Εμίλιο Μπουτραγένιο στα «ΝΕΑ»: «Τα ματς στην Ελλάδα έχουν ένα ασύγκριτο πάθος»

Στο Μονακό, ακόμη και ο χρόνος μοιάζει να κινείται με διαφορετικό ρυθμό. Το απόγευμα της κλήρωσης, πίσω από τις αυστηρές προσόψεις και την τελετουργία μιας διοργάνωσης που έχει μετατρέψει την αγωνία σε παγκόσμιο τηλεοπτικό θέαμα, οι εκπρόσωποι των μεγαλύτερων συλλόγων της Ευρώπης επιχειρούν να διαβάσουν το μέλλον τους μέσα από έναν κατάλογο αντιπάλων. Αλλοι υπολογίζουν ταξίδια, άλλοι βαθμούς και άλλοι τις πιθανότητες που δημιουργεί το νέο, απαιτητικό σύστημα της league phase.

Ο Εμίλιο Μπουτραγένιο δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Ή, ίσως, ανήκει ταυτόχρονα σε όλες. Καθισμένος απέναντί μας, στο Vesta Restaurant, τμήμα του Twiga Monte Carlo, το οποίο βρίσκεται στον 2ο όροφο του Grimaldi Forum, δεν χρειάζεται να υψώσει τη φωνή του για να επιβληθεί στη συζήτηση. Μιλά ήρεμα, με εκείνη τη σχεδόν παλιομοδίτικη ευγένεια που υπήρξε πάντοτε χαρακτηριστικό του. Ακούει προσεκτικά την ερώτηση, αφήνει μια μικρή παύση και απαντά με τη θεσμική ακρίβεια του διευθυντή δημοσίων και θεσμικών σχέσεων της Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά και με τη μνήμη του ανθρώπου που κάποτε φορούσε τη λευκή φανέλα και έκανε το «Σαντιάγο Μπερναμπέου» να σηκώνεται όρθιο.

Η κλήρωση έφερε στον δρόμο της Ρεάλ (και) την ΑΕΚ. Η αναμέτρηση στην Αθήνα αποτελεί μία από εκείνες τις ποδοσφαιρικές συμπτώσεις που ανασύρουν παλιές εικόνες και δημιουργούν νέες προσδοκίες. Ο Μπουτραγένιο γνωρίζει καλά τι σημαίνει ελληνική έδρα. Δεν αντιμετωπίζει το παιχνίδι ως μία τυπική υποχρέωση της Βασίλισσας απέναντι σε έναν θεωρητικά υποδεέστερο αντίπαλο. Το ξεκαθαρίζει από την πρώτη του απάντηση. «Τα παιχνίδια στην Ελλάδα είναι πάντοτε ιδιαίτερα. Εκεί τα ματς έχουν ένα ασύγκριτο πάθος. Οποτε κι αν παίζεις στην Ελλάδα, οι αναμετρήσεις είναι δύσκολες. Με την ΑΕΚ θα είναι σίγουρα ένα πολύ απαιτητικό παιχνίδι».

Η Ρεάλ έχει μάθει να ζει ως φαβορί, αλλά ο ίδιος αποφεύγει τις εύκολες βεβαιότητες. Γνωρίζει ότι το Champions League, ακόμη και όταν μοιάζει προβλέψιμο, διατηρεί το δικαίωμα να τιμωρεί την αλαζονεία.

«Τα παιχνίδια στο Champions League κρίνονται πάντοτε στις λεπτομέρειες. Δεν περιμένουμε τίποτε λιγότερο από μία δύσκολη αποστολή. Θα έρθουμε στην Αθήνα με προσοχή και σεβασμό. Η Ρεάλ Μαδρίτης πάντοτε το κάνει αυτό. Η ΑΕΚ θα έχει πολύ μεγάλο κίνητρο και δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος. Εχουμε αγωνιστεί πολλές φορές στην Ελλάδα και πάντοτε τα πράγματα ήταν δύσκολα».

