|
|
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Μεσσήνη.
ΕΛΠΙΖΕΙ: Στα παιδιά.
ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τους «σοβαροφανείς» επώνυμους.
ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ιστορία.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Σωτ. Πατατζή – Δημήτρη Χατζή.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Η γνήσια ελληνική.
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΥ: Ελληνικές θάλασσες.
ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Μακρυγιάννη, αν ζούσε.
Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στους «Εκατομμυριούχους της
Νάπολι», στο Εθνικό Θέατρο. Ο Στέφανος Ληναίος αισθάνεται περισσότερο ηθοποιός
«που συνεργάζεται με τους ηθοποιούς και τον συγγραφέα» και σύντομα επιστρέφει
στο… σπίτι του, στο θέατρο «Άλφα» ανεβάζοντας με την γυναίκα του Έλλη Φωτίου
το νέο έργο του Ντάριο Φο «Ο Πάπας και η μάγισσα». Πάντως, ο ρόλος που θα
‘θελε πολύ να ερμηνεύσει είναι ο Τρυγαίος στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, όπως ο
ίδιος τον φαντάζεται.
ΕΡ.: Τα πρώτα συναισθήματα από την πρεμιέρα με τους «Εκατομμυριούχους της
Νάπολι» στο Εθνικό Θέατρο;
ΑΠ.: Κούραση, συγκίνηση, δικαίωση.
ΕΡ.: Τι σας συγκίνησε σ’ αυτό το έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο;
ΑΠ.: Η ανθρωπιά του, τα μηνύματά του, το χιούμορ του.
ΕΡ.: Η δυσκολία που συναντήσατε σκηνοθετώντας το;
ΑΠ.: Να μιλήσουμε όλοι την ίδια γλώσσα: τη γλώσσα του συγγραφέα, τη γλώσσα της
απλότητας και της ειλικρίνειας.
ΕΡ.: Αισθάνεστε περισσότερο ηθοποιός ή σκηνοθέτης;
ΑΠ.: Ένας ηθοποιός που συνεργάζεται με τους ηθοποιούς και τον συγγραφέα.
ΕΡ.: Θετικό ή αρνητικό στην ίδια παράσταση ο σκηνοθέτης να είναι και ηθοποιός;
ΑΠ.: Εξαρτάται από την πείρα, την παιδεία και τον χαρακτήρα του.
ΕΡ.: Υπάρχουν κοινά σημεία ανάμεσά τους;
ΑΠ.: Όλοι οι ηθοποιοί είμαστε «κρυπτοσκηνοθέτες» και όλοι οι σκηνοθέτες θα
ήθελαν να είναι ηθοποιοί.
ΕΡ.: Τι περιμένετε απ’ αυτήν την παράσταση;
ΑΠ.: Μέσα από το γέλιο και τη συγκίνηση να βγουν τα μηνύματα του έργου.
ΕΡ.: Το μήνυμα που βγαίνει από το έργο;
ΑΠ.: Της ανθρωπιάς και της αισιοδοξίας.
ΕΡ.: Η ικανοποίηση του σκηνοθέτη μόλις πέσει η αυλαία;
ΑΠ.: Να νομίζουν οι θεατές ότι δεν είδαν μια «σκηνοθετημένη» παράσταση, αλλά
ένα αληθινό κομμάτι πραγματικής ζωής.
ΕΡ.: Και του ηθοποιού;
ΑΠ.: Να του πουν οι θεατές ότι δεν τους διασκέδασε αλλά τους δίδαξε.
ΕΡ.: Για ποιο λόγο θα εγκαταλείπατε το θέατρο;
ΑΠ.: Όταν με «εγκαταλείψει» αυτό. Ελπίζοντας να το καταλάβω… εγκαίρως!!
ΕΡ.: Ίσως για την πολιτική;
ΑΠ.: Η πολιτική των ιδεών είναι υποχρέωση όλων μας…
ΕΡ.: Ο ρόλος που θα θέλατε πολύ να ερμηνεύσετε;
ΑΠ.: Ο Τρυγαίος, στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, όπως εγώ τον φαντάζομαι.
ΕΡ.: Τι σημαίνει η Επίδαυρος για έναν ηθοποιό;
ΑΠ.: Δικαίωση για έναν βασανισμένο, επίδειξη για έναν φαντασμένο.
ΕΡ.: Τον κινηματογράφο τον αποφεύγετε ή σας αποφεύγει;
ΑΠ.: Όπου θέλω… δεν με θέλουν κι όπου με θέλουν, δεν θέλω…
ΕΡ.: Η συνεργασία νέας και παλιάς γενιάς ηθοποιών στους «Εκατομμυριούχους της Νάπολι»;
ΑΠ.: Συγκινητική και αποτελεσματική. Ίσως γιατί δεν σμίξαμε τυχαία.
ΕΡ.: Είστε τέσσερα χρόνια μακριά από το θέατρό σας. Το έχετε επιθυμήσει;
ΑΠ.: Πολύ. Πάρα πολύ. Θα επιστρέψουμε σύντομα, πολύ πιο ώριμοι πια.
ΕΡ.: Άλλη μια χρονιά παίζετε χωρίς την Έλλη Φωτίου πλάι σας. Σας λείπει;
ΑΠ.: Ναι, πολύ… Ευτυχώς, πολύ σύντομα θα ξαναπαίξουμε μαζί.
ΕΡ.: Με δυο λόγια η γνώμη σας για τον Ντάριο Φο;
ΑΠ.: Σπουδαίος, μαχόμενος, πνευματικός άνθρωπος. Ο μεγάλος μου δάσκαλος.
ΕΡ.: Είστε ο μόνος που ασχολήθηκε περισσότερο με τον Ντάριο Φο;
ΑΠ.: Όχι. Νομίζω όμως, όπως λέει και ο ίδιος, ότι τον «εκφράζω» πιο πολύ.
ΕΡ.: Τι σας τραβούσε στα έργα του;
ΑΠ.: Η γνησιότητά τους, η αμεσότητά τους, τα μηνύματά τους.
ΕΡ.: Η πρώτη σκέψη που κάνατε όταν ακούσατε ότι βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας;
ΑΠ.: Ή άλλαξε το κατεστημένο του Νόμπελ ή μπήκε στο κατεστημένο και ο Ντάριο
Φο… σκέφθηκα.
ΕΡ.: Τα έργα του, λένε, δεν έχουν λογοτεχνική παρά μόνο θεατρική αξία. Η γνώμη σας;
ΑΠ.: Αν λογοτεχνική αξία σημαίνει εγκεφαλικό γράψιμο, έχουν δίκιο. Δεν είναι
τυχαίο ότι οι πιο πολλοί που τον κατακρίνουν είναι ή «καλαμαράδες» ή φασίστες.
ΕΡ.: Το επόμενο έργο που θα θέλατε να ανεβάσετε;
ΑΠ.: Έχω αναγγείλει το νέο έργο του Ντάριο Φο «Ο Πάπας και η μάγισσα».
ΕΡ.: Ποια συμβουλή κρατάτε ως κόρην οφθαλμού;
ΑΠ.: Να υπηρετείς την αλήθεια και όχι την σκοπιμότητα.
ΕΡ.: Μια παράσταση που σας έχει μείνει αξέχαστη;
ΑΠ.: Μια δική μας, το «Καληνύχτα Μαργαρίτα» και μια γαλλική, ο «Ραμπελαί», με
τον Ζαν-Λουί Μπαρό.
ΕΡ.: Εάν δεν ήσασταν ηθοποιός τι θα θέλατε να είστε;
ΑΠ.: Ή γιατρός ή δάσκαλος.
