Δεν θεραπεύεται με σιωπή…

Είναι ένα πρόβλημα για το οποίο δεν μιλάει ποτέ κανείς. Ή μιλάει με υπαινιγμούς.

ΚΙ ΟΜΩΣ, το 22% του πληθυσμού άνω των 45 ετών πάσχει από κάποια μορφή απώλειας
ουρών. Το μεγαλύτερο ποσοστό, βέβαια, είναι στις ηλικίες άνω των 65 ετών,
χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ακράτεια ούρων είναι ένα πρόβλημα που αφορά μόνο
τις μεγάλες ηλικίες. Δύο σημαντικές έρευνες που έγιναν στη χώρα μας έδειξαν
ότι το πρόβλημα επεκτείνεται και σε άλλες νεώτερες ηλικίες.

«Είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε τη σημασία του προβλήματος της ακράτειας,
τόνισε χθες σε συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος του νεοσύστατου Ελληνικού
Συμβουλίου Ακράτειας καθηγητής Ουρολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών κ. Γ.
Μπαρμπαλιάς, γιατί επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών σε
ολόκληρο τον κόσμο».

Υπολογίζεται ότι 30-50 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από
υπερκινητικότητα της ουροδόχου κύστης και ακράτεια ούρων, αλλά εξαιτίας της
φύσης του προβλήματος μόνο το ένα τρίτο ζητεί βοήθεια από το γιατρό.

Που, όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι επαρκώς πληροφορημένος,
όπως αναφέρθηκε από μέλη του Συμβουλίου Ακράτειας (το οποίο αποτελείται από
κορυφαίους επιστήμονες όλων των τομέων και ειδικοτήτων που σχετίζονται με το
πρόβλημα). Και γι’ αυτό αφού ξεκαθαρίσουν ότι πίσω από το σύμπτωμα δεν
κρύβεται κάποιο σοβαρό πρόβλημα (όπως ουρολοίμωξη, σκλήρυνση, όγκος ή κάτι
άλλο) παύουν να ασχολούνται με αυτό, όπως και ο ίδιος ο ασθενής ο οποίος
ντρέπεται γι’ αυτό και προσπαθεί να το κρύψει ακόμη και από τους πιο κοντινούς
του ανθρώπους.

Σύμφωνα με στοιχεία της έρευνας, που παρουσίασε η ψυχολόγος κ. Λητώ Κατάκη,
από αυτούς που δήλωσαν απώλεια ουρών το 76% ήταν γυναίκες και το 24% άνδρες.
Από το σύνολο αυτών των ανθρώπων, το 60% δεν είχε συζητήσει το πρόβλημα με κανέναν.

Και όμως, υπάρχουν διέξοδοι σ’ αυτό το πρόβλημα. Αρκεί να απευθυνθεί κανείς
στους ειδικούς (που είναι, κατά βάση, ο ουρολόγος ή ο γυναικολόγος), οι
οποίοι, αφού γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις, θα συστήσουν την κατάλληλη
θεραπεία ανάμεσα σε διάφορες κατηγορίες φαρμάκων (οιστρογόνα, αντιχοληνερικά,
αναστολείς ιόντων του ασβεστίου, αντικαταθλιπτικά κ.λπ.) και σε ορισμένες
ειδικές περιπτώσεις ακόμη και χειρουργική επέμβαση. Το μόνο που δεν συνιστάται
είναι η σιωπή.