ΜΑΤΙΕΣ Θεοδωράκης

Ο ΜΙΚΗΣ Θεοδωράκης, απ’ όσο ξέρω, έχει πέντε πολύ στενούς φίλους. Τον
Αδαμάντιο Πεπελάση, τον Βύρωνα Σάμιο, τον Χριστόφ. Αργυρόπουλο, τον Δημ.
Καραχάλιο και τον Σάκη Τόδουλο. Χθες, στη λαμπρή εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής
για τη δωρεά όλου του πνευματικού έργου του συνθέτη στη «Μεγάλη Ελληνική
Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας Λίλιαν Βουδούρη», συνάντησα τον Βύρωνα Σάμιο.
Ήταν πολύ συγκινημένος. Πετούσε!

«Δουλέψαμε πολύ οι πέντε για να φτάσουμε στο σημερινό ευτυχές αποτέλεσμα», μου
είπε. «Είναι τεράστιο το κέρδος για τον τόπο! Από τώρα και στο εξής, όποιος
θέλει οποιαδήποτε πληροφορία για τη μουσική, για τα κείμενα, για τα βιβλία,
για τη ζωή του Μίκη, θα μπορεί να προστρέχει στο αρχείο του. Ένα αρχείο
πραγματικά καταπληκτικό!».

«Με ρώτησαν πρόσφατα», συνέχισε ο Σάμιος, «γιατί ο Μίκης δεν χάρισε το
πνευματικό του έργο στο Λουξεμβούργο, στη Σουηδία, στο Βέλγιο, στη Γερμανία,
στο Λίβερπουλ, στο Cornel των ΗΠΑ, που του το πρότειναν; Γιατί δεν δέχθηκε τις
διάφορες προσφορές που του έγιναν, από Έλληνες, να κάνει εδώ δικό του μουσικό
ίδρυμα; Η απάντηση που τους έδωσα είναι απλή: πάντα ο Μίκης νιώθει πως ό,τι
κάνει το κάνει για τον τόπο του. Το έργο του θέλει να ταξινομηθεί και να
αξιολογηθεί μαζί με εκείνο των συμπατριωτών του, πνευματικών ανθρώπων και
αγωνιστών. Ανατράφηκε και εμπνεύστηκε από τη χώρα και τον λαό μας, αγωνίστηκε
και δημιούργησε γι’ αυτή τη χώρα και τον λαό της. Σε στιγμές εξομολογητικές,
όταν γύριζε από κάποια περιοδεία στο εξωτερικό, μου έλεγε: Δεν με νοιάζουν τα
χειροκροτήματα των ξένων, όσο δυνατά και παρατεταμένα και να ‘ναι. Εμένα με
νοιάζουν οι Έλληνες. Αυτών τα χειροκροτήματα ζητούν τ’ αυτιά μου. Απ’ αυτών τα
χείλη θέλω να ακούω τα τραγούδια μου».

Σταμάτησε για λίγο για να μου δείξει μια παρτιτούρα. «Αυτή η παρτιτούρα», μου
τόνισε, «γράφτηκε από τον Μίκη στη Μακρόνησο. Είναι από το έργο του “Νύχτες
οργής ­ θέματα και παραλλαγές”. Έφτασε στα χέρια μου πρόσφατα, μαζί με άλλα
ενθυμήματα, για την έκθεση στο Μέγαρο. Οι σημειώσεις ανάμεσα στα πεντάγραμμα
οριοθετούν χρονικά και ποιοτικά τον άνθρωπο. Τέτοια χειρόγραφα, χιλιάδες
ιστορικά χειρόγραφα, θα μπορεί στο εξής ο καθένας να έχει στη διάθεσή του και
να τα μελετά…».

Έκανε μια παύση και κατέληξε ενθουσιασμένος: «Το έργο του Μίκη! Τεράστιο!
Είναι το πλουσιότερο έργο Έλληνα συνθέτη! Δες φάσμα: παιδικό τραγούδι, λαϊκό,
καντάτα, συμφωνική μουσική, λαϊκή και κλασική όπερα. Κι όλος αυτός ο θησαυρός
θα είναι δικός μας, στη διάθεσή μας ανά πάσα στιγμή! Δεν είναι θαυμάσιο, μικρέ Λευτέρη;».

Είναι, Βύρων.