Η κριτική της δικαιοσύνης

Χθες, στη Βουλή, ήρθη με πολύ μεγάλη πλειοψηφία η ασυλία των 13 βουλευτών που αναφέρονται στις πρόσφατες δικογραφίες για επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ σε παραγωγούς. Παρά την ενδοκομματική γκρίνια, η κυβέρνηση επέλεξε να οδηγηθεί η διαδικασία το συντομότερο στη δικαιοσύνη για να υπάρξουν αποφάσεις. Ο ισχυρισμός ότι «così fan tutte» (έτσι κάνουν όλες), ότι δηλαδή η σχέση πολιτικών και πολιτών συχνά καθορίζεται από το ρουσφέτι, δεν είναι ψέματα. Ισχύει· αλλά, εν προκειμένω, έχουν ασκηθεί διώξεις από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ούτως ή άλλως δηλαδή μια διακεκριμένη υπόθεση πελατειακών σχέσεων θα καταλήξει στο ακροατήριο. Η κυβέρνηση επαίρεται ότι, τελικά, κλείνοντας τον ΟΠΕΚΕΠΕ και ενσωματώνοντάς τον στην ΑΑΔΕ, δίνει ένα σοβαρό χτύπημα στο πελατειακό κράτος. Κι είναι οξύμωρο ότι όσοι σήμερα κατηγορούν τη ΝΔ δεν ψήφισαν αυτή τη μετάβαση.

Χθες, επίσης, συναντήθηκαν ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, με την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι. Στη συνάντηση αυτή, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν, υπήρξε καλό κλίμα, ενώ ο υπουργός διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και προσπαθεί να τη διευκολύνει στο έργο της. Δεν φάνηκε να υπάρχει κάποια σοβαρή διαφορά μεταξύ της κυβέρνησης και της ευρωπαίας εισαγγελέως – αν, πάντως, υπάρχουν διαφωνίες θα τις μάθουμε σήμερα, αφού η Λάουρα Κοβέσι μιλάει στο Συνέδριο των Δελφών. Ο υπουργός φέρεται να ενημέρωσε την ευρωπαία εισαγγελέα για τη δικονομική διάταξη την οποία επεξεργάζεται το υπουργείο Δικαιοσύνης με σκοπό σύντομα να κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή και αφορά την κατά προτεραιότητα δικαστική διερεύνηση υποθέσεων που αφορούν πολιτικά πρόσωπα.

Η κυβέρνηση, δηλαδή, όπως φάνηκε με σαφήνεια, στηρίζει τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί μια κυβέρνηση, ένας υπουργός, ένας βουλευτής ή ένας πολίτης, που συμφωνούν με τη θεσμική διερεύνηση και την παραπομπή στη δικαιοσύνη εγκλημάτων κατά του προϋπολογισμού της ΕΕ, να ασκήσει κριτική σε πρόσωπα και σε διαδικασίες.

Με αφορμή τις διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υπήρξαν επικρίσεις για τους χειρισμούς και το παρελθόν της εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου, που χειρίστηκε τη συγκεκριμένη υπόθεση. Κατηγορήθηκε ότι σαλαμοποίησε τις δικαστικές υποθέσεις, με πολιτικό κίνητρο. Το κίνητρο δεν μπορεί να αποδειχτεί, αλλά η σαλαμοποίηση έγινε. Η πρώην αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, Δήμητρα Χαλικιά, ισχυρίζεται ότι η δικογραφία είναι «απόλυτη κοπτοραπτική». Αντιρρήσεις έχουν εκφράσει και πολιτικοί. Είναι θεμιτές και δεν σημαίνουν αμφισβήτηση του θεσμού – η κριτική είναι σύμφυτη με τη δημοκρατία. Στο κάτω κάτω, η ενοχή ή μη των κατηγορουμένων θα κριθεί στο δικαστήριο.

Κατά τα άλλα, ορθώς έγινε και επίκληση της υπόθεσης με τα «υποβρύχια που έγερναν» και δικαίως είχε τότε ενοχληθεί το ΠΑΣΟΚ. Είναι τα ίδια υποβρύχια για τα οποία ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το 2020, είχε δηλώσει περήφανος για τη χρήση τους στην τότε σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση.

Ορθή είναι και η επίκληση της ταλαιπωρίας των στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ, και ιδίως του Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι φούσκωσε το έλλειμμα του 2009. Η δεκαετής δικαστική ταλαιπωρία αυτού του ανθρώπου, που τελικά αποδόθηκε αθώος, στην ουσία κάλυψε την κρίσιμη και τοξική συνεισφορά της πολιτικής, και ιδίως της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας. Αλίμονο, ο Γεωργίου αντιμετώπισε τη δικαιοσύνη ανυπεράσπιστος και μόνος.

Για όλους αυτούς τους λόγους, και η αναψηλάφηση υποθέσεων και η κριτική τους είναι απαραίτητη. Ιδίως, όταν μια δικαστική διαδικασία διαμορφώνει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας πολιτικής συγκυρίας. Θα το επαναλάβω: στη δημοκρατία δεν υπάρχει θεσμός, οι αποφάσεις του οποίου να μην υπόκεινται σε κριτική.

Το πυρηνικό ταμπού

Είχα βάλει στοίχημα πως, όταν, τον περασμένο Μάρτιο, ο Πρωθυπουργός είπε ότι ίσως πρέπει να συζητήσουμε την αντιμετώπιση των ενεργειακών προβλημάτων μας στην πυρηνική ενέργεια, το γνωστό σηματάκι «Πυρηνική ενέργεια; Οχι, ευχαριστώ», που είχε αντιγράψει η ελληνική οικολογική Αριστερά το 1980, θα έκανε εντός πενταλέπτου την εμφάνισή του στα σόσιαλ μίντια. Προφανώς και έγινε έτσι. Στο μεταξύ, πύρινες διακηρύξεις για κυβέρνηση συμφερόντων συνδέουν ενδεχόμενη προσπάθεια εισαγωγής της πυρηνικής ενέργειας στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας. Πολλή κούραση.

Ο Πρωθυπουργός, πάντως, επαναφέρει όποτε μπορεί το ζήτημα. Το έθεσε και χθες, συζητώντας στους Δελφούς με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα. «Πρέπει να είμαστε φιλόδοξοι», είπε. «Χάσαμε χρόνια συζητώντας, δεν μας αρέσει η πυρηνική ενέργεια γιατί είναι «κακή». Δείτε τη Γερμανία τώρα, έκλεισε τις μονάδες και καίει άνθρακα. Και θα το κάνει ως το 2036. Είναι λάθος από περιβαλλοντικής και οικονομικής άποψης. Πρέπει να αναπτύξουμε αυτονομία».

Εχει δίκιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης: οφείλουμε να γίνουμε πραγματιστές και να αναπτύξουμε δική μας, ευρωπαϊκή τεχνολογία, παρά να την εισάγουμε από τις ΗΠΑ ή την Κορέα. Τι λέει; Να ακολουθήσουμε τα θετικά παραδείγματα του κόσμου αντί να μένουμε κολλημένοι στις ιδεολογικές εμμονές μας. Μπορεί, όμως, η Ελλάδα του προοδευτισμού να σπάσει τα ταμπού της;