ΜΑΤΙΕΣ Στον Βάμο

ΜΠΡΟΣΤΑ πήγαινε ο Παρασκευάς με την ελληνική σημαία, στο κοντάρι της οποίας,
πάνω – πάνω, ήταν περασμένη μια κουλούρα, μόλις βγαλμένη από το φούρνο. Πίσω
του, τραγουδούσαν κι έπαιζαν μαντινάδες του γάμου, με τα λαγούτα τους, ο
Γιαγκουλής και ο Κουρκουνάκης και με τη λύρα του ο Γαλάνης. Ακολουθούσαν, σε
δυό υπέροχα άλογα, η νύφη κι ο γαμπρός. Κι από πίσω, ανηφόριζε προς τον
«πλάτανο», την καρδιά του Βάμου, όλο το χωριό: ο πρόεδρος ο Χατζηδάκης, οι
παπάδες, ο αστυνόμος, ο Κυριάκος ­ που το ‘Βγενιώτου, πριν από τρεις βδομάδες,
έγινε «Μις Ελλάς» ­ ο Γενάρης, ο Γιώργης, ο άλλος Γιώργης ­ κόσμος και ντουνιάς.

Μαζί με τους Βαμιανούς ανηφόριζε προς τον «πλάτανο» κι ένα πλήθος από
καλεσμένους: τρεις πολύ γνωστές ­ και κομψότατες ­ Αθηναίες και ­ κρατήστε την
αναπνοή σας ­ 86 φίλοι και συγγενείς του γαμπρού και της νύφης, που ήρθαν στην
Ελλάδα, με ειδική πτήση, από τη Βοστώνη! Ογδονταέξι Αμερικανοί και
Αμερικανίδες, με τα καλά τους, με τα χαμόγελά τους, με τα δικά τους τραγούδια
στα χείλη!

Ο γαμπρός γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμερική. Το ίδιο και ο πατέρας του. Ο
παππούς του, όμως, ήταν Βαμιανός.

Γεωργιλάς, το όνομα. Ο εγγονός, ο Θεοδόσης, δεν είχε έρθει ποτέ στην
Ελλάδα. Κάποιοι τον παρακίνησαν να παντρευτεί στην Κρήτη, στο χωριό του
παππού. Βρήκε έξοχη την ιδέα. Και, μια και δυό, πήρε την αρραβωνιαστικιά του ­
μια κούκλα, τη Ραχήλ ­ πήρε και τους δικούς του ανθρώπους και κατέβηκαν όλοι
στον Αποκόρωνα, για το μυστήριο και για το γλέντι.

Φυσικά, τίποτα δεν θα γινόταν απ’ όλ’ αυτά αν δεν υπήρχε ο Χατζηδάκης. Ο
πρόεδρος. Που ανασκουμπώθηκε, κάλεσε και τους συγχωριανούς του να βοηθήσουν κι
ετοίμασε, στην εντέλεια, τον παραδοσιακό γάμο, που γύρεψαν οι Γεωργιλάδες.
Μόνο μπαλωθιές που δεν ρίχτηκαν. Ο χορός, όμως, κράτησε ως το πρωί. Κι η
Αμερικανίδα νύφη του ‘δωσε να καταλάβει!

Πάει καλά ο Βάμος. Αυτό ήθελα να πω. Το όμορφο χωριό, που πριν από 15 χρόνια
περνούσε δύσκολα, μες στην ανέχεια και την απομόνωση, τώρα ανθεί.
Καινούργια σπίτια χτίζονται, πολλά κοπέλια γεννιούνται, η ζωή «τραβάει την
ανηφόρα». Και μεγάλο ρόλο σ’ αυτό έχει παίξει και η… «συμμορία των δέκα»,
όπως τη λέω εγώ. Η Α.Ε. Βάμος, με τα 10 Βαμιανάκια ­ όλα με χαρτί
Πανεπιστημίου ­ που έφτιαξαν μια καταπληκτική ταβέρνα, έστησαν ένα παραδοσιακό
μπακάλικο με του πουλιού το γάλα, παλιά, ρημαγμένα σπίτια τα μετατρέπουν σε
λαμπρούς ξενώνες και, γενικά, δίνουν πνοή και δύναμη στον τόπο τους. Μπράβο!