Στο μεσοαστικό διαμέρισμα της Φλωρεντίας η τεράστια φωτογραφία του Αλέκου Παναγούλη στο σαλόνι της υπέργηρης μα δραστήριας και γεμάτης διαύγεια κυρίας δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να μην την κοιτάξεις. Για τις ανάγκες της στήλης και ενός ευφάνταστου «what if» η κυρία είναι η διάσημη δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι που κανονικά έχει πεθάνει το 2006 αλλά εκείνη ζει και βασιλεύει. Η τηλεόραση αναμμένη δυνατά και η ίδια ανεφοδιάζει με αμερικάνικο καφέ την κούπα της. Η είδηση είναι οριστική και αμείλικτη: ο Αλί Χαμενεΐ είναι νεκρός μετά από αμερικανοϊσραηλινό βομβαρδισμό στην Τεχεράνη.
Η Οριάνα εισβάλλει στο σαλόνι και αρχίζει να πανηγυρίζει με τα χέρια ψηλά. Καμία έκπληξη για όσους είχαν και έχουν εικόνα των οβιδιακών της μεταμορφώσεων. Εξάλλου η ίδια μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη του 2001 στη Νέα Υόρκη σόκαρε πολλούς με την αρθρογραφία και τα βιβλία της που κατακεραύνωναν το Ισλάμ και την καταστροφική «αντικατάσταση του πληθυσμού» στις δυτικές μητροπόλεις. Ακόμη και παρέμβαση είχε κάνει για να απαγορευθεί μια διαδήλωση μουσουλμάνων στη γενέτειρά της Φλωρεντία ενώ συχνά τα βράδια συνομιλεί ζεστά τηλεφωνικώς τώρα με τον πάλαι ποτέ δήμαρχο της ΝΥ Ρούντι Τζουλιάνι που μοιράζονται πολλές κοινές απόψεις. Σήμερα η Οριάνα βλέπει θετικά τον Ντόναλντ Τραμπ. Αγαπά τον Μπίμπι Νετανιάχου. Και θεωρεί πως η εξαγωγή της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι επιβεβλημένη και πάνω απ’ όλα.
Πάνε μέρες που έγραψε ένα άρθρο – που επιδοκίμασε και η Τζόρτζια Μελόνι παρακαλώ – όπου και αποθέωνε τη φοιτητική εξέγερση στο Ιράν κατά του καθεστώτος. Θύμιζε, η Οριάνα, πως το 1979, στον απόηχο της ιρανικής επανάστασης και σε πολύωρη συνέντευξη με τον αγιατολάχ Χομεϊνί, έβγαλε μπροστά του το τσαντόρ αποκαλώντας το «μεσαιωνικό κουρέλι».
Ο Κρίστοφερ Χίτσενς ήταν ο πρώτος που την πήρε τηλέφωνο εκείνα τα μακρινά χρόνια μόλις εκείνη γύρισε στην Ιταλία και της είπε δύο καλά λόγια ενώ η Αριστερά της χώρας της μάλλον παγωμένες αντιδράσεις είχε. «Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια», όπως λέει και μια ελληνίδα στιχουργός και ποιήτρια και άρα και η εναντίωση της Φαλάτσι σε καθετί μουσουλμανικό, ισλαμικό μη δυτικό – σε βαθμό γενετικής παρεξηγήσεως.
