ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το άκουσες, Σολομώντα μου;

ΚΑΤΑΛΑΒΕ, λέει, ποια από τις δύο ήταν η αληθινή μάνα του παιδιού, όταν διέταξε
να το κόψουν στη μέση και να δώσουν στην κάθε μία ένα κομμάτι. Εκείνη που
έσκουξε «μηηη, ας το πάρει η άλλη», εκείνη ήταν. Έτσι μάθαμε ­ τω καιρώ εκείνω
­ για τη σοφία του βασιλιά Σολομώντα. Εμένα, όμως, από τότε μού είχε μπει στο
μυαλό πως η σοφία του βασιλιά, άλλο πράγμα τον βοήθησε να καταλάβει: πως το
παιδί είναι εκείνης που το αγαπάει περισσότερο. Ακόμη και αν δεν το ‘χει
γεννήσει. Είχε συμβεί να κρυφακούσω ­ όπως συχνά κάνουν τα παιδιά ­ την
ιστορία που έλεγε η μητέρα μου για ένα παιδάκι που υιοθετήθηκε. Η θετή μάνα ­
άκουσα και ανατρίχιασα ­ ήταν «πιο αληθινή από την αληθινή». Χρειάστηκε να
περάσουν πολλά χρόνια για να βεβαιωθώ πως καλά το είχα καταλάβει ­ το παιδί το
αγαπάς όχι επειδή το γέννησες, αλλά επειδή το πόνεσες μεγαλώνοντάς το. Και δεν
είναι «το αίμα» που τροφοδοτεί το υπέροχο μητρικό φίλτρο, αλλά η καθημερινή
προσφορά ψυχής, η έγνοια να μεγαλώσει ένα μικρό βλαστάρι, να γίνει δέντρο
φουντωτό και καρπερό στην ώρα του, δυνατό για ν’ αντέχει τον καιρό και ώριμο
για να χαίρεται όσα δίνει και όσα παίρνει.

Ευτύχησα να γνωρίσω ζευγάρια με παιδιά που υιοθέτησαν και λάτρεψαν, ευλογώντας
την καλή ώρα που τα βρήκαν. Τώρα, λέει, με τα «θαύματα» της βιογενετικής, θα
κατασκευάζονται ποικιλίες εμβρύων για να διαλέγουν οι υποψήφιοι γονείς εκείνο
με τα «συστατικά» της προτίμησής τους. Άντε, λοιπόν, Σολομώντα μου, εδώ θέλω
την κρίση της σοφίας σου…