Μικρό μου πόνι…

ΜΕ
ΦΟΒΟ στην αρχή, με θάρρος και αυτοπεποίθηση στη συνέχεια, εκατοντάδες παιδιά
από διάφορα Δημοτικά Σχολεία της Αθήνας ανέβηκαν στα πόνι ­ με τη βοήθεια του
εκπαιδευτή ­ και μοίραζαν χαμόγελα στους γονείς τους, οι οποίοι εκτελούσαν
χρέη… φωτογράφου. Πού συνέβησαν όλα αυτά; Στη Γιορτή Ελληνικού Αλόγου ’97,
που διεξήχθη στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ιππασίας στο Γουδί. Η επταήμερης
διάρκειας εκδήλωση διοργανώθηκε από την Εταιρεία Προστασίας Ιππικής Παράδοσης
και Φυσικής Κληρονομιάς και είναι αφιερωμένη στις ξεχασμένες φυλές των
ελληνικών ίππων.

Ρόλο αναβάτη, λοιπόν, ανέλαβαν πολλά παιδιά από διάφορα
Δημοτικά Σχολεία της χώρας, ενώ τους δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά
τα άλογα μέσα από φωτογραφίες και από την προβολή της ταινίας «Οπλές», που
έχει ως θέμα τις λαϊκές ιπποδρομίες στην Ελλάδα. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι
βόλτες με άμαξες, με τη διαφορά ότι αυτήν τη φορά δεν έμειναν παραπονεμένοι
γονείς και δάσκαλοι. Όμως, το γεγονός που συγκέντρωσε τα περισσότερα βλέμματα
ήταν η παρέλαση αντιπροσωπευτικών ομάδων από τις έξι ελληνικές φυλές ίππων
(Ανδραβίδας, Θεσσαλίας, Πηνείας, Σκύρου, Κρήτης και Πίνδου), καθώς και η
παρουσίαση των πρώτων οργανωμένων προσπαθειών ιππικού τουρισμού στην Ελλάδα.

Οι αντιδράσεις των παιδιών ήταν ποικίλες. Άλλα ήταν διστακτικά στην αρχή,
ενώ πολλά παιδιά δεν τόλμησαν να ανέβουν στα ακίνδυνα πόνι. Πάντως, αυτό που
προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι τα κοριτσάκια ήταν πιο τολμηρά. Τη λύση του
αινίγματος αποκάλυψε μια κοπελίτσα, η οποία είπε: «Έχω στο σπίτι μου μία μικρή
κούκλα πόνι, την οποία περιποιούμαι κάθε μέρα. Περίμενα πώς και πώς τη μέρα
που θα ανέβαινα σε πραγματικό».

Το γεγονός, πάντως, είναι ότι η πλειοψηφία
διασκέδασε με το θέαμα, αφού το είδαν ως πρωτότυπη εμπειρία. Αυτό φάνηκε και
στην πράξη, όπου όλα τα παιδιά άκουγαν προσεκτικά τις οδηγίες του εκπαιδευτή
και ζητούσαν συνεχώς να μάθουν όλο και περισσότερα για την ιστορία των αλόγων.