Η λέξη «σεβασμός» επανέρχεται συχνά στον λόγο του. Δεν χρησιμοποιείται σαν ένα ακόμη κλισέ της ποδοσφαιρικής διπλωματίας, αλλά σαν βασική αρχή επιβίωσης σε μια διοργάνωση στην οποία κάθε αδράνεια μπορεί να αποδειχθεί μοιραία. Για τον Μπουτραγένιο, το νέο σύστημα της league phase δεν επιτρέπει ούτε χαλάρωση ούτε περίοδο προσαρμογής. «Μιλάμε για το Champions League. Γνωρίζουμε πολύ καλά το πάθος με το οποίο βιώνονται αυτά τα παιχνίδια και αυτό τα καθιστά πάντοτε εξαιρετικά δύσκολα. Μπαίνουμε στη διοργάνωση με τον ίδιο ενθουσιασμό που έχουμε κάθε χρόνο και με απόλυτη εμπιστοσύνη στους ποδοσφαιριστές μας. Παράλληλα, όμως, ξέρουμε ότι κάθε αγώνας είναι μια ξεχωριστή πρόκληση και απαιτεί από την ομάδα απόδοση πολύ υψηλού επιπέδου, εάν θέλουμε να πετύχουμε τους στόχους μας».

Το νέο Champions League δεν χαρίζει χρόνο. Οι διαφορετικοί αντίπαλοι, η ενιαία βαθμολογία και η πίεση για απευθείας πρόκριση στις «16» έχουν μετατρέψει κάθε βραδιά σε μια μικρή τελική εξέταση. Η Ρεάλ δεν επιθυμεί απλώς να προκριθεί. Θέλει να βρεθεί στην πρώτη οκτάδα. «Το νέο σύστημα είναι ιδιαίτερα απαιτητικό, διότι, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε παλαιότερα, τώρα ανταγωνίζεσαι ουσιαστικά τους πάντες. Αυτό σημαίνει ότι κάθε παιχνίδι αποκτά σχεδόν τον χαρακτήρα τελικού. Ο βασικός στόχος είναι να βρεθούμε μεταξύ των οκτώ πρώτων. Το ιδανικό θα ήταν να τερματίσουμε στην πρώτη τετράδα, επειδή αυτό θα μας έδινε το πλεονέκτημα έδρας μέχρι το τέλος».

Για έναν σύλλογο με τη δύναμη και το βάθος της Ρεάλ, δύο επιπλέον αγώνες μπορεί να μη μοιάζουν καταστροφικοί. Ο Μπουτραγένιο, ωστόσο, γνωρίζει πως σε μια εξαντλητική αγωνιστική περίοδο κάθε βραδιά υψηλής έντασης αφαιρεί δυνάμεις και πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο. «Οφείλουμε, όσο είναι δυνατόν, να αποφύγουμε την ενδιάμεση φάση των πλέι οφ. Επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το ημερολόγιο, προσθέτει δύο παιχνίδια τεράστιας έντασης και περιλαμβάνει πάντοτε τον κίνδυνο να μη συνεχίσεις στη διοργάνωση. Είναι θεμελιώδες να αρχίσουμε να συγκεντρώνουμε βαθμούς από τα πρώτα ματς. Ετσι η ομάδα θα αποκτήσει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να ολοκληρώσει τη league phase ανάμεσα στις καλύτερες».

Η Ρεάλ δεν έφθασε στη νέα σεζόν αδρανής. Το καλοκαίρι επένδυσε, άλλαξε, αναζήτησε νέο δυναμισμό. Πάνω από όλα, επέστρεψε σε μια γνώριμη και ισχυρή προσωπικότητα: τον Ζοζέ Μουρίνιο. Ο πορτογάλος προπονητής βρίσκεται ξανά στο κέντρο του μαδριλένικου σχεδίου και ο Μπουτραγένιο δεν κρύβει την εμπιστοσύνη του συλλόγου στις ικανότητές του. «Η Ρεάλ έκανε αυτό το καλοκαίρι μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να ενισχυθεί και να γίνει καλύτερη. Η διοίκηση έκανε ό, τι ήταν δυνατόν προς αυτή την κατεύθυνση. Αποκτήσαμε και άλλους ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου, οι οποίοι είμαστε βέβαιοι ότι θα μας βοηθήσουν πάρα πολύ».

Και ο Μουρίνιο; «Εχουμε ξανά μαζί μας τον “Μόου”, έναν άνθρωπο με τεράστια εμπειρία. Τον εμπιστευόμαστε πολύ, ιδιαίτερα για την ικανότητά του να βγάζει το καλύτερο από κάθε ποδοσφαιριστή προς όφελος της ομάδας. Ζούμε αυτή τη σεζόν με μεγάλο ενθουσιασμό και με την ελπίδα ότι θα είναι μια σπουδαία χρονιά για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Θέλουμε να επιστρέψουμε στην κορυφή παίζοντας καλό ποδόσφαιρο».

