Πηγή Δεβετζή στα ΝΕΑ: «Για μια δύσκολη στιγμή σε σταυρώνουν»

Το πιο δύσκολο άλμα δεν μετριέται πάντοτε σε μέτρα και εκατοστά. Δεν έχει βαλβίδα, σκάμμα και λευκή γραμμή.

Είναι εκείνο που καλείται να κάνει ο άνθρωπος όταν η ζωή τον σπρώχνει μακριά από όσα αγάπησε, όταν η εμπιστοσύνη γίνεται σκόνη και η δόξα αφήνει πίσω της μια σκιά μεγαλύτερη από το ίδιο το φως της.

Η Πηγή Δεβετζή γνώρισε την εκτυφλωτική πλευρά της επιτυχίας. Έμαθε να συνομιλεί με τον αέρα, να μετατρέπει την ορμή σε πτήση, να διεκδικεί από τη βαρύτητα λίγες στιγμές ελευθερίας.

Στο τριπλούν έφτασε εκεί όπου ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν. Στο Ολυμπιακό βάθρο, μπροστά σε μια Ελλάδα που πανηγύριζε, με την ασημένια λάμψη της Αθήνας το 2004 να γίνεται κομμάτι της συλλογικής μνήμης.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ακολούθησε το χάλκινο μετάλλιο του Πεκίνου και το 2016 μια άλλη ιστορία.

Εκεί άρχισε ένα διαφορετικό κεφάλαιο. Χωρίς χειροκροτήματα, χωρίς πανηγυρισμούς, με ερωτήματα.

Η Ελληνίδα ολυμπιονίκης μιλά στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» για όλα όσα έμειναν πίσω από τα μετάλλια.

«Έχω το χαρτί που με αθωώνει»

Η συζήτηση άρχισε με την πιο δύσκολη υπόθεση της αθλητικής της διαδρομής. Το χάλκινο μετάλλιο του Πεκίνου και την απόφαση αφαίρεσής του, που εξακολουθεί να αμφισβητεί.

«Δεν την έχω παρατήσει την υπόθεση. Είμαι σε επαφή με δικηγόρους. Έχω αθωωθεί, έχω και το χαρτί που με αθωώνει.

Έχω ελέγξει το δείγμα μου και δεν υπάρχει τίποτα. Το χαρτί το έχω στα χέρια μου και όποιος θέλει μπορώ να του το δείξω», υποστηρίζει.

Όπως εξηγεί, πρόκειται για έγγραφο εργαστηριακού ελέγχου από τη Γερμανία, το οποίο θεωρεί καθοριστικό για την υπεράσπιση της θέσης της.

«Πρόκειται για έλεγχο στο καλύτερο εργαστήριο της Γερμανίας. Έχει ελέγξει το δείγμα μου και αναφέρει πιστοποιημένα ότι δεν υπάρχει θέμα ντόπινγκ.

Τώρα, το τι έγινε εκεί, χωρίς να είμαι μπροστά, όταν άνοιξαν ένα δείγμα μετά δέκα χρόνια, δεν το γνωρίζω. Το τι μπορεί να αποδειχθεί στα δικαστήρια δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ.

Όμως, το χαρτί που θεωρώ ότι με αθωώνει το έχω στα χέρια μου.

Έχω μιλήσει με τον δικηγόρο μου και μου έχει πει ότι αυτό είναι το αποδεικτικό στοιχείο μου. Είναι πιστοποιημένο, δεν είναι κάτι πλαστό και μπορεί να το ελέγξει όποιος θέλει».

«Ας τους συγχωρέσει ο Θεός»

Η πικρία της δεν έχει σβήσει… «Δεν μπαίνω πια στη διαδικασία να χαλάσω την υγεία μου, επειδή κάποιοι από εκεί μέσα ήθελαν να μου κάνουν κακό. Ας τους συγχωρέσει ο Θεός για όσα έκαναν.

Εγώ κοιμάμαι ήσυχη, γιατί θεωρώ ότι αποδείχθηκε πως δεν έκανα ποτέ χρήση καμίας ουσίας. Αυτό για μένα είναι το μετάλλιο. Δεν θέλω να ασχολούμαι με κανέναν από αυτούς.

Εγώ δεν ήμουν ποτέ το τσιράκι κανενός. Πάντα πήγαινα με τον σταυρό στο χέρι.

Πιστεύω στον Θεό και ο Θεός μού δείχνει τον δρόμο. Αυτοί που έχουν κάνει κακό ξέρουν τι έχουν κάνει. Ας τους συγχωρέσει ο Θεός για όσα μου έκαναν, γιατί μου έχουν κάνει πολλά».

Ίσως οι βαθύτερες απογοητεύσεις να γεννιούνται εκεί όπου κάποτε υπήρχε η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. «Εγώ μέσα στον αθλητισμό και στον πρωταθλητισμό έμαθα να σέβομαι τους συναθλητές μου.

