ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το χαστούκι

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Η Χαρ. Θεοφιλάτου, Αιγίνης 4, Κυψέλη, γράφει:

«Με αφορμή το επεισόδιο εις βάρος της κυρίας Δήμητρας Παπανδρέου, σας γράφω
αυτό το γράμμα και σας παρακαλώ να το δημοσιεύσετε. Μου έκαμε φοβερή κατάπληξη
η στάση των ιθυνόντων, που δεν βρέθηκε ένα επίσημο στόμα να πει δυο λόγια
αποδοκιμασίας για το θέμα αυτό. Εγώ το χαρακτηρίζω αχαριστία και ασέβεια στη
μνήμη του ανθρώπου που τους ανέδειξε και νέμονται την εξουσία σήμερα, όπως
πολύ σωστά έγραψε, και τον συγχαίρω γι’ αυτό, ο κ. Γεώργιος Χρ. Παπαχρήστος
στις “Αιχμές” στα “ΝΕΑ” στις 12.10.97. Επίσης συγχαίρω και το “Υποβρύχιο” της
ίδιας ημερομηνίας καθώς και την κυρία Παπαδοπούλου στην “Τηλεκριτική” της.

Θα ήθελα ακόμη να πω δυο λόγια και για τα μέσα ενημέρωσης, εφημερίδες και
κανάλια. Μας βομβάρδισαν κυριολεκτικά με τις αναφορές στο πρόσωπο αυτής της
κυρίας. Τι έκαμε την ημέρα εκείνη, πώς εκτέλεσε τα οικογενειακά της καθήκοντα
και μετά επήγε να κάμει και το καθήκον τού ραπίσματος. Είδαμε τη φωτογραφία
της στις εφημερίδες, λες και δεν την είχαμε δει στις δεκάδες προβολές όλων των
καναλιών, που φρόντισαν να μας σερβίρουν την εικόνα της συνεχώς! Είδαμε τους
αλληλοασπασμούς με τις συναδέλφους της. Μία εξ αυτών άφησε το υπηρεσιακό
τηλέφωνο μετέωρο για να ασπασθεί και προφανώς να τη συγχαρεί. Λοιπόν
ενημερωθήκαμε για όλα, όπως επίσης ότι δέχθηκε με χαρά τον τίτλο της
Μπουμπουλίνας. Ποιος τη χάρη μας! Και διαπιστώσαμε ότι την κοτσίδα της την
κρεμάει δεξιά.

Νομίζω ότι λίγο περισσότερη σοβαρότητα εκ μέρους εφημερίδων και καναλιών σε
ορισμένα θέματα δεν βλάπτει».

Συνάδελφος από τα «ΝΕΑ» (έχω τα πλήρη στοιχεία του) γράφει:

«Αφορμή να σου γράψω μου έδωσε το χρονογράφημά σου “Ζητιάνοι” της Παρασκευής
17 Οκτωβρίου, που έλεγε για μια ακόμη φορά τα πράγματα με το όνομά τους. Θα
ήθελα λοιπόν να προσθέσω κάτι ακόμα για τις ψηφίδες της Ερμού. Έχεις απόλυτο
δίκιο ότι δυσκολεύουν το περπάτημα των γυναικών. Όχι μόνο, όμως. Περιμέναμε
εγώ και η γυναίκα μου αμάν και πώς να τελειώσει επιτέλους η πεζοδρόμηση, για
να μπορούμε να πηγαίνουμε τη βόλτα μας με την κόρη μας και το καροτσάκι
(βλέπεις τώρα γίνεται 13 μηνών). Όμως το παιδί κινδύνευσε να πάθει Πάρκινσον
εκεί μέσα από τα τραντάγματα, ενώ σκόνταφτε σε κάθε βήμα του. Σου τα γράφω
αυτά επειδή πιστεύω ότι η Ερμού ­ όπως κάθε πεζόδρομος ­ δεν πρέπει να μείνει
ένας εμπορικός δρόμος, αλλά να αναβαθμιστεί σε δρόμο όπου θα πηγαίνεις με την
οικογένεια, τους φίλους, την παρέα, απλά για να χαζέψεις, χωρίς να φοβάσαι μην
σε πατήσει κάποιο αυτοκίνητο ή μηχανάκι. Και επειδή ανέφερες τη Θεσσαλονίκη,
σε πληροφορώ ότι ο Δήμος Καλαμαριάς διαθέτει έναν ωραιότατο πεζόδρομο με πολλή
κίνηση, καταστήματα, καφετέριες, απ’ όπου απουσιάζουν όμως τα αυτοκίνητα. Έτσι
ακριβώς όπως πρέπει δηλαδή, και όχι έτσι όπως πάνε να καταντήσουν οι
αθηναϊκοί, πριν καν τελειώσουν μάλιστα».