Η επιστροφή του Μουρίνιο δεν αποτελεί μόνο μια προπονητική επιλογή. Είναι και η επαναφορά μιας προσωπικότητας που γνωρίζει τι απαιτεί η καθημερινότητα της Ρεάλ: την ανάγκη να νικά, αλλά και να πείθει, να κατακτά τίτλους και την ίδια στιγμή να διαχειρίζεται την πίεση που παράγει ένας ολόκληρος ποδοσφαιρικός πλανήτης. «Η Ρεάλ αγωνίζεται πάντοτε για τη νίκη και για την κατάκτηση κάθε τίτλου», λέει ο Μπουτραγένιο. Η φράση ακούγεται αυτονόητη, σχεδόν τυπική. Στην πραγματικότητα, περιγράφει τη βασική υποχρέωση κάθε ανθρώπου που περνά την πόρτα του συλλόγου. Στη Μαδρίτη η επιτυχία δεν καταγράφεται ως υπέρβαση. Αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική κατάσταση.

Η ομάδα, επισημαίνει, έχει ξεκινήσει καλά, αλλά η σεζόν βρίσκεται ακόμη στην αρχή της. Ορισμένοι παίκτες επέστρεψαν αργότερα εξαιτίας της συμμετοχής τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο και η διαδικασία ενσωμάτωσης δεν μπορεί να ολοκληρωθεί από τη μια ημέρα στην άλλη. «Εχουμε αρχίσει καλά, αλλά είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε μόλις στην αρχή. Υπήρχαν ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο και ενσωματώθηκαν σταδιακά στην ομάδα. Προχωρούμε βήμα βήμα. Αυτό, πάντως, που είδαμε στο Μπερναμπέου ήταν εξαιρετικό και μας έδωσε μια πολύ σημαντική ψυχολογική ώθηση, όχι μόνο στην ομάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο της Ρεάλ».

Η συνέχεια δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς διαρκείας. «Πρέπει να συνεχίσουμε στην ίδια γραμμή στα επόμενα παιχνίδια. Εχουμε αμέσως άλλη αγωνιστική υποχρέωση και πολύ σύντομα αρχίζει το Champions League. Οι απαιτήσεις είναι διαρκείς. Πιστεύουμε, όμως, ότι το ρόστερ διαθέτει το επίπεδο και την ποιότητα για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των φιλάθλων μας».

ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ

Καθώς η συζήτηση απομακρύνεται από την κλήρωση και επιστρέφει στις απαρχές αυτής της σχέσης, ο τόνος του αλλάζει ανεπαίσθητα. Ο θεσμικός εκπρόσωπος υποχωρεί και εμφανίζεται το παιδί που γνώρισε τη Ρεάλ κρατώντας το χέρι του πατέρα του. Η αφήγησή του δεν αρχίζει στα αποδυτήρια ούτε στον αγωνιστικό χώρο. Αρχίζει στην εξέδρα. «Ο πατέρας μου ήταν μέλος της Ρεάλ Μαδρίτης από το 1943 και με έκανε μέλος του συλλόγου μόλις γεννήθηκα. Είχαμε εισιτήρια διαρκείας για το δεύτερο διάζωμα. Στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, όμως, καθόμασταν στο βόρειο πέταλο, πίσω από την εστία. Ηταν κάτι απίστευτο».

Εκεί γεννήθηκε η σχέση του με τις ευρωπαϊκές βραδιές. Πολύ πριν γίνει ο «Γύπας» του ισπανικού ποδοσφαίρου, πριν δώσει το όνομά του σε μια ολόκληρη γενιά της Ρεάλ, την περίφημη «Quinta Del Buitre», ήταν ένα παιδί που κοιτούσε τον αγωνιστικό χώρο ανάμεσα στα σώματα των ενηλίκων. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα έζησα εκεί. Σε εκείνο το σημείο γεννήθηκε το πάθος μου για τον σύλλογό μας. Σε εκείνες τις αξέχαστες ευρωπαϊκές νύχτες, στις ανατροπές, όταν η Ρεάλ βρισκόταν πίσω στο σκορ. Υπήρξα πραγματικά πολύ τυχερός που πέρασα από την εξέδρα στον αγωνιστικό χώρο και έγινα μέρος αυτής της ιστορίας».

