ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για τον Άρη

ΟΛΟΓΟΣ, στους αναγνώστες. Ο Βασίλης Πριόβολος (Ερμής) Ψυχάρη 8, Αθήνα, γράφει:

«Διάβασα στις “Ματιές” τα όσα αναφέρει ο κύριος Παν. Γ. Φούγιας για τον Άρη
Βελουχιώτη και μου είναι αδύνατο ν’ αφήσω αναπάντητες τις αρνητικές του
εκτιμήσεις για τον ανεπανάληπτο λαϊκό ηγέτη, τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ.

Δεν γνωρίζω από ποιες πηγές αντλεί τις πληροφορίες του ο κύριος Φούγιας. Αλλά
οι δικές μου εκτιμήσεις προέρχονται από μια περίοδο τριών χρόνων στενής
συνεργασίας μου με τον Άρη στα μαύρα χρόνια της Κατοχής. Επιθυμώ, λοιπόν, να
διαβεβαιώσω τους αναγνώστες σου ότι η προσωπικότητα και δράση του Άρη
Βελουχιώτη μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ, του δημιουργού και αρχηγού του ΕΛΑΣ,
ήταν αδιαμφισβήτητα πατριωτική και ηρωική.

Στον περιορισμένο χώρο που μπορεί να φιλοξενηθούν οι δικές μου απόψεις για τον
Άρη δεν μπορώ για σήμερα να παραθέσω περισσότερα στοιχεία. Θέλω μόνο να
υπογραμμίσω το γεγονός ότι τα όσα αναφέρονται εις βάρος του Άρη για τα τραγικά
γεγονότα εμφυλίων συγκρούσεων τον Δεκέμβρη του 1944 και μετέπειτα κατά την
περίοδο 1946-49 οφείλονται αποκλειστικά στις σκοτεινές και αδίστακτες εκείνες
δυνάμεις, ντόπιες και ξένες, που δρουν υποχθόνια, με βάση το δόγμα τού
“διαίρει και βασίλευε”. Αυτών των δυνάμεων τις συνέπειες πλήρωνε πάντοτε ο
λαός μας με εμφύλιες προστριβές και συρράξεις και με θύματα αθώους πολίτες μας
– συμπατριώτες μας.

Όσο για τον Άρη Βελουχιώτη, τον Θανάση Κλάρα, είμαι βέβαιος ότι οι ιστορικοί
στο μέλλον, όταν θα καταλαγιάσουν τα πάθη και θα λάμψει η αλήθεια, θα τον
επιβραβεύσουν πράγματι με το φωτοστέφανο της δόξας».

Η Ελένη Μολώση, Μητροπόλεως 11, Αίγιο, γράφει:

«Έχω ένα καφενείο με τραπέζια για κουμ-καν στρωμένα με τσόχες και άλλα μικρά
τραπέζια που παίζουν οι συνταξιούχοι ως επί το πλείστον δηλωτή, ξερή, πρέφα,
για να περάσει η ώρα τους με πολλούς παρατηρητές απέξω, και πάει ο ντόρος σύννεφο.

Έρχεται, λοιπόν, μια εγκύκλιος του υπουργείου Οικονομικών και οι αρμόδιοι που
τη συνέταξαν (κι εδώ είναι και για γέλια και για κλάματα) μπλέκουν το κουμ-καν
και τα ηλεκτρονικά μηχανάκια που είναι 100% τζόγος ­ ας μη γελιόμαστε ­ και τα
χαρακτηρίζουν ψυχαγωγικά τεχνικά παιχνίδια (που ασφαλώς δεν είναι) με την
φτωχή κολτσίνα που παίζουν δηλωτή, ξερή, πρέφα κ.λπ. και που πράγματι είναι
ψυχαγωγικά τεχνικά παιχνίδια.

Οι άνθρωποι λοιπόν, που παίζουν για πλάκα το καφεδάκι τους και το λουκούμι στο
χαρτί, μαράθηκαν και κατά συνέπεια μαράθηκε και το μαγαζί μου, γιατί δεν
δύναμαι να πληρώσω (δεν αναφέρομαι στο κουμ-καν, εξηγούμαι) 100.000 δρχ. το
χρόνο για το κάθε τραπέζι.

Κύριε Παπαδόπουλε, έγραψα πολλά και μπορεί να σε κούρασα. Περιμένως όμως να
στηλιτεύσει η πένα σου την πιο πάνω περίπτωση».