«Είμαστε μία γροθιά», διαμήνυσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στους βουλευτές του, επιχειρώντας να ξορκίσει τα πρόσφατα εσωκομματικά πυρά.
Οποιος έχει μάτια βλέπει, άλλωστε. Είναι τόσο… «μια γροθιά», που από κάτω χειροκροτούσαν ταυτόχρονα η Ντόρα Μπακογιάννη κι εκείνος ο βουλευτής που, παρέα με τα γνωστά τρολ της εσωκομματικής φράξιας, την ειρωνευόταν προτρέποντάς την να πάει σπίτι της να παίξει με τα εγγόνια της. Εδώ, κυριολεκτικά, γελάμε.
Το κυρίως θέμα είναι αλλού. Οτι ο Πρωθυπουργός είπε συνθήματα επιπέδου τσιρλίντερ, χωρίς να απαντάει, επί της ουσίας, στις βάσιμες ανησυχίες που έχουν εκφράσει ορισμένοι βουλευτές του.
Το μακρινό 2019, το περίφημο «επιτελικό κράτος» μάς πλασαρίστηκε ως περίπου η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση του κράτους από εποχής Τρικούπη. Εφτά χρόνια μετά, μόνο οι ωφελούμενοι ή όσοι φορούν κομματικές παρωπίδες δεν βλέπουν πως πρόκειται για τη θέσμιση των πιο αρχαϊκών, πελατειακών πρακτικών. Το περιβόητο επιτελικό κράτος δεν εξασφάλισε την ολοκλήρωση των έργων για την ασφάλεια του σιδηροδρόμου και υπέκλεπτε τους υπουργούς του, ενώ η ΕΛ.ΑΣ. άκουγε τους βουλευτές να ζητάνε ρουσφέτια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ανενόχλητοι. Για να μην πιάσουμε καν τι έχει κάνει με το Ταμείο Ανάκαμψης. Αυτή η ιστορία κάποτε θα γραφτεί. Η επιτελικότητα, λοιπόν, δεν μας εξασφάλισε περισσότερη αποτελεσματικότητα από άλλες κυβερνήσεις του παρελθόντος (και κυβερνήσεων της ΝΔ συμπεριλαμβανομένων). Εξασφάλισε απλώς στον Μητσοτάκη και την ομάδα του ότι δεν λογοδοτούν.
Το συμπέρασμα είναι προφανές και αμείλικτο. Ο Μητσοτάκης μπορεί να πουλάει με κάποια μεγαλοπρέπεια το συναίσθημα της «μιας γροθιάς» στους βουλευτές του, αλλά στην πραγματικότητα κυβερνά ένα αδιαφανές κράτος. Κι έχει καταστήσει τους βουλευτές της ΝΔ συνένοχους, επειδή κάποιος πρέπει – για το τυπικό – να ψηφίζει τα νομοσχέδια και να νομιμοποιεί αυτούς που κάνουν κουμάντο στις αποφάσεις του Μαξίμου. Γι’ αυτό ακριβώς οι πρώην πρωθυπουργοί και πρόεδροι της ΝΔ έχουν κόψει λάσπη. Γι’ αυτό, επίσης, οι πιο πονηρεμένοι υπουργοί του και οι «δελφίνοι» έχουν ξεκάθαρα, πια, τη δική τους προσωπική στρατηγική. Ενας ταΐζει γραμμή καθημερινά τα ΜΜΕ και τα social media, ένας άλλος παίζει απευθείας με το σύστημα κι ο τρίτος ασχολείται μόνο με το υπουργείο του, φροντίζοντας να μην εμφανίζεται ούτε στο ίδιο δωμάτιο με τον Μητσοτάκη. Το μπάχαλο, βλέπετε, δεν κρύβεται· και τα παραμύθια παλιώνουν.
