ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Εκσυγχρονισμός οικονομίας

Επιτέλους, ύστερα από μακρά δυστοκία, η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να
προχωρήσει στις διαρθρωτικές αλλαγές που είναι αναγκαίες για τον εκσυγχρονισμό
της οικονομίας μας, ώστε να διατηρήσει ισχυρή την υποψηφιότητά της για ένταξη
στην Οικονομική Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) από 1.1.2001.

Οι διαρθρωτικές αυτές αλλαγές αναφέρονται στην εξυγίανση των ζημιογόνων ΔΕΚΟ,
στη μετοχοποίηση των κερδοφόρων, στις αποκρατικοποιήσεις σε τράπεζες και
βιομηχανίες, στην αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος και στην απελευθέρωση
της αγοράς εργασίας.

Σε όλους αυτούς τους χώρους, η καθυστέρηση στις αλλαγές έχει συσσωρεύσει
ελλείμματα ογκώδη, τα οποία πέραν του ότι αυτά καθ’ εαυτά συνιστούν ένα
τεράστιο βάρος που συνθλίβει τον προϋπολογισμό και τροφοδοτεί τον πληθωρισμό,
δεν επιτρέπουν ταυτόχρονα και στην υπόλοιπη οικονομία που είναι υγιής να
αναπνεύσει και να επιταχύνει τον αναπτυξιακό της βηματισμό. Οι καθυστερήσεις
αυτές δηλαδή δεν αφήνουν την οικονομία μας να γίνει ανταγωνιστική και πολύ
συνετά υπογράμμισε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Γιάννος
Παπαντωνίου, στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» τη Δευτέρα, ότι εάν «οι αλλαγές δεν
γίνουν συντεταγμένα από την ίδια την κυβέρνηση μέσα από συμφωνίες με τους
κοινωνικούς εταίρους, τότε η αγορά θα επιβάλει τις δικές της λύσεις με βάση
τους νόμους της ζούγκλας».

Οι κλάδοι επιχειρήσεων, οι ΔΕΚΟ, η αγορά εργασίας κ.λπ. που δεν θα έχουν
καταστεί ανταγωνιστικοί μέχρι την 1.1.2001, όταν θα γίνουμε μέλος της ΟΝΕ, θα
είναι πλέον στο έλεος των αντιστοίχων μονάδων της Ευρώπης αλλά και του
ανελέητου ανταγωνισμού των μηχανισμών της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Οι
βραδυπορούσες επιχειρήσεις θα χρεοκοπήσουν, το κράτος θα είναι αδύναμο να τις
βοηθήσει γιατί η ΟΝΕ δεν επιτρέπει επιδοτήσεις και χιλιάδες εργαζόμενοι θα
μείνουν άνεργοι. Να γιατί λοιπόν οι αλλαγές πρέπει να γίνουν από εμάς τους
ίδιους, συντεταγμένα και με κοινωνικές συμφωνίες και όχι να επιβληθούν από
τους τυφλούς και σκληρούς νόμους της αγοράς.

Η επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών επιβάλλεται όμως τώρα στην κυβέρνηση και
για λόγους συγκυριακούς. Διότι είναι η καλύτερη και η αποτελεσματικότερη
πολιτική προστασίας της δραχμής, η οποία ως γνωστόν από τον Νοέμβριο που
ξέσπασε η νομισματική και χρηματιστηριακή αναταραχή στις χώρες της
Νοτιοανατολικής Ασίας, βρίσκεται και αυτή στο μάτι του κυκλώνα και δέχεται
περιοδικά επιθέσεις και πιέσεις από κερδοσκοπικά κεφάλαια. Αποτέλεσμα των
ισχυρών αυτών πιέσεων είναι ο εξαναγκασμός της Τραπέζης της Ελλάδος να
διατηρεί υψηλά τα επιτόκια, με αποτέλεσμα και το Δημόσιο αλλά και οι
επιχειρήσεις να επιβαρύνονται και γενικά να υπονομεύεται η βελτίωση της
ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Η κυβέρνηση έχει αντιληφθεί πλέον ότι η θωράκιση της δραχμής δεν εξασφαλίζεται
μόνο με την αμυντική πολιτική των υψηλών επιτοκίων, αλλά απαιτούνται και μέτρα
επιθετικής πολιτικής, όπως οι διαρθρωτικές αλλαγές, που θα στείλουν ένα ισχυρό
μήνυμα στις διεθνείς αγορές ότι θα επιταχυνθεί ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας.

Πράγματι, όλοι οι αρμόδιοι παράγοντες στο ΥΠΕΘΟ και στην Τράπεζα της Ελλάδος
συμφωνούν ότι οι πιέσεις κατά της δραχμής εκκινούν κατά βάση από την πεποίθηση
των ξένων τραπεζών και προπαντός των μεγάλων Αμοιβαίων Κεφαλαίων του
εξωτερικού ότι μπορούν να βγάλουν κέρδη πιέζοντας το νόμισμά μας, μια και
έχουν κατατάξει την οικονομία μας στις λεγόμενες αναδυόμενες αγορές. Στις
αγορές, δηλαδή, όπου οι τοποθετήσεις κεφαλαίων προσφέρουν υψηλές αποδόσεις,
αλλά εγκλείουν και υψηλούς κινδύνους. Από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
μόνο η Ελλάδα εξακολουθεί να κατατάσσεται ­ από τις διεθνείς χρηματαγορές ­
στις αναδυόμενες. Η Πορτογαλία βγήκε από τη λίστα πριν από δύο χρόνια.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι η παγκοσμιοποίηση λειτουργεί και ως μεγεθυντικός
φακός. Μεγεθύνει τις ευκαιρίες, αλλά αποκαλύπτει και τα εσωτερικά προβλήματα.
Έτσι οι αγορές βλέπουν ότι η Ελλάδα έχει τον υψηλότερο πληθωρισμό και τα
μεγαλύτερα ελλείμματα μεταξύ των «15», γι’ αυτό άλλωστε και είναι η μόνη χώρα
που, παρά τη θέλησή της, δεν θα είναι παρούσα από 1.1.1999 στην τρίτη φάση της
ΟΝΕ. Και οι αγορές γνωρίζουν επίσης καλά ότι πίσω από τη μη πλήρωση των
κριτηρίων του Μάαστριχτ, κρύβεται ο χρεοκοπημένος δημόσιος τομέας, το
αναχρονιστικό ασφαλιστικό σύστημα και η ανελαστική αγορά εργασίας.

Να γιατί, λοιπόν, οι αλλαγές τώρα σε αυτούς τους τομείς συνιστούν και την
αποτελεσματικότερη πολιτική προστασίας της δραχμής.