Στο – όχι και τόσο μακρινό – παρελθόν, η είδηση ότι εγκαταλείφθηκε αβοήθητο το θύμα ενός τροχαίου ήταν συγκλονιστική. Τώρα τείνει να αποτελεί είδηση το αντίθετο: ο υπεύθυνος για το τροχαίο να παραμείνει στον τόπο του συμβάντος και, πολύ περισσότερο, να βοηθήσει το θύμα του. Είναι τόσο μεγάλος πια ο «παρτακισμός» και ανάλογα μεγάλη η υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής, που παρά τις «κάμερες παντού» και την πιθανότητα να σε εντοπίσουν οι αρμόδιες αρχές, ολοένα και περισσότεροι ασυνείδητοι εγκαταλείπουν τα θύματά τους. Δεν νοιάζονται όχι απλά να τα βοηθήσουν αλλά ούτε καν για τις συνέπειες που θα αντιμετωπίσουν όταν θα τους συλλάβουν…
Οι βαρύτερες ποινές για την εγκατάλειψη θύματος τροχαίου ατυχήματος/δυστυχήματος, θα μπορούσε να αποτελεί μέρος της λύσης. Αλλά θα είναι μάταιο αν πριν και πάνω απ’ όλα δεν αλλάξουμε τη σκέψη μας και, κυρίως, την ψυχή μας. Αυτά τα δύο δεν θα έπρεπε να μας επιτρέπουν ούτε καν να σκεφτούμε το ενδεχόμενο να μη βοηθήσουμε το θύμα. Οσο ακόμη και τη στιγμή που χτυπάμε έναν άνθρωπο με το αυτοκίνητο ή προκαλούμε ένα ατύχημα, δεν βάζουμε τον άλλο πάνω από τον εαυτό μας και αν προκειμένω έναν τραυματισμένο άνθρωπο, ελάχιστα θα αλλάξουν.
Κάποιος θα έλεγε ότι είναι θέμα οδηγικής παιδείας. Ή απλά παιδείας. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι απλά θέμα ανθρωπιάς. Και ένας κανονικός άνθρωπος δεν θα εγκατέλειπε ποτέ ένα θύμα. Ανθρωπο ή ζώο. Γιατί αν εγκαταλείπουμε αβοήθητους τους ανθρώπους, τα ζώα δεν πατάμε καν φρένο για να δούμε αν επέζησαν ή σκοτώθηκαν κατά τη σύγκρουση. Οφείλουμε λοιπόν να θυμηθούμε πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Με ψυχή.