Κάποιοι συναθλητές μου, όμως, δεν με σεβάστηκαν. Ούτε η ομοσπονδία μου με σεβάστηκε τότε που ήθελα τη στήριξή της. Εγώ την ομοσπονδία την είχα οικογένεια, ουσιαστικά τη δεύτερη οικογένειά μου».

Οι λέξεις αποκτούν ιδιαίτερο βάρος όταν μιλά για την απουσία υποστήριξης». «Δεν είδα κανέναν να με υποστηρίζει, εκτός από τον γιατρό που ήταν ο πιο σχετικός με αυτό το θέμα.

Ο γιατρός με υποστήριξε, γιατί ήξερε τι συμβαίνει. Όλα τα υπόλοιπα θεωρώ ότι ήταν στημένα. Για ποιον λόγο, δεν ξέρω.

Ίσως επειδή ήμουν λίγο περισσότερο σταρ από κάποιους άλλους. Είχα εχθρούς. Ξέρω για ποιον λόγο έγινε όλο αυτό. Προσπάθησαν να με τσαλακώσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν».

Η περίοδος μετά το 2016 υπήρξε δύσκολη. Το όνομά της βρέθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που την είχαν κάνει γνωστή σε ολόκληρη την Ελλάδα.

«Όταν βλέπεις να παίζει παντού το όνομά σου με τον χειρότερο τρόπο, όταν βλέπεις να σε κατηγορούν, φυσικά και είναι δύσκολο. Έχω κάνει τόσες επιτυχίες στην ζωή μου.

Και για μια δύσκολη στιγμή, που εγώ θεωρώ ότι δεν αποδείχθηκε όπως παρουσιάστηκε, σε σταυρώνουν. Δυστυχώς, έτσι είναι η Ελλάδα».

Η μνήμη γυρίζει στο καλοκαίρι του 2004. Στην Αθήνα που γιόρταζε, στη γαλανόλευκη που ανέβαινε στον ιστό, σε εκείνο το ασημένιο μετάλλιο που έγινε το σύμβολο μιας ολόκληρης διαδρομής.

«Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο εκτός από το να σου περάσουν το μετάλλιο στον λαιμό. Αν, όμως, μπορούσα να γυρίσω πίσω με το μυαλό που έχω σήμερα, θα άλλαζα πάρα πολλά πράγματα στην ζωή μου.

Πιστεύω ότι θα πήγαινα ακόμη καλύτερα. Θα ήμουν τελείως διαφορετική. Πάλι θα έπαιρνα μετάλλιο, μπορεί να έπαιρνα και το χρυσό. Θα άλλαζα κυρίως τις επιλογές μου.

Έκανα κακές επιλογές, δυστυχώς. Όμως από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Ίσως τελικά να έπρεπε να γίνουν έτσι τα πράγματα».

«Αποθεώνουμε τους καραγκιόζηδες»

Η κουβέντα μας φτάνει αναπόφευκτα στη σχέση της ελληνικής κοινωνίας με τους πρωταθλητές της. Στην αποθέωση της νίκης και στη λήθη που συχνά ακολουθεί.

Η Πηγή Δεβετζή δεν αναζητά… διπλωματικές διατυπώσεις. «Εγώ ξέρω ότι στην Ελλάδα αποθεώνουμε τους καραγκιόζηδες και όχι τους ανθρώπους που έχουν προσφέρει στη χώρα.

Αυτό έχω παρατηρήσει. Και όταν λέω “καραγκιόζηδες”, δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά σε κατηγορίες ανθρώπων».

Η ίδια γνώρισε τη δημοσιότητα σε μια εποχή που οι διακρίσεις της την έφερναν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα. Επιμένει, όμως, ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε διαφορετική από τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσε.

«Δεν έχω ψωνιστεί ποτέ στην ζωή μου. Μπορείς να έρθεις στην Αλεξανδρούπολη και να ρωτήσεις τους συμμαθητές μου, τους φίλους μου, τους ανθρώπους που με γνωρίζουν από παιδί.

Δεν έχει αλλάξει καθόλου ο χαρακτήρας μου. Μήπως, όμως, αυτό ήταν το λάθος μου; Μήπως έπρεπε να ψωνιστώ λίγο; Γιατί βλέπω ότι τελικά οι ψωνισμένοι είναι αυτοί που πάνε μπροστά».

Η Πηγή Δεβετζή δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν της, ούτε να επιστρέψει σε εκείνα τα καλοκαίρια που ο κόσμος έμοιαζε να της ανήκει. Μπορεί όμως να επιλέξει τι θα κρατήσει από αυτά.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη νίκη της. Γιατί θυμάται χωρίς να αιχμαλωτίζεται, συγχωρεί χωρίς να ξεχνά και ανακαλύπτει πως η ζωή εξακολουθεί να έχει φως. Ακόμη κι όταν οι προβολείς έχουν σβήσει.