Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι κινδυνεύουν, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, να κυκλοφορήσουν βιβλία που έχουν παραχθεί με εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης. Συγγραφείς και αναγνώστες αισθάνονται απογοητευμένοι κι ανήσυχοι και προσπαθούν να βρουν λύσεις. «Τελικά πού οδηγεί η χρήση ΤΝ τον εκδοτικό χώρο και με ποιες συνέπειες για τους συγγραφείς και τους αναγνώστες;» είναι η ερώτηση που θέτει σε άρθρο της η δημοσιογράφος της εφημερίδας «New York Times», Αλεξάνδρα Αλτερ, που ασχολείται με θέματα βιβλίου και εκδοτικής βιομηχανίας.
Η ταχεία εξάπλωση των εργαλείων ΤΝ έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον καχυποψίας, στο οποίο ακόμη και έργα που έχουν γραφτεί από ανθρώπους μπορεί να θεωρηθούν ύποπτα ως προϊόντα ΤΝ. Η δημοσιογράφος παρουσιάζει την περίπτωση του Αντόνιο Μπρίσιο, μηχανικού από το Μεξικό που ολοκλήρωσε το πρώτο του μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Δεν βρίσκει εκδοτική στέγη και αποδίδει το γεγονός όχι μόνο στο ότι είναι άγνωστος, γεγονός που ενέχει εμπορικό ρίσκο για τον εκδοτικό οίκο, αλλά και στο ότι δεν τον εμπιστεύονται, καθώς δεν μπορούν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να έχει χρησιμοποιήσει ΤΝ για να ολοκληρώσει το πόνημά του.
Μια άλλη υπόθεση που αναφέρει η Αλεξάνδρα Αλτερ είναι εκείνη του μυθιστορήματος «Ντροπαλό Κορίτσι» της Mία Μπάλαρντ, το οποίο αποσύρθηκε από τον εκδοτικό οίκο Hachette λόγω ενδείξεων ότι είχε παραχθεί εν μέρει με ΤΝ. Η περίπτωση αυτή παρουσιάζεται ως σημείο καμπής, καθώς πυροδότησε έντονη συζήτηση γύρω από το πώς οι εκδότες ελέγχουν τη χρήση ΤΝ για τη συγγραφή ενός βιβλίου.
Οι ανιχνευτές ΤΝ δεν αποτελούν λύση. Αντιθέτως δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση. Συγγραφείς διαπίστωσαν ότι τα εργαλεία αυτά μπορούν να χαρακτηρίσουν προϊόν ΤΝ ακόμη και ένα κείμενο που έχει γραφεί από άνθρωπο, με τα ποσοστά «πιθανής χρήσης ΤΝ» να αλλάζουν δραματικά με μικρές μόνο αλλαγές στο κείμενο, ενισχύοντας την αίσθηση ότι δεν υπάρχει αξιόπιστος τρόπος διάκρισης ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη μηχανική γραφή.
Το πρόβλημα εντείνεται καθώς η εκδοτική βιομηχανία δεν διαθέτει σαφείς κανόνες για τη χρήση ΤΝ. Οι εκδότες λειτουργούν κυρίως με βάση την εμπιστοσύνη προς τους συγγραφείς, όμως η ραγδαία διείσδυση της συγκεκριμένης τεχνολογίας από το στάδιο της έρευνας έως τη διατύπωση κειμένων έχει δημιουργήσει γκρίζες ζώνες. Οι αναγνώστες, από την άλλη, δηλώνουν ότι θέλουν να γνωρίζουν αν το κείμενο που θα διαβάσουν είναι προϊόν μηχανής ή ανθρώπου.
Υπάρχουν συγγραφείς που στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τη δουλειά τους αναφέρουν ρητά πως τα κείμενά τους έχουν παραχθεί αποκλειστικά από τους ίδιους, πρακτική που τονίζει την αυξανόμενη κρίση εμπιστοσύνης στον χώρο του βιβλίου, ενώ γίνεται και αναφορά σε συγγραφείς που κατηγορήθηκαν άδικα για χρήση ΤΝ, γεγονός που δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί υποψία, η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε στοχοποίηση, ιδιαίτερα στον χώρο των συγγραφέων που καταφεύγουν στην αυτοέκδοση. Και τελικά, μέσα σε αυτό το κλίμα, τόσο οι συγγραφείς όσο και οι αναγνώστες αισθάνονται όλο και περισσότερο εγκλωβισμένοι σε ένα περιβάλλον που μοιάζει με κινούμενη άμμο, όπου η έννοια της αυθεντικότητας γίνεται ολοένα και πιο δυσδιάκριτη.
