Άλλοι από σεβασμό, άλλοι από περιέργεια

«Βοήθειά μας». Ο κυρ Γιώργος ελπίζει ότι ο νέος Αρχιεπίσκοπος θα βοηθήσει «να ομονοήσουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας»

ΑΛΛΟΙ ΕΙΧΑΝ έρθει από μακριά και περίμεναν από νωρίς το πρωί· άλλοι, κάτοικοι
και μαγαζάτορες της περιοχής, είχαν βγει στα μπαλκόνια και τις πόρτες τους,
«από σεβασμό» ή «για το καλό»· άλλοι ­ νεώτεροι κυρίως ­ διατείνονταν πως
«τελείως τυχαία» είχαν περάσει από ‘κεί· άλλοι δεν μπορούσαν ­ δεν χρειαζόταν
εξάλλου ­ καν να μιλήσουν, από τα δάκρυα συγκίνησης που έτρεχαν στα πρόσωπά
τους. Όλοι τους όμως είχαν πλημμυρίσει την πλατεία έξω από τη Μητρόπολη και,
τεντωμένοι, γεμάτοι ένταση, περίμεναν… Κι όταν ο νέος Αρχιεπίσκοπος
ξεπρόβαλε, αγαλλίασαν. Χτυπώντας τις παλάμες, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά στον
αέρα και χαιρετώντας, ξέσπασαν, φωνάζοντας: «Άξιος! Άξιος!».

Δεν ήταν νέοι οι περισσότεροι από τους συγκεντρωμένους που περίμεναν την έξοδο
του νέου Αρχιεπισκόπου από τη Μητρόπολη, και που ακολούθησαν την επίσημη πομπή
για την ενθρόνισή του, μέχρι την Αρχιεπισκοπή.

Μονάχα μερικοί νέοι Ιταλοί τουρίστες ­ ο Μαουρίτσιο, ο Μικέλο και ο Πάολο ­
ένιωσαν την ακαθόριστη ανάγκη να αναμειχθούν με το πλήθος των Ελλήνων
ορθοδόξων, «γιατί ήταν κάτι επιβλητικό· σημαντικό· μια στιγμή γεμάτη πίστη και
μεγαλοπρέπεια», είπαν. Κάποιοι από τους παρευρισκομένους ­ τους
συγκεντρωμένους «λαϊκούς» ­ είχαν «σχέσεις περισσότερο ή λιγότερο κοντινές με
την Εκκλησία»· κάποιοι βρήκαν αυτόν τον τρόπο να εκφράσουν την πίστη τους·
άλλοι είχαν καταφθάσει να δουν δικούς τους ανθρώπους, όπως η κ. Κική
Αθανασοπούλου, ιδιωτική υπάλληλος, και η κόρη της, που περίμεναν να σφίξουν το
χέρι του «αγαπημένου μας Ιερωνύμου» ­ και ορισμένοι ήρθαν επειδή… «μας έφαγε
η περιέργεια!», όπως δήλωσε γελώντας μια παρέα νεαρών δικηγόρων, που
εγκατέλειψαν προς στιγμήν τα χαρτιά και τις υποθέσεις και κατέβηκαν στη Μητρόπολη.

Κική Αθανασοπούλου. Ήρθε «γιατί, κυρίαρχα, είμαι πιστή· αλλά και γιατί ήθελα να σφίξω το χέρι του αγαπημένου μας Ιερωνύμου»

«Θα αποδεχόμασταν, φυσικά, όποιον μας έστελνε ο Θεός, αλλά είναι η μεγαλύτερη
δυνατή χαρά για μας που βγήκε ο Χριστόδουλος ­ άγιος και δικός μας άνθρωπος»,
έλεγε και ξανάλεγε χθες η κ. Φωτεινή Δημητριάδη, λίγο μετά τις έξι το
απόγευμα, και δευτερόλεπτα αφού οι καμπάνες της Μητρόπολης είχαν ηχήσει
πανηγυρικά, και ο νέος Αρχιεπίσκοπος είχε βγει από την εκκλησία. Η κ.
Δημητριάδη και ο άνδρας της Κωνσταντίνος, που είχαν έρθει από το σπίτι τους
στην Αγία Παρασκευή, περίμεναν από τις εννέα η ώρα το πρωί έξω από τη
Μητρόπολη να εκλεγεί ο νέος Αρχιεπίσκοπος: «Δεν μας πειράζει η ταλαιπωρία, που
κουρασθήκαμε και που μείναμε άφαγοι», εξήγησε η κ. Δημητριάδη, «γιατί νιώθαμε
ότι με την παρουσία μας εδώ συμμετείχαμε σε μια σημαντική, ουσιαστικότατη
θρησκευτική τελετή. Βλέπετε, παλιά, όταν ήμασταν μετανάστες στη Δυτική
Γερμανία, ο Χριστόδουλος ήταν ο μόνος που δεν μας ξεχνούσε· που ερχόταν κάθε
τόσο και μας έφερνε μαζί του, και με τη βυζαντινή μουσική του, έναν αέρα
καλλιέργειας και καλοσύνης».