Περιμένοντας τις ειδήσεις από την Αστυνομία για τις ενέργειες που έχουν γίνει μετά την παρέμβαση φοιτητών του Ρουβίκωνα στο σπίτι της Βάνας Νικολαΐδου – Κυριανίδου, και από τη Σύγκλητο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για τα πειθαρχικά μέτρα κατά των καθηγητών (!) και των φοιτητών που επιτέθηκαν σε αντιπρύτανη, είπα να μείνω στον χώρο του υπουργείου Παιδείας (παρενέβη, είδα, ο εισαγγελέας), επειδή πολλά και διάφορα συμβαίνουν εκεί, που αν τα λάβει κανείς τοις μετρητοίς απελπίζεται.
Γιατί; Επειδή η ηγεσία του, και ιδίως η υπουργός Σοφία Ζαχαράκη, έχει παραιτηθεί από κάθε ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση, αρκούμενη να παρακολουθεί από μακριά, ακόμα και εκπαιδευτικούς που αντιστρατεύονται τις μεταρρυθμιστικές διακηρύξεις της κυβέρνησης (στην παιδεία, απλώς διακηρύξεις). Οι δημόσιοι αυτοί υπάλληλοι, κυρίως περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης, είναι διορισμένοι από τις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Κι ενώ έχουν περάσει επτά χρόνια με Κυριάκο Μητσοτάκη κι ενώ υπάρχει νόμος (ο Ν. 4823/2021) που ορίζει τους κανόνες της αναγκαίας περιοδικής ανανέωσης, παραμένουν στις ίδιες θέσεις αποφασίζοντας για τις κατευθύνσεις της εκπαίδευσης.
Συχνά, οι κατευθύνσεις αυτές είναι αμιγώς ιδεολογικές. Τα σχολεία, έτσι, μετατρέπονται σε χώρους προπαγάνδας, όπου διαδίδονται απόψεις αντίθετες όχι μόνο στην κρατική πολιτική αλλά και ιδεολογικά διαβλητές. Ο προοδευτικός αντισημιτισμός, που έχει σουξέ στα λιμάνια (όπου κυνηγούν κρουαζιερόπλοια με Εβραίους) και στις φλοτίλες, μπορεί έτσι να είναι η κανονικότητα στις τάξεις, με διάφορες προφάσεις. Κι αλίμονο στους εκπαιδευτικούς που πάνε κόντρα σε αυτές τις ιδέες. Δεν υφίστανται απλώς ιδεολογικό μπούλινγκ· μπορεί να μπλέξουν χειρότερα.
Τον Φεβρουάριο του 2024, ένας εκπαιδευτικός, ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ζακύνθου, διοργάνωσε επιστημονική εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα. Λίγο μετά τη φονική επιδρομή της Χαμάς στο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023, του ασκήθηκαν έντονες πιέσεις από προϊσταμένους του να αναβάλει την εκδήλωση. Δεν ενέδωσε, η εκδήλωση έγινε με επιτυχία, μάλιστα παρευρέθηκε και ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής.
Πρόσφατα, ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ζακύνθου κλήθηκε στο υπουργείο Παιδείας, όπου του ανακοινώθηκε η παραπομπή του στο Πειθαρχικό. Ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους διώκεται είναι και το ότι στο προφίλ του στο Facebook, στις 7 Οκτωβρίου, χρησιμοποίησε τον όρο «ισλαμοφασισμός» για να περιγράψει ιδεολογικά τα κίνητρα και την ωμότητα της σφαγής. Η χρήση του όρου αυτού περιγράφεται στην έγκληση εναντίον του, ως «προσβολή θρησκείας»! Γιατί; Επειδή περιέγραψε αυτούς που χρησιμοποιούν το Ισλάμ για να προωθήσουν τη βίαιη έκφραση της ιδεολογίας τους. Το γεγονός, μάλιστα, ότι προσωπική πολιτική άποψη σε στιγμή διεθνούς τραγωδίας αξιοποιήθηκε πειθαρχικά δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τα πραγματικά κίνητρα της δίωξης.
