ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρόνια μου πολλά!

ΝΑ ΕΙΜΑΙ, λέω, πολυχρονεμένη, και δεν το εύχομαι γιατί χθες ήταν η καθιερωμένη
γιορτή της μητέρας. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, με… μακαρίζω, όπως μακαρίζω
καθέναν που αγαπάει τα παιδιά κι ας μην έχει δικά του, αλλά και όποιον
νοιάζεται για το μέλλον των παιδιών και όχι μόνο των δικών του. Δεν έχει ζήσει
η νεώτερη γενιά τα προβλήματα της δικιάς μου, θα ‘λεγα πως δεν ευτύχησε να
έχει εμπειρίες σκληρές όπως η μετεμφυλιακή γενιά ή ακόμη και η παλαιότερη ­
όσο οξύμωρο και αν ακούγεται. Δεν γεύτηκε εξεγέρσεις, δεν βρέθηκε στην ανάγκη
να διαλέξει ανάμεσα στο δίκαιο και στο άδικο, την επώδυνη ελευθερία και τον
ανώδυνο ­ ή και πικρό ­ συμβιβασμό. Ακόμη και ο Μάης του ’68 ­ τριάντα χρόνια
μετά ­ ελάχιστα, αν όχι καθόλου, την αφορά ­ ας γράφονται ποταμοί αφιερωμάτων
«για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι», όπως είθισται να
λέγεται στις επετείους. Οι εικοσάρηδες γυρίζουν στα σίξτις σαν σε νοσταλγική
επιστροφή σε μιαν ανάμνηση που δεν έχουν, η δική τους συλλογικότητα δεν
συναντιέται στα περιθωριακά ξεσπάσματα παρά σε μοναχικές πορείες αναζήτησης
του προσωπικού στόχου, που συχνά δεν σχετίζεται διόλου με την αυτογνωσία.

Τι μακαρίζω, λοιπόν, στη μητρότητα, με ποια γονεϊκή γαλουχία τα παιδιά του
21ου αιώνα θα γράψουν «τη δική τους ιστορία»; Και γιατί τόσο πολύ επιμένω στα
αισθήματα που απωθούνται; Τα παιδιά έχουν ­ το καθένα και όλα ­ το ριζικό που
τους κληρονομούμε και τη δυναμική επιλογή ­ που θέλει κουράγιο ­ να μας
αγνοήσουν, να γράψουν ή να μη γράψουν ιστορία για τη γενιά τους. Και αν βαθιά
μέσα μου πιστεύω πως κάθε γενιά κουβαλάει έναν σπόρο ελπίδας, αυτό μού είναι
αρκετό για να χαίρομαι. Και χθες και σήμερα και αύριο.