ΜΑΤΙΕΣ Μάνος Λοΐζος

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ χρόνια, σήμερα, από τον θάνατο του Μάνου Λοΐζου. Τον θυμήθηκε το
«Δίφωνο» του Σεπτέμβρη. Τον θυμήθηκε ο Γκιώνης την Κυριακή, στην
«Ελευθεροτυπία». Θα τον θυμηθούν κι άλλοι, πολλοί, τούτες τις μέρες. Και θα
ακουσθούν ξανά τα τραγούδια του, που τα έχει εκτοπίσει από τα κανάλια και τους
ραδιοσταθμούς το «νεολαϊκό» τραγούδι της ξεφτίλας και της αρπαχτής.

Μου τηλεφώνησε μια κοπέλα από τη Λευκωσία. Ήθελε μια μικρή συνέντευξή μου, για
το ραδιόφωνο. Κάποια στιγμή μου είπε ότι «ο Μάνος είναι αθάνατος». «Αθάνατος»
είναι για σας», της απάντησα. «Είναι αθάνατος για τους φίλους των τραγουδιών
του. Για μας όμως, τους κοντινούς, τους συγγενείς και τους φίλους, ο Μάνος
έχει φύγει. Και η απουσία του από τη ζωή μας είναι πληγή που δεν κλείνει».

Κι έτσι είναι. Ο Μάνος δεν ήταν μόνο συνθέτης. Ήταν και συνθέτης. Πρωτίστως,
ήταν άνθρωπος. Άνθρωπος με πάθη, με δίψα για ζωή, με όνειρα, με φλόγα. Δεν
έδειχνε τίποτα απ’ όλα αυτά. Έτσι καθώς μιλούσε απαλά, έτσι καθώς χειρονομούσε
σαν να χάιδευε, σε ξεγελούσε. Δεν αποκάλυπτε το ηφαίστειο που έκρυβε μέσα του.

Είχαμε την κουβέντα του, χθες το πρωί, με τη Μυρσίνη, την κόρη του. Πάντοτε
έχουμε την κουβέντα του. Και στον Μόλυβο, το καλοκαίρι, που ήρθε η Μυρσίνη, με
την παρέα της, για να με δει, για κείνον μιλούσαμε. Συνεχώς. Μου λέει, λοιπόν,
το Μυρσινάκι χθες: «Νονέ, πες μου πάλι αυτά που μου λες κάθε τόσο για τον
πατέρα μου…».

Τα είπα στη Μυρσίνη, θα τα επαναλάβω κι εδώ: ο Μάνος Λοΐζος ήταν επαναστάτης.
Και ως πολίτης και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Αυτός ο γλυκός άντρας, με
τα σκούρα, ζωηρά μάτια, που σου ‘δινε την αίσθηση πως είναι φτιαγμένος από
κερί, ποτέ δεν συμβιβαζόταν. Ανήκε στην Αριστερά, δεν έβαζε τ’ όνομά του σε
ταμπέλες κέντρων, υπέγραφε κάθε χαρτί που στρεφόταν κατά των ισχυρών, πάλευε.

Ο Μάνος Λοΐζος ήταν από τους πρώτους που εναντιώθηκαν στην ΑΕΠΙ και
δημιούργησαν αυτοδιαχειριζόμενο εισπρακτικό φορέα, μη κερδοσκοπικό, για τα
πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών. Ο Μάνος Λοΐζος ερωτευόταν, παντρευόταν,
χώριζε, ξαναερωτευόταν ­ δεν στεκόταν ποτέ σε ησυχία! Και ως καλλιτέχνης; Το
1966, στην ακμή του «έντεχνου», «έντεχνος» κι αυτός, παρουσιάζει με «Γεγέδες»
τα «Νέγρικα» του Νεγρεπόντη! Και το ’80, στο ζενίθ της «έντεχνης» καριέρας
του, γράφει, από τη μια μεριά Χικμέτ και από την άλλη τραγούδια για τη
Χαρούλα, με τον «ήχο της Ομόνοιας», όπως έλεγε, που άφησαν εποχή!

Αχ, μωρέ Μάνο…