Γι’ αυτό και όταν μιλά για το Champions League δεν αναφέρεται μόνο σε ένα τρόπαιο. Μιλά για μια κληρονομιά που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. «Μια νύχτα στο Champions League δεν είναι οποιαδήποτε νύχτα για τον φίλαθλο του ποδοσφαίρου. Το πάθος μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο είναι μοναδικό, αξεπέραστο. Ολα τα παιχνίδια σε αυτή τη διοργάνωση είναι ισορροπημένα και τα ζούμε κάθε φορά με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Τώρα αρχίζει μια νέα σεζόν, μια νέα διοργάνωση και, φυσικά, θέλουμε να την κατακτήσουμε. Για να συμβεί αυτό, όμως, πρέπει να παίξουμε καλά».

Ο Μπουτραγένιο περιγράφει τη Ρεάλ ως κάτι μεγαλύτερο από έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό. «Είναι ένας τρόπος να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή», λέει. «Ενα πάθος που ενώνει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η τεχνολογία και η διεθνοποίηση άλλαξαν τη γεωγραφία της κερκίδας, όχι όμως και την ουσία του συναισθήματος. «Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι φίλαθλοι της Ρεάλ και περισσότεροι τρόποι να συνδέονται με τον σύλλογο. Μέσα από την ιστοσελίδα, τις εφαρμογές και την τεχνολογία, ένας φίλαθλος στο Τόκιο μπορεί να έχει σχεδόν την ίδια σχέση με την ομάδα όπως ένας φίλαθλος στη Γουαδαλαχάρα. Τα συναισθήματα είναι κοινά. Στις περιοδείες βλέπεις ότι οι αντιδράσεις των ανθρώπων είναι ίδιες. Δεν έχει σημασία αν βρίσκεσαι στη Λα Κορούνια, στην Κίνα ή οπουδήποτε αλλού».

Ο ίδιος, άλλωστε, χρησιμοποιεί ένα προσωπικό παράδειγμα για να εξηγήσει πως η απόσταση δεν ακυρώνει την ταύτιση. «Εγώ μεγάλωσα πηγαίνοντας στο γήπεδο με τον πατέρα μου και είμαι μέλος της Ρεάλ σε όλη μου τη ζωή. Ταυτόχρονα, όμως, υποστηρίζω τους Λος Αντζελες Λέικερς και τους Σαν Φρανσίσκο 49ερς, παρότι δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ από κοντά αγώνα των Λέικερς. Αυτό αποδεικνύει ότι το συναίσθημα δεν περιορίζεται από τη γεωγραφία».

Το γεύμα πλησιάζει στο τέλος του και το Μονακό επιστρέφει στους υπολογισμούς της κλήρωσης. Για τη Ρεάλ, ο δρόμος θα περάσει και από την Αθήνα. Για τον Μπουτραγένιο, αυτό σημαίνει μια βραδιά γεμάτη θόρυβο, ένταση και μνήμη – μια από εκείνες τις νύχτες που το ποδόσφαιρο αρνείται να γίνει απλώς ένας αγώνας. «Η ΑΕΚ θα έχει κίνητρο και ο κόσμος της θα δημιουργήσει μια πολύ δυνατή ατμόσφαιρα. Το γνωρίζουμε και θα είμαστε προετοιμασμένοι. Κάθε αγώνας είναι μια πρόκληση και απαιτεί πολύ υψηλή απόδοση».

Πριν αποχαιρετιστούμε, επιστρέφει ξανά στον πατέρα του και σε εκείνη την πρώτη θέση πίσω από την εστία. Τελικά, η ιστορία της Ρεάλ, όπως την αφηγείται, δεν είναι μόνο η ιστορία των τροπαίων της. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που έμαθε στην εξέδρα τι σημαίνει μια ευρωπαϊκή νύχτα και, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να την περιμένει με την ίδια ανυπομονησία. «Ηταν το πάθος και ο ενθουσιασμός που ένιωθα όταν πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου, σε ηλικία πέντε ή έξι ετών. Αυτό ακριβώς εξακολουθώ να βλέπω σήμερα στα παιδιά που έρχονται στο γήπεδο κρατώντας το χέρι των γονιών τους. Αυτό το πάθος είναι η δύναμη της Ρεάλ Μαδρίτης. Και, τελικά, η δύναμη του ίδιου του αθλητισμού».