ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

Θ’ ΑΡΧΙΣΩ από κάτι προσωπικό: κλείνοντας το προχθεσινό μου χρονογράφημα για
τον Μίκη Θεοδωράκη, έγραφα «Ο Βύρων Σάμιος έκανε μια παύση και κατέληξε
ενθουσιασμένος: “Το έργο του Μίκη! Τεράστιο! Είναι το πλουσιότερο έργο Έλληνα
συνθέτη! Δες φάσμα: παιδικό τραγούδι, λαϊκό, καντάτα, συμφωνική μουσική, λαϊκή
και κλασική όπερα. Κι όλος αυτός ο θησαυρός θα είναι δικός μας, στη διάθεσή
μας, ανά πάσα στιγμή. Δεν είναι θαυμάσιο, μωρέ Λευτέρη;”». «Είναι Βύρων». Και
ξέρετε πώς έκαναν το «μωρέ» οι δαίμονες του fax, του «τυπογραφείου», αλλά και
της «διόρθωσης»; Μικρέ! Τρέχα γύρευε, δηλαδή…

Συνέχεια με Θεοδωράκη: τρεις από τους ξένους καθηγητές κ.λπ. (Ingemar Rhedin,
Henning Zierock και Anne Lhassa), που ήρθαν στην Ελλάδα τη Δευτέρα για την
τελετή παράδοσης των αρχείων του Μίκη στη βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη,
παρέμειναν στην Αθήνα ίσαμε χθες. Και την Τετάρτη το βράδυ πήραν μια γεύση
ελληνικού γλεντιού, με κιθάρες, χορό και τραγούδι, στο σπίτι του φίλου του
συνθέτη Σάκη Τόδουλου. Παρών, βέβαια, στη γιορτή και ο Μίκης. (Και, φυσικά,
και η Μυρτώ). Ένας Μίκης που έλαμπε, ύστερα από πολύ καιρό, από χαρά…

Κυκλοφορία: προχθές τη νύχτα χρειάστηκε να πάω στη Φιλοθέη, στο σπίτι ενός
φίλου μου που γιόρταζε. Και ταλαιπωρήθηκα αφάνταστα! Όπως ταλαιπωρήθηκαν
αφάνταστα και χιλιάδες άλλοι Αθηναίοι που χρειάστηκε να μετακινηθούν από το
κέντρο προς το Χίλτον, τους Αμπελοκήπους κ.λπ. Ο λόγος: 3.000 αστυνομικοί
είχαν καταλάβει τη Βασ. Σοφίας, μπροστά από τη Βουλή και δεν άφηναν κανένα να
περάσει! Είναι, φυσικά, πολίτες και οι αστυνομικοί και έχουν δικαίωμα να
κάνουν διαδηλώσεις και πορείες και να επιδίδουν ψηφίσματα. Και είναι, επίσης,
εργαζόμενοι, με δίκαια αιτήματα. Αλλά γιατί, σώνει και καλά, πρέπει να
κλείνουν τους δρόμους; Γιατί, σώνει και καλά, πρέπει να τρελαίνουν την πόλη
για ένα τρίωρο; (Το ίδιο ισχύει, βεβαίως, για όλους τους εργαζόμενους. Αλλά,
«ένα παραπάνω» για τους αστυνομικούς).

Αβραμόπουλος: Πολλοί τα ‘χουν βάλει μαζί του, επειδή σε εποχή άγριας λιτότητας
και αυστηρών οικονομιών, όπως λένε, έχει γεμίσει την Αθήνα με δέντρα και
λαμπιόνια. Δεν θα συμφωνήσω μαζί τους. Είναι ωραία έτσι η Αθήνα. Γιορτάζει.
Μας ανοίγει την καρδιά. Ας ξεφύγουμε για λίγα εικοσιτετράωρα από τη μιζέρια
και την κακομοιριά. Σε μια εβδομάδα ­ και ούτε ­ έχουμε Χριστούγεννα. Να μη
φορέσουμε «τα καλά μας;».

Να μην πούμε μια καλή κουβέντα παραπάνω; Στο κάτω κάτω, όπως έλεγαν και οι
παλιοί, οι φτώχεια θέλει καλοπέραση. Κάτι ήξεραν αυτοί…