Φάσεις από ένα ντέρμπι

ΕΚΤΟΣ από τα «γλυκά αποφθέγματα», τα επαναστατικά συστατικά και τις
κινητοποιήσεις των διανοουμένων, ο Μάης του ’68 δεν δημιούργησε καμία πολιτική
πραγματικότητα κι ας ψάχνουμε όλοι μας τις «μεγάλες απαντήσεις».

Με τη γνωστή απουσία τού ΚΚΓ και με τις αρχές ότι μόνη της «η αλήθεια είναι
επανάσταση» πλησιάζαμε τότε μέσα από τα οδοφράγματα του Σεν Μισέλ στις ελπίδες
μας για άμεση δημοκρατία. Δεν ήρθε, χάσαμε, επιστρέψαμε στις… δουλειές μας.
Ο ενθουσιασμός, η αλληλεγγύη κι ο επαναστατικός ρυθμός με όλο μας τον
φανατισμό μάς έδινε το πάθος να ερωτευθούμε «κάπως» μιαν άλλη ζωή.

Κατειλημμένη Ναντέρ. Τα συνθήματα στους τοίχους αντιπροσωπευτικά του κλίματος της εποχής

Τώρα αυτή η συλλογική ουτοπία, ύστερα από τριάντα χρόνια σε παράδεισο και
κόλαση, μ’ αφήνει πια αδιάφορο. Αρκετές φορές μου σπάσανε το κεφάλι και μου
πρήξανε τα μάτια οι Γάλλοι μπάτσοι, αρκετές μολότοφ έριξα στη Γκε-Λισάκ, μέρες
και νύχτες περπατάγαμε, ξηλώναμε δρόμους με τον φόβο ότι μπορούν μας πιάσουν
και να μας πάρουν το διαβατήριο.

Ήμουν, πώς να το κάνουμε, ένας γυρολόγος διανοούμενος ή καλύτερα, για να
μπορούμε να συνεννοηθούμε, ένα παλιόπαιδο της εποχής.

Να, λοιπόν, ελληνικά ψήγματα σημειολογίας από αυτόν τον παλιοπαράδεισο του Μάη
του ’68. Στη «ζωντανή μετάδοση» όλης της παράθεσης των στοιχείων πρώτος… και εγώ.

* Αμφιθέατρο Σορβόννης, με Σαρτρ και αμφισβητίες. Επί σκοπόν ο Μαρκούζε, ο
Λούκατς κι ο Σοβαζό να λέει ότι ο φιλόσοφος είναι «καλό ανθρωπάκι».

* Αναδρομική του Ανρί Μισό στην Γκαλερί Ιόλας και παραδίπλα να εκθέτει ο
Βασαρελί την «κινητική» του.

* Κινήσεις στο Σεν Κλοντ και ανησυχία. Παρέες ο Βασιλικός, ο Χριστοδούλου, ο
Κούνδουρος, ο Παπατάκης και η Όλγα, ο Σαββόπουλος, ο Ελεφάντης, ο
Χατζηνικολάου, ο Καβουριάρης, ο Φέρρης, ο Νόλλας, ο Λιαρόπουλος, ο Στάικος, ο
Κυριτσόπουλος κ.λπ.

* Σινεματέκ του Λανγκλουά και Ερνέστο Γκουερά, Γιάντσο, Σκολιμόφσκι.

* Στο σπίτι μου ο Κατακουζηνός με την Τόνια Μαρκετάκη, η Ήρα Φελουκατζή, ο
Διονύσης με την Άσπα.

* Ο Αλέκος Φασιανός, αστέρι από τότε, να εκθέτει στου Φακέτι, να κάνει μια
καταπληκτική αφίσα για τις περιστάσεις (την έχω, Αλέκο) κι αργότερα να έρχεται
με τον Τσαρούχη στο σπίτι και να ψέλνουν με τις ώρες «εσύ παπάς, εγώ ψάλτης».

* Να νοιαζόμαστε για τον Μίκη και η Μελίνα να τραγουδά και να κλαίει για τους
«μπάσταρδους» στο Μομπέρ – Μιτιαλιτέ.

* Ο Κόκκας της «Ελευθερίας» να φωνάζει και να δικαιολογείται στον Β. Βασιλικό
και τη Μιμή, όταν ο Βασίλης έξαλλος του φώναζε ότι «κι εσύ βοήθησες να ‘ρθει η
δικτατορία» (Ντράγκστορ Σεν Ζερμέν).

* Το κλέψιμο των βιβλίων από τον Μασπερό, κόλαση.

* Ένας ιστορικός καβγάς Μοσκώφ – Χριστοδούλου στη Σιτέ.

* Η κατάληψη στο ελληνικό περίπτερο με μαύρα και κόκκινα πρόβατα, για
καλύτερες συνθήκες «αλληλοσφαγής».

* Ο Γιώργος Αλικάκης και η Βίκυ, φίλοι, όταν κολλημένοι σε βαθμό ασιτίας μάς
έδιναν «ΜΙΑ» θαλπωρή.

* Στο Μον Παρνάς μια ομάδα, στις ράγες, μας έβριζε για χαφιέδες επειδή δεν
ακολουθούσαμε τη γραμμή και δεν αφήναμε να μας τραβήξουν απ’ το μανίκι.

* Κάποιοι σημερινοί «διανοούμενοι και άντρες συγχρόνως» που ήταν τότε
φοβισμένες κότες. Άραγε θυμούνται και ευφραίνονται τους κόπους της επανάστασής
τους; Δεν θα τους ξεμπροστιάσω ποτέ, αλλά να ξέρουν ότι τους θυμάμαι κι όταν
τους βλέπω καμιά φορά «ζωντανά» στην τηλεόραση, γελάω. Την εποχή εκείνη
σημειολογούσαν μέσω του «Πουέν» τον Βολίνσκι.

Αρκετά όμως, γιατί τελειωμό δεν έχουν αυτές οι ιστορίες. Επιστρέψαμε εδώ και
καιρό στην «κανονικότητα» και τα κουκιά έχουν μετρηθεί. Τώρα προτιμώ τα
τριάντα «Νυχτερινά» του Μάνου Χατζιδάκι και καταλήγω στο μότο του Βασίλη
Βασιλικού «Πίνω χυμούς κι ονειρεύομαι φρούτα».

Όλα αυτά χωρίς κρίσεις. Μια περιγραφή από φάσεις του αγώνα ­ απλώς! ­ έκανα.