ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα

ΦΕΥΓΩ με άδεια σε λίγες μέρες και θέλω να ξεμπερδέψω με μερικές εκκρεμότητες,
από πλευράς θεμάτων, που έχω στο μυαλό μου. Λοιπόν:

Ο υπουργός Πολιτισμού κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, έδωσε, πιστεύω, τις δέουσες
απαντήσεις στην κ. Γουλανδρή, για το ζήτημα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Και
όταν λέω «δέουσες», εννοώ απαντήσεις που ικανοποιούν το δημόσιο αίσθημα. Δεν
είναι δυνατόν να παραχωρεί το κράτος καταπληκτικά κεντρικά οικόπεδα για την
ανέγερση του Μουσείου και η κ. Γουλανδρή να μην έχει πει, ακόμη, ούτε μια λέξη
για το περιεχόμενο της συλλογής της, η οποία, επιπλέον, δεν έχει μεταβιβασθεί
στο Ίδρυμα Γουλανδρή ­ ανήκει, πάντοτε, στην ίδια την κ. Γουλανδρή, το φυσικό
πρόσωπο! Από την ανακοίνωση της δωρήτριας στις εφημερίδες της προπερασμένης
Κυριακής, οι πάντες, νομίζω, κατάλαβαν ότι η κ. Γουλανδρή επιθυμεί να κτισθεί
το Μουσείο στο οικόπεδο της Ρηγίλλης με τα ευρήματα από το Λύκειο του
Αριστοτέλη! Τέτοια πράγματα, όμως, δεν μπορεί να γίνουν…

Επιτέλους, τα νησιά του Αιγαίου αρχίζουν ν’ αποκτούν ελικοδρόμια της προκοπής!
Ελικοδρόμια, δηλαδή, με μηχανήματα και οπτικά βοηθήματα που θα επιτρέπουν την
ασφαλή προσγείωση ελικοπτέρων τη νύχτα. Πολλοί άνθρωποι που έπαθαν κάποιο
βράδυ έμφραγμα ή τραυματίσθηκαν σοβαρά σε τροχαίο χάθηκαν επειδή τα ελικόπτερα
που πέταξαν για να τους βοηθήσουν δεν μπορούσαν να προσγειωθούν στο σκοτάδι.
Και είναι πολύ σωστό αυτό που λέει η κ. Παπαζώη: «Η λειτουργία ελικοδρομίων σε
κάθε μικρό νησί του Αιγαίου, όσο πολυδάπανη και αν είναι, δημιουργεί αίσθημα
ασφάλειας στους κατοίκους και είναι ό,τι πιο σημαντικό οφείλει η Πολιτεία να
τους προσφέρει».

Και πάμε στο τελευταίο θέμα: διάβαζα, τούτες τις μέρες, κριτική σε εφημερίδα,
για ένα βιβλίο. Μερικές λέξεις και εκφράσεις απ’ αυτή την κριτική: «μιλάει
πρωτοπρόσωπα», «για να αποδώσει εξ υστέρων», «μνημονικό υλικό», «τον προσωπικό
του ηθμό», «πειρασμός προφορικότητας», «καταλήγει να σκηνοθετεί την
αυθεντικοφάνειά της», «τον προοικονομούσε», «μια έκφραση ρητορικά
εκλογοτεχνισμένη και άγονα ποιητικίζουσα… Κι άλλα τέτοια. Πολλά! Για να μην
καταλαβαίνει ο αναγνώστης. Και να λέει, «μωρέ, σπουδαίος θα ‘ναι αυτός, με
τέτοιες ελληνικούρες που γράφει»!.