Προφανώς, κανένας δεν είναι πέρα και πάνω από τους κανόνες. Αν όμως διώκεται ένας εκπαιδευτικός για τη χρήση (σε κείμενό του στα σόσιαλ μίντια και όχι στο σχολείο) του όρου «ισλαμοφασισμός», προκειμένου να περιγράψει ακριβώς ισλαμοφασίστες και τη δράση τους, αυτό είναι ένδειξη διωγμού. Μάλιστα από ιδεολογικώς εχθρικά διακείμενους αντιδίκους, οι οποίοι αποφασίζουν την κατεύθυνση του εκπαιδευτικού έργου. Για να το πω ωμά, ασκούνται διώξεις για δημοκρατικές απόψεις και δεν ασκούνται διώξεις ούτε γίνονται έλεγχοι για όσους κάνουν προπαγάνδα στα σχολεία. Αντίθετα, διώκονται όσοι αντιστέκονται στην προπαγάνδα.
Είναι αυτό κανονικότητα; Οσο είναι κανονικότητα κομματικά στελέχη της ΝΔ, στα υπουργεία, να έχουν πετάξει λευκή πετσέτα στο ρινγκ, αφήνοντας ελάχιστους υπουργούς και πολύ λιγότερους βουλευτές να κάνουν τους ιδεολογικούς καβγάδες. Και, στο μεταξύ, οι ιδεολογικοί αρμοί της εκπαίδευσης ορίζονται από τις ιδέες που οι πολίτες έστειλαν στο χρονοντούλαπο ήδη από το 2019.
Η μνήμη της Μαρφίν
Σήμερα κλείνουν δεκαέξι χρόνια από το (ατιμώρητο, αλλά κανέναν δεν άκουσα να διαμαρτύρεται) έγκλημα της Μαρφίν που κόστισε τον θάνατο σε τρεις εργαζόμενους: την Αγγελική Παπαθανασοπούλου, την Παρασκευή Ζούλια, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Εκτός από την άγονη δίκη για τους δολοφόνους και την αδυναμία της έρευνας να τους εντοπίσει (παρά την περί του αντιθέτου διαβεβαίωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη), η μεθόδευση της Αριστεράς είχε στόχο οι άνθρωποι αυτοί, να ξεχαστούν. Ευτυχώς, η κυβέρνηση σε αυτή την περίπτωση δεν φοβήθηκε – και τουλάχιστον υπάρχει ένα λιτό μνημείο στη μνήμη τους, στον οδό Σταδίου.
Τους θυμόμαστε; Απ’ όσο ξέρω, η μόνη εκδήλωση μνήμης τους που έχει ανακοινωθεί αποκλειστικά στο Διαδίκτυο είναι ανεξάρτητη. Σήμερα το μεσημέρι, στις 12, πολίτες καλούν όσους συγκλονίστηκαν από το έγκλημα και από τη μεθοδευμένη απόπειρα, μετά, να κυριαρχήσει η λήθη, να βρεθούν στην οδό Σταδίου. Δεν επιθυμούν να δηλώσουν την ιδεολογική τους ταυτότητα, επειδή η μόνη ταυτότητα που προτείνουν είναι «η καταδίκη της πολιτικής βίας που δολοφόνησε τ’ αδέρφια μας». Χωρίς υπογραφές, χωρίς καπελώματα από ιδεολογικές ταυτότητες και χώρους, σιωπηλά, ειρηνικά και αδέσμευτα, στο λιτό μνημείο που θυμίζει το έγκλημα, περιμένουν να συναντήσουν τους ευαίσθητους πολίτες οι οποίοι, επίσης, δεν θεωρούν φυσιολογικό να σκοτώνονται άνθρωποι, επειδή διαφωνούν με μια αυτοπροσδιοριζόμενη ιδεολογικά «πρωτοπορία».
