Χορεύουν τα κόκκινα'. Η φωνή του κομπέρ επιβλητική, κρυστάλλινη, επιτακτική. Προσκαλούσε. Χορεύουν τα κόκκινα. Τα πρώτα ζευγάρια ντυμένα κομψά σηκώθηκαν αργά-αργά. Έσυραν τα βήματα στην πίστα σε ένα ταγκό. Τα φώτα χαμήλωσαν. Και η ΄κομπαρσίτα' αρχισε να ξετυλίγεται μέσα στη νύχτα. Οι πρώτες σερπατίνες άρχισαν να αιωρούνται. Ακούγονται γέλια, σχόλια, 'Χορεύουν τα κόκκινα'. Ο ρυθμός, η μουσική, ο χορός. Ο έρωτας.

Νοέμβριος του 2009. Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Μόλις είχε γυρίσει από τον Καναδά και ήταν ολοφάνερο πως στο μυαλό του είχε σφηνωθεί για τα καλά η ιδέα της μεγάλης απόδρασης από την Ελλάδα. Συγγενείς να τον υποδεχθούν, έτοιμη δουλειά…

Τετάρτη βράδυ, λίγο μετά τις επτά. Εφτασα έξω από το Super Market της περιοχής που μένω. Ψιλοβρέχει και ψάχνω να παρκάρω, όσο πιο κοντά γίνεται. Κάνω ένα γύρο. Στον δεύτερο νομίζω ότι βρήκα τη θέση. Το μάτι μου «σκανάρισε» μια θέση «λουκούμι». Αφού άναψα τα αλάρμ πλησίασα σιγά σιγά. Όμως, υπήρχε ένα πρόβλημα.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας, ρώτησα τη χορογράφο Ρένα Κωσταντάκη μετά το τέλος της (μαγικής) παράστασης «6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα», που είδαμε τον περασμένο Δεκέμβριο στο θέατρο του Ιδρύματος Κακογιάννη στη Αθήνα.

Το τέλος στις επιπλοκές του διαβήτη τύπου Ι και την καθημερινή χρήση ινσουλίνης αναμένεται να σημάνει για 20 Έλληνες, η λειτουργία της νέας μονάδας μεταμόσχευσης νησιδίων παγκρέατος στο Νοσοκομείο «Λαϊκό».

Ήταν μια χρονιά γεματούλα (και δεν το λέω επειδή είχε μόνο την Adele της). Είχε τα σούπερ-γκρουπ της (superHeavy) είχε τις σούπερ συνεργασίες της (Jay-Z , Kanye West) είχε τον σούπερ DJ της/ παραγωγό David Gueta, είχε τους εναλλακτικούς της (The Weeknd), για όλους είχε κάτι.

«Το παρόν mail δεν είναι spam ή κάτι παρόμοιο. Πρόκειται για συμπαράσταση και βοήθεια σε ένα φίλο που περνάει μια πολύ δύσκολη φάση»: Πρόκειται για την ιστορία του Αλέξανδρου, ενός 28χρονου νέου, ο οποίος γεννήθηκε με τη νόσο Wilson, μια σπάνια κληρονομική ασθένεια που αφορά διαταραχή του μεταβολισμού του χαλκού. Αντιμετωπίζεται με φαρμακευτική αγωγή αλλά σε κάποιες περιπτώσεις η μεταμόσχευση ήπατος είναι απαραίτητη.

Το σέρβιραν από έναν τσίγκινο βραστήρα με δυο γεμάτες κουταλιές ζάχαρη. Η γλύκα του τσαγιού όμως δεν έσπαγε την πίκρα στα βλέμματα. Ήταν τόσοι πολλοί σε τόσο μικρό χώρο. Λες και είχαν μαζευτεί για να ρουφήξουν όλο το οξυγόνο από το δωμάτιο. Ήταν σα να ΄χα μπει σε μια ντουλάπα με κουρελιασμένες ελπίδες. Μόνο που δεκαπέντε πρόσωπα ολόγυρά μου αποκαλούσαν αυτό το μπουντρούμι σπίτι τους.

Το κλίμα πάντοτε επηρεάζει και διαμορφώνει την κοσμοαντίληψη του ανθρώπου τόσο σε σχέση με τον χώρο όσο και με τον συνάνθρωπο. Το ίδιο ισχύει και σε επίπεδο πολιτικής κοσμοθεωρίας και διοίκησης, όταν πρόκειται για την σχέση απομονωμένων γεωγραφικά περιοχών με την κεντρική διοίκηση μιας χώρας.

Είναι πολλά πρωινά που ξυπνάς και θέλεις να πιστέψεις πως κάτι έχει αλλάξει σε αυτή τη χώρα προς το καλύτερο. Ακόμα και για μικρές λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα η πολυδιαφημιζόμενη (από το ίδιο το κράτος) φοροκάρτα.

Ακόμη ένα «θύμα» της κρίσης: η ανθρωπιά. Συμπαραστεκόμαστε και βοηθάμε όσους χάνουν τους μισθούς ή τις δουλειές τους. Διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτούς. Αλλά ας μην κρυβόμαστε κάνουμε εκπτώσεις στην ανθρωπιά.

Tην άλλη εβδομάδα λοιπόν κατατίθεται απο τον υπουργό Επικρατείας η τροπολογία που βάζει λουκέτο στην ΕΤ1. Κανείς δεν αμφιβάλλει στο ότι το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί για τα καλά.

Οι ποδοσφαιρικές Αρχές θέλουν να εξυγιάνουν το άθλημα. Καλό. Να το βάλουμε δίπλα σε αυτά που λέγονται για τον Τσακ Νόρις. Η νέα τάξη πραγμάτων στο ποδόσφαιρο λέγεται «στοίχημα».

Λένε πως από τότε που βγήκε η «συγνώμη» χάθηκε το φιλότιμο. Σε γενικές γραμμές έχουν δίκιο. Όχι πάντα. Μπορεί η ισορροπία να είναι λεπτή, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που τα όρια είναι ευδιάκριτα.

Η ηλικιωμένη γυναίκα περίμενε για ώρες τους διασώστες με μία βαριά βιβλιοθήκη να΄χει πέσει πάνω στο πόδι της στο σπίτι της στο Τόκιο. Όταν έφτασαν σε αυτήν, η Χιρόκο Γιαμασίτα τους ζήτησε συγγνώμη γιατί τους καθυστέρησε στο δύσκολο έργο τους.

Η είδηση ότι το iPad 2 θα έρθει στην Ελλάδα ταυτόχρονα με τις υπόλοιπες, «πολιτισμένες» χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει με ρίγη εθνικής υπερηφάνειας.