία
τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Νίκο Αντωνίου.

«Ζητώ να ακυρωθεί η διαδικασία της μετάκλησής μου και να προκηρυχθεί κανονικά
έδρα πρώτης βαθμίδας, με την προϋπόθεση ότι υποψήφιοι θα είμαστε εγώ και ο
καθηγητής Νίκος Αντωνίου. Καλώ λοιπόν τον κ. Αντωνίου να παραιτηθεί από το
καθηγητικό του αξίωμα και να υποβάλουμε και οι δύο τα βιογραφικά μας σημειώματα».

Ο κ. Νανόπουλος ζήτησε, μάλιστα, από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών να
ορίσει επιτροπή αποτελούμενη από λαμπρούς φυσικούς που οι εργασίες τους έχουν
βραβευτεί με Νόμπελ και οι οποίοι θα κρίνουν τόσο τον ίδιο όσο και τον κ.
Αντωνίου. Για τρίτη ημέρα χθες η απόρριψη της μετάκλησης του κ. Νανόπουλου στο
Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών συνεχίζει να προκαλεί αντιδράσεις στους
κόλπους της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Από την πλευρά του ο κ. Κωνσταντίνος Λιολιούσης, πρόεδρος του Συλλόγου
Διδασκόντων της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπογράμμισε
ότι «η περίπτωση του κ. Νανόπουλου αναδεικνύει το πρόβλημα των λοιπών βαθμίδων
του Τμήματος Φυσικής, που είναι θύματα της ίδιας πρακτικής ­ εκ μέρους της
βαθμίδας των καθηγητών ­ κάθε φορά που αποπειρώνται να ζητήσουν την εξέλιξή τους».

Σύμφωνα τα στοιχεία που παραθέτει ο κ. Λιολιούσης, «στο Τμήμα μας έχουμε 18
αναπληρωτές, περίπου 85 επίκουρους και 10 λέκτορες. Αυτή η αναλογία είναι
μοναδική συγκριτικά με τα άλλα τμήματα της χώρας. Για παράδειγμα σε πολλά
Τμήματα του ΕΜΠ πάνω από το 50% είναι πρωτοβάθμιοι καθηγητές, ενώ σε εμάς το
ποσοστό των πρωτοβάθμιων είναι 6% – 7%».

Για το ίδιο θέμα ο κ. Η. Αϋφαντής, καθηγητής Μηχανικής ΑΠΘ, τόνισε στα «ΝΕΑ»:

«Χωρίς μεγάλη έκπληξη αλλά όχι και άνευ βαθείας πικρίας πληροφορήθηκα χθες από
“ΤΑ ΝΕΑ” ότι το εκλεκτορικό σώμα του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
καταψήφισε τη μετάκληση του Δημήτρη Νανόπουλου. Ένας από τους ελάχιστους
εναπομείναντες θεσμούς ακαδημαϊκής διάκρισης και αναγνώρισης επιστημονικού
έργου στο ελληνικό πανεπιστήμιο και ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες
ελκυστικούς μηχανισμούς επαναπατρισμού καταξιωμένων και διεθνώς αναγνωρισμένων
Ελλήνων καθηγητών του εξωτερικού τίθεται υπό αμφισβήτηση. Όντας ο ίδιος
μετακληθείς από το εξωτερικό στο ΑΠΘ το 1989 σας διαβεβαιώ ότι αν η μετάκλησή
μου αυτή γινότανε σήμερα, μετά την περίπτωση Νανόπουλου, θα ένιωθα εξαιρετικά
αμήχανος να αποδεχτώ την ύψιστη αυτή τιμή που προσφέρει το ελληνικό
πανεπιστήμιο και επινόησε ο Έλληνας νομοθέτης για την αναβάθμιση της ελληνικής
παιδείας. Αλλά και ως απλό μέλος ΔΕΠ ελληνικού πανεπιστημίου, αναρωτιέμαι αν
έχω δικαίωμα να κάνω χρήση του τίτλου αυτού του ανώτατου εκπαιδευτικού
λειτουργού χωρίς να απολογούμαι συνεχώς στους φοιτητές μου και τους γονείς τους.

Δεν αρμόζει, με αφορμή την περίπτωση Νανόπουλου, να αναφερθώ στα ακανθώδη
προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου, στον τρόπο εκλογής και το ακαδημαϊκό
προφίλ ενός μεγάλου μέρους των οργάνων διοίκησης, στα διπλά μέτρα και σταθμά
που συχνά υιοθετούνται για προαγωγές μελών ΔΕΠ και στον τρόπο που θυσιάζεται η
ακαδημαϊκή δεοντολογία και το πανεπιστημιακό ήθος στο βωμό της τυπολατρίας,
πολλές φορές ενάντια στην ελληνική νομοθεσία για την ανώτατη παιδεία. Αυτά τα
πράγματα απαιτούν μια συγκεκριμένη τεκμηρίωση και λεπτομερή ενημέρωση της
κοινωνίας, μια γενικότερη ευαισθητοποίηση της πανεπιστημιακής κοινότητας και
μια εις βάθος έρευνα και επέμβαση από το αρμόδιο υπουργείο».