Το ένα ερώτημα είναι αν ο Βίκτορ Ορμπαν, ο μακροβιότερος ηγέτης της ΕΕ, μπορεί να χάσει τις εκλογές της Κυριακής ύστερα από 16 χρόνια αδιάλειπτης κυριαρχίας. Η απάντηση είναι θετική – αλλά η εικόνα των δημοσκοπήσεων είναι ελαφρώς παραπλανητική. Καθώς το εκλογικό σύστημα έχει αναμορφωθεί ώστε να ευνοεί το κυβερνών κόμμα, υπολογίζεται ότι το Tisza του Πέτερ Μαγιάρ πρέπει να νικήσει με διαφορά τουλάχιστον τριών έως έξι ποσοστιαίων μονάδων για να κερδίσει την πλειοψηφία. Προηγείται με έντεκα. Το πώς θα ψηφίσουν οι νέοι, που άλλοτε στήριζαν μαζικά τον Ορμπαν και τώρα έχουν στραφεί εναντίον του λόγω του κόστους ζωής και της στασιμότητας των μισθών, μπορεί να αποδειχθεί αποφασιστικό.
Το δεύτερο ερώτημα είναι αν μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να αλλάξει το μέλλον όχι μόνο της Ουγγαρίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η απάντηση είναι και εδώ θετική – αλλά υπάρχουν προϋποθέσεις. Είναι αλήθεια ότι ο 62χρονος Ορμπαν έχει μετατρέψει την Ουγγαρία σε ένα «αντιφιλελεύθερο» κράτος, έχει περιορίσει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και τα τελευταία πέντε χρόνια συγκρούεται με την ΕΕ για τα δικαιώματα, τη μεταναστευτική πολιτική και τη στάση απέναντι στην Ουκρανία. Είναι επίσης αλήθεια ότι ο 45χρονος Μαγιάρ, πρώην σύμμαχος του Ορμπαν, υπόσχεται την αποκατάσταση του κράτους δικαίου, την πάταξη της διαφθοράς, την προάσπιση της ανεξαρτησίας των μέσων ενημέρωσης και μια πιο στενή συνεργασία με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οπως δείχνει όμως και το παράδειγμα της Πολωνίας, η αποχώρηση ενός εθνικιστικού και αυταρχικού κόμματος από την εξουσία δεν συνιστά αυτομάτως και επιστροφή στη δημοκρατία. Αν το Fidesz χάσει τις μεθαυριανές εκλογές, η ΕΕ θα πρέπει να συνεργαστεί ενεργά με τη νέα ηγεσία στη βάση ενός σχεδίου δημοκρατικής ανασυγκρότησης.
Και η ανάγκη αυτή θα καταστεί ακόμη πιο επιτακτική αν η νίκη του Μαγιάρ δεν είναι «πειστική». Το Συνταγματικό Δικαστήριο είναι γεμάτο με ανθρώπους του Ορμπαν, το MAGA θα προσπαθήσει να πάρει εκδίκηση και το Κρεμλίνο θα κλιμακώσει τον υβριδικό του πόλεμο. Στο όλο και πιο ρευστό περιβάλλον της εποχής, το τελευταίο που πρέπει να κάνουν οι Βρυξέλλες είναι να επαναπαυθούν.
