Η ψυχική υγεία σήμερα ούτε ταμπού είναι, ούτε κάτι που αφορά μόνον ελαχίστους. Είναι εδώ με κάθε τρόπο, αφορά τους πάντες και άρα και το δημόσιο σύστημα πρόνοιας προφανώς οφείλει να την εγγράφει οργανικά και μάχιμα.
Με αυτό το πρίσμα, κάθε κενό ή έλλειψη στις δομές δεν δικαιολογείται, ενώ όπως καταδεικνύεται από πολλά πρόσφατα περιστατικά – σε πόλεις και περιφέρεια – μπορεί να αποτελεί αιτία για τραγωδίες. Η ψυχική υγεία βέβαια, είναι μια αλυσίδα φροντίδας και ένα διαρκές πλαίσιο μακριά από τη λογική της προσωρινής νοσηλείας και της εγκατάλειψης. Οι ψυχικές διαταραχές απαιτούν μια μακρά πρόνοια με σκληρή εποπτεία και με θεσμικό έλεγχο για τους δυνητικούς όρους επανένταξης του ασθενούς.
Κι όμως παρότι οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και το μέτωπο με τα ψυχικά νοσήματα διευρύνεται, η εικόνα στην Ελλάδα δεν είναι καλή, όπως αποκαλύπτουν σήμερα «TA ΝEA». Οι δομές είναι ελάχιστες, σε κακή κατάσταση, με λιγοστό προσωπικό όλων των ειδικοτήτων με αποτέλεσμα να χορηγείται στον ασθενή ταχύτατα μια φαρμακευτική αγωγή, να εξέρχεται επίσης βιαστικά από τις δομές και στις περισσότερες περιπτώσεις να υποτροπιάζει σχετικά άμεσα με δεινά αποτελέσματα για τον ίδιο και το κοινωνικό σύνολο.
Πλάι σε αυτά υπάρχει πάντα το υψηλό ποσοστό «ακούσιων νοσηλειών» που γίνονται με εισαγγελική εντολή και που επίσης δείχνουν την αποτυχία στην πρόληψη. Μακριά από λογικές όπου τα νοσήματα είναι εσωτερική υπόθεση των οικογενειών και μόνον, η ενίσχυση του πρώτου και δεύτερου βαθμού του ΕΣΥ είναι μια βέβαιη προϋπόθεση.
