ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι φίλοι μας

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Πέτρος Τζανουλίνος, Παρασκευοπούλου 109, Αθήνα, γράφει:

«Θα μου επιτρέψετε να τα πω ντόμπρα και σταράτα για τους φίλους μας και
συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ χωρίς καμία διπλωματία που συνήθως χρησιμοποιούνε οι
εκάστοτε κυβερνήσεις μας και συγκεκριμένα για δύο καυτά θέματα που πραγματικά
“μας καίνε”. Πρώτα από όλα για το θέμα των Μαρμάρων του Παρθενώνα που μας
πήρανε οι Άγγλοι. (Στον αγώνα για τα Μάρμαρα, πάντα θα θυμάμαι την αξέχαστη
Μελίνα μας). Αλλά επειδή σπούδασα νομικά, θέλω να σας πω ότι ποτέ δεν
συνάντησα σε κανένα νομικό βιβλίο το αδίκημα της κλοπής μετά αρπαγής να
μεταφράζεται σε “πάρσιμο”. Ναι, είναι ωμή κλοπή μετά ιεροσυλίας και σαν τέτοιο
αδίκημα, λόγω φιλίας και συμμαχίας, το μεταφράζουμε: “μας πήρανε”. Και
παρακαλούμε “γονατιστοί” να μας τα επιστρέψουνε, επιστρατεύοντας όλη τη
διπλωματική μας δεξιοτεχνία, ίσως και με… ανταλλάγματα. Όχι, είναι κλοπή και
εφόσον γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα κλοπιμαία, πρέπει να τα διεκδικήσουμε σε
διεθνές δικαστήριο για να μας επιστραφούνε, τουλάχιστον μετά της απαιτούμενης συγγνώμης.

Μα θα τα πω σταράτα και στο άλλο θέμα για έναν άλλο φίλο μας και σύμμαχο στο
ΝΑΤΟ. Για τους Γερμανούς της κατοχής. Κατεβήκανε στην ηρωική πατρίδα μας και
δεν άφησαν τίποτα όρθιο, προκειμένου να μας διδάξουνε… τη νέα τάξη
πραγμάτων. Κλέψανε και αυτοί, ατιμάσανε, κρέμασαν και σκοτώσανε, λεηλάτησαν τα
πάντα, σε συνεργασία βέβαια με τους… εθνικόφρονες προδότες, τσολιάδες,
ασφαλίτες, Χίτες (και το εξωφρενικό είναι ότι παίρνουνε μάλιστα και σύνταξη
λόγω… Εθνικής Αντίστασης). Και δεν φτάνουν όλα αυτά, πήρανε και δάνειο από
το Δημόσιο οι Γερμανοί και για να μην τους θίξουμε τους φίλους και συμμάχους
μας στο ΝΑΤΟ, δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να διεκδικήσουμε ούτε την επιστροφή
του δανείου, ούτε να απαιτήσουμε αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων της
γερμανικής κατοχής».

Ο Μιχ. Καστρινάκης, Κιλκίς 4, Φιλοθέη, γράφει: «Γνωρίζω ότι είσθε Πόντιος και
πολύ ευαίσθητος για ό,τι συμβαίνει και σήμερα σ’ αυτό τον υπέροχο λαό.

Στις σελίδες 16 και 17 στις 12/5/97 διάβασα και συγκινήθηκα πάρα πολύ με τις
εκδηλώσεις και τις γιορτές αυτών των υπερελλήνων!

Τι δίψα για την πατρίδα! Για την Ελλάδα! Τι γιορτές, τι χορούς, τι αγάπη
μεταξύ τους! Τι δίψα για μάθηση, για ελληνικά γράμματα! Αλλά; Δεν έχουν
βιβλία, δεν έχουν κασέτες με ελληνικά τραγούδια! Και η πατρίδα; Τίποτε!

Θα σας παρακαλούσα πολύ να προτείνετε: όλα τα Ελληνόπουλα, εδώ στη χώρα μας,
όταν τελειώνει το σχολικό έτος, να μην πετάνε τα βιβλία τους και ό,τι υλικό
γραφής! Και με τη μέριμνα των καθηγητών και δασκάλων τους να παραδίδονται τα
βιβλία στο υπουργείο Παιδείας, για τους πρόσφυγες».