«Κατά ανύπαρκτου στόχου»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΜΕ δύο επικριτικές επιστολές για σχόλιο ­ στο πλαίσιο
κινηματογραφικής κριτικής ­ του Δημήτρη Δανίκα. Αυτή που δημοσιεύουμε αμέσως
παρακάτω διαφωνεί με τις επικρίσεις. Γράφει, μεταξύ άλλων, ο αναγνώστης μας
Λάζαρος Γαβαλάς, καθηγητής Αγγλικών (Βούλα):

«Γιατί, άραγε, μια κριτική κινηματογράφου με επίκαιρες κοινωνιολογικές
επισημάνσεις “έθιξε” τους μαθητές του Κολλεγίου Αθηνών; Ίσως όχι από νοητική
ανεπάρκεια αλλά από ανεξέλεγκτη υπεροψία, η “έκθεση” της υπογράφουσας δεν
δικαιώνει καν τον κ. Δανίκα, αλλά μάλλον βάλλει κατά ανύπαρκτου στόχου.

Μ’ ένα μείγμα λογοτεχνικού και δημοσιογραφικού ύφους, πιστεύω, ο κ. Δανίκας
έκανε κάποιες σημειολογικές αναφορές για να υποστηρίξει την κριτική του σε μια
ταινία και κατ’ επέκταση στο κοινωνικό περιβάλλον όπου είναι ενταγμένη. Δεν
απευθυνόταν, διαισθάνομαι, σε σας ούτε στους οποιουσδήποτε μαθητές ή
αποφοίτους του Κολλεγίου ο συγγραφέας του άρθρου, όπως, όταν λέμε “αναρχικοί
των Εξαρχείων”, καθόλου δεν αναφερόμαστε στη συντριπτική πλειοψηφία των
κατοίκων της περιοχής αυτής. Θέλησε απλώς με αμεσότητα και παραστατικότητα να
αναφέρει το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη ακραίων φαινομένων αντικοινωνικής
συμπεριφοράς και φωτογράφισε μια κοινωνική τάξη. Ωστόσο, είναι απόλυτα σαφές
στο άρθρο ότι τα φαινόμενα αυτά αποτελούν το μεταίχμιο της νοσηρής εκδοχής
αυτής της τάξης και της κινηματογραφικής φαντασίας. Μ’ άλλα λόγια, είναι πολύ
περίεργη έως “αλαζονική” η αίσθησή σας ότι “ενοχοποιηθήκατε”.

Όχι μόνον αποτύχατε ν’ αναγνωρίσετε σε ποιους απευθύνεται ο συγγραφέας, αλλά
αντιμετωπίσατε τις “κατηγορίες” με σαθρά και άστοχα επιχειρήματα. Η
επαγγελματική επιτυχία αλλά και αξιώματα που “σημάδεψαν την ιστορία αυτού του
τόπου” είναι ελάχιστα ασύμβατα με τις συμπεριφορές που καυτηριάζει ο συγγραφέας.

Είναι μεγάλος πειρασμός, τέλος, να επιστήσω την προσοχή σας στο μέλλον να μην
“εκτίθεσθε” τόσο με τις εκθέσεις σας, διότι ακόμη κι αυτός ο αυτοσκοπός σας
της επαγγελματικής επιτυχίας, φοβάμαι, θα ολισθήσει».