Πώς το είχε πει ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην κλασική «Καζαμπλάνκα»; Μια θρυλική ατάκα του ήταν το «θα έχουμε πάντα το Παρίσι» και αυτή έμεινε στην Ιστορία. Οπως άλλωστε μένει βαθιά στη συλλογική μνήμη το κατόρθωμα του Παναθηναϊκού να πανηγυρίσει την πρώτη ελληνική κούπα (σε επίπεδο φάιναλ-4) στο μπάσκετ.
Πού αλλού; Στο Παρίσι! Την πόλη του Φωτός και στο παρκέ του Παλέ Ντε Μπερσί. Λες και είναι νεράκι κυλούν τα χρόνια. Οι Πράσινοι θα έχουν πάντα το Παρίσι, όσα κύπελλα κι αν σηκώσουν στο μέλλον.
Γιατί ακριβώς πριν από 30 χρόνια, στις 11 Απριλίου του 1996, λες και έφυγε το πώμα από το μπουκάλι της σαμπάνιας και ξεχύθηκε το νέκταρ της προσμονής. Της αέναης προσπάθειας να φτάσει επιτέλους το Τριφύλλι σε κάτι σπουδαίο.
Πετάχτηκε όλο το άγχος και γεύτηκαν οι πάντες κάτι μοναδικά μεθυστικό που θα το θυμούνται για πάντα όπως την πρώτη μαγική φορά. Εκείνο το Κύπελλο δεν ξεχνιέται.
Κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, κάθε ώρα του φαντάζουν ακόμη και σήμερα «λες και ήταν χθες». Οι 10.000 οπαδοί του Παναθηναϊκού στις εξέδρες που δημιούργησαν ατμόσφαιρα «Τάφου του Ινδού».
Ο Ντομινίκ που έδειξε πως δεν είχε έρθει στα μέρη μας «για πικ νικ» αλλά για να κάνει τη δουλειά. Ο πρώτος σκόρερ του τελικού, ο Αλβέρτης των 17 πόντων.
Ο Γιαννάκης που μετά την αποτυχία να κατακτήσει σε συλλογικό επίπεδο την Ευρώπη με τον Αρη, φόρεσε το 10 με τα πράσινα χρώματα και έφτασε στον κολοφώνα της δόξας.
Ο Βράνκοβιτς που ύστερα από την τάπα στα play offs στη δύσκολη σειρά με την Μπενετόν, έκανε μια ακόμη και καθοριστική πάνω στον Μοντέρο και χάρισε το Κύπελλο στον Παναθηναϊκό ως παίκτης-καταλύτης.
Μια τάπα που αμφισβητήθηκε από τους ανθρώπους της Μπαρτσελόνα, αυτούς που εκστόμισαν προς τον συνήθως «κρύο» κόουτς Μάλκοβιτς του Παναθηναϊκού «είμαστε οι ηθικοί νικητές» για να λάβουν την απάντηση «δώστε τότε πριμ νίκης στους παίκτες»!
Και με την ένσταση των Καταλανών να εκδικάζεται μετά τον τελικό, την απόφαση να βγαίνει το χάραμα της Μεγάλης Παρασκευής και να τη μαθαίνουν όλοι μονομιάς γιατί πολύ απλά κανείς δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ.
Και πώς, άραγε, μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό; Το πάρτι δεν τελείωνε, ο Θανάσης (ένας ήταν ο Θανάσης!) μοίραζε φιλιά και ο Παύλος (επίσης ένας ήταν ο Παύλος!) καμάρωνε γιατί οι κόποι και οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένοι.
Το δημιούργημά τους κυριάρχησε απόλυτα δίκαια στο ευρωπαϊκό στερέωμα. «Θα έχει πάντα το Παρίσι» ο Παναθηναϊκός. Μια ιστορία πάθους, θριάμβου και έρωτα με το Κύπελλο ξεπήδησε σε μια πόλη μαγική και κρατά εκείνη η φλόγα μέχρι τις μέρες μας.
