ΜΑΤΙΕΣ Πολυτεχνείο

ΚΑΘΕ χρόνο, τέτοια μέρα, μου ‘ρχονται στο νου οι εξαίσιοι στίχοι του Ελύτη,
που γι’ άλλην εποχή γράφτηκαν αλλά και για το ’73 θα μπορούσε να ‘χαν γραφτεί:
«Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση,
επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και
σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω
από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου.
Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη. (…) και νωρίς εβγήκανε κατά μπροστά
στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα
πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. (…) Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.
Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη
παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά,
πέρα απ’ την άκρη της απελπισίας, τη γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με
τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες… (…) Και περάσανε μέρες πολλές
μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία και άλλους εμάζωξαν. Και την
άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα».

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, δεν ξεχνώ να βάλω στο πικάπ το δίσκο με το τραγούδι
του Λειβαδίτη, που μελοποίησε με έμπνευση και συγκίνηση ο Μίκης Θεοδωράκης:
«Τα νεαρά ζευγάρια σαν αστέρια / σ’ ομορφαίνουν μαύρη πολιτεία / Για μια
στιγμή κρατιούνται από τα χέρια / σκοτώνονται στην άλλη τη γωνία / Στο δρόμο
περπατούν αγκαλιασμένοι / κρυφομιλούν σε κάποιο καφενείο / κι όλοι οι νεκροί
είναι πάλι αναστημένοι / σαν γονατίζουν στο Πολυτεχνείο / Παιδιά και τον
αντέξατε το δύσκολο καιρό / Δεν έχει ο έρωτας αρχή κι ο κόσμος τελειωμό».

Είμαι βέβαιος ότι όλοι οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας, εκτός από τα
«σταγονίδια», νιώθουν βαθιά μέσα τους σα γλυκό λάδι, σα χάδι, τα λόγια του
Ελύτη και του Λειβαδίτη. Και αισθάνονται ρίγος. Και λυτρώνονται. Και τους
πνίγει στο λαιμό ένας μεγάλος κόμπος ευγνωμοσύνης για τους έξοχους νέους του
’73, που πήραν πάνω τους την τιμή και την περηφάνια όλης της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, όμως, οι ίδιοι άνθρωποι, που διαβάζουν όλες αυτές τις μέρες για
«σχέδια επιθέσεων στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοεμβρίου», για βόμβες, για
εμπρησμούς και για χιλιάδες αστυνομικούς, οπλισμένους, που θα έχουν πάρει
θέσεις στους γύρω δρόμους, λένε: πότε, επιτέλους, θα μπορέσουμε να
γιορτάσουμε, με τον σεβασμό που τους αξίζει, την επέτειο της ιερής εκείνης
νύχτας του αγώνα και της θυσίας; Πότε;