ΜΑΤΙΕΣ Θεοδωράκης

ΗΤΑΝ εκεί, Σάββατο βράδυ, στο ίδιο τραπέζι, κολλητά ο ένας στον άλλον, ο
Λαλιώτης με τον Κύρκο και ο Μίκης με τον Κωνσταντόπουλο. Και τραγουδούσαν, όλο
τραγουδούσαν, συνεπαρμένοι, συγκινημένοι, σαν τον παλιό καλό καιρό. Και στα
άλλα τραπέζια ολόγυρα τραγουδούσαν, επίσης, με την ίδια συγκίνηση, χωρίς
σταματημό, ο Καζάκος, ο Βαλτινός, ο Φυντανίδης, ο Λεμπέσης, η Βαγενά, ο
Αλαβάνος, ο Παν-παν, ο Καραχάλιος, η Μπίστικα, ο Χυτήρης, ο Κουλάνδρου, η
Γαζετοπούλου, ο Κακογιάννης, ο Περράκης, η Λουλέ και τόσοι άλλοι…

Τεράστια αίθουσα. Στα «σίδερα». Στην οδό Κωνσταντινουπόλεως. Τεράστια αίθουσα,
ασφυκτικά γεμάτη. Από νέους, κυρίως. Εκατοντάδες! Που πλημμύρισαν τις
«Γραμμές», όχι «για να κάνουν χαβαλέ», αλλά «για να τραγουδήσουν και να
θυμηθούν» ­ κατά την έκφραση του Θεοδωράκη ­ μαζί με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη,
την Αφροδίτη Μάνου και τη Σωτηρία Λεονάρδου.

Έλεγε, κάποτε, ο σπουδαίος Τσαρούχης πως το μόνο πράγμα που δείχνει ότι έχουμε
πολιτισμό σ’ αυτή τη χώρα είναι η μουσική του Τσιτσάνη. Το ίδιο, πιστεύω,
ισχύει και με την περίπτωση του Θεοδωράκη. Είναι ο ιδιοφυής μουσικός που με το
τραγούδι του ενώνει όλους τους Έλληνες. Και τους ανεβάζει, πάντοτε, «λίγο
ψηλότερα». Εκεί που τους θέλει ο ποιητής.

Κι όμως, αυτόν τον μεγάλο συνθέτη τον παραμερίσαμε και τον απομονώσαμε! Σε
κανένα νυχτερινό κέντρο δεν ακούγεται σήμερα τραγούδι του! Οι ιδιωτικοί
ραδιοσταθμοί, του γυρίζουν προκλητικά την πλάτη! Και οι κρατικοί ­ όπως και η
τηλεόραση ­ τον θυμούνται, με το «Άξιον εστί», το «Μαουτχάουζεν» και τη
«Ρωμιοσύνη», μόνο στις εθνικές επετείους!

Πώς συνέβη αυτό; Σιγά σιγά και με το μαλακό, που λένε. Στην αρχή ήταν τα
μεταγλωττισμένα ξένα τραγούδια. Μετά, οι κομπανίες. Μετά τα ρεμπετάδικα. Μετά
τα καψουρατράγουδα. Μετά τα «νεολαϊκά». Ύστερα, ξεφύτρωσαν οι «τραγουδοποιοί»,
οι περισσότεροι από τους οποίους γράφουν μισό τραγούδι και δίνουν πεντακόσιες
­ γιατί βρίσκουν ανοιχτές αγκαλιές σε όλα τα ΜΜΕ ­ συνεντεύξεις. Και στο τέλος
ήρθε και η ελεύθερη ραδιοφωνία, με τις νεαρές και τους νεαρούς «παραγωγούς»
που δεν έχουν ιδέα από μουσική και ποίηση και πλασάρουν στους ακροατές το δικό
τους τραγουδιστικό «γούστο». Και έτσι, το «γλυκό ήρθε κι έδεσε»: αφήσαμε στην
άκρη τον Θεοδωράκη και τον Ελύτη, τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο, τον Ξαρχάκο,
τον Μαρκόπουλο, τον Σπανό, τον Κουγιουμτζή, τον Μούτση, το Νικολόπουλο, τον
Καλδάρα και τον Λοΐζο και πιάσαμε τη Γαρμπή και τον Σφακιανάκη, τον Φοίβο και
την Άντζελα, το «Μπαμ και κάτω» και το «Όταν βλέπω αεροπλάνο/ μου ‘ρχεται να
σου την κάνω»!

Φτου να μη βασκαθούμε!