Το σταθερό της τηλέφωνο χτυπάει ξαφνικά πεισματάρικα. «Οριάνα, χαίρε. Εδώ Μελανσόν. Μαζεύουμε υπογραφές κατά του πολέμου στο Ιράν. Σκέφτηκα πως παρά τις κατά καιρούς διαφωνίες μας, θα υπέγραφες ένα γενικό πλαίσιο». Η παύση είναι τόσο παρατεταμένη που ο ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς θεωρεί πως η επικοινωνία των δύο είχε διακοπεί. «Αλό, Οριάνα; Είσαι εδώ;». Η ίδια έχει προλάβει να κάτσει άνετα στη λευκή πολυθρόνα που της έχει φέρει δώρο η φίλη της Ιζαμπέλα Ροσελίνι. Δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Να τον βρίσει αγρίως τον βλάκα αριστεριστή ή απλώς να αρνηθεί ευγενικά; Καλά, ανόητος είναι; Δεν ξέρει τις απόψεις της;
Οι προοδευτικοί συμπατριώτες της είναι χαζοί αλλά τουλάχιστον μια τέτοια αποκοτιά δεν θα την επιχειρούσαν. Τις προάλλες είδε τον Μάσιμο Ντ’ Αλέμα σε ένα καφέ της πόλης και εκείνος πλήρωσε βιαστικά και έτρεξε έξω για να μην τη χαιρετίσει καν. Αστείος. Κάτι νεολαίοι των σοσιαλιστών, που είχαν την ατυχία να την επισκεφθούν στο σπίτι της, ακόμη λένε πως διέκριναν τη φωτογραφία του έλληνα πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα που την είχε για να πετάει βελάκια στο δωμάτιο της κουζίνας. «Τι θράσος όμως ο Μελανσόν», σκέφτεται σχεδόν φωναχτά. «Μην ξαναπάρεις εδώ σε παρακαλώ».
Η προσταγή της δεν σηκώνει δεύτερη κουβέντα και η επικοινωνία λήγει με συνοπτικές. Η Φαλάτσι, αλλάζει κανάλι και βάζει FOX News. Η έννοια της συλλογικής Δύσης αναπτύχθηκε και από αυτήν, όταν η ανθρωπότητα είδε ζωντανά τη φρικώδη 11η Σεπτέμβρη. Τότε η Φαλάτσι, είπε: «Είμαστε όλοι Αμερικάνοι» ενώ λίγο μετά έγραψε ένα πολύ σκληρό βιβλίο με τίτλο «Η οργή και η περηφάνια».
Η σημερινή της στάση για το Ιράν είναι λογική για όσους έχουν παρακολουθήσει τις μετατοπίσεις της απ’ τα τέλη του ’70 και έπειτα. Η σκληρή γυναίκα, η μεγάλη δημοσιογράφος, η πολεμική ανταποκρίτρια, η σταρ που ερωτεύθηκε τον αγωνιστή Αλέκο Παναγούλη, έχει κάνει μια συνολική στροφή πολλά χρόνια τώρα. Οροι και λέξεις όπως «δικαιωματισμός» την κάνουν να βγάζει φλύκταινες και να ουρλιάζει μόνη στο μεγάλο αλλά και έρημο φλωρεντίνικο διαμέρισμα. Μόνον τον Πασκάλ Μπρικνέρ έχει να μιλάει μερικές φορές, άντε και τον Μισέλ Ουελμπέκ.
Οι άλλοι έχουν γαντζωθεί σε αυτή την – όπως η ίδια τη λέει συχνά – ροζ Αριστερά που απλώς είναι ο εσωτερικός εχθρός της Δύσης. Μόνη λύση για εκείνη; Ο Τραμπ. Και στη χώρα της; Η Μελόνι. Εξάλλου όταν η ιταλίδα πρωθυπουργός σκλήρυνε τα μέτρα στη Λαμπεντούζα κατά των μεταναστευτικών ροών, το πρώτο εγκωμιαστικό SMS που δέχθηκε στο κινητό της ήταν από τη Φαλάτσι. «Γειά στα χέρια σου, πρόεδρε. Δεν είμαστε και ξέφραγο αμπέλι. Ούτε οι πέρσες ποιητές είναι καλύτεροι από τον Μακιαβέλι».
Η ανοιχτή τηλεόραση μεταδίδει ένα σφυροκόπημα στο Τελ Αβίβ από τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ. Η Φαλάτσι σαν τιφόζι ποδοσφαιρικής ομάδας ανασηκώνεται από την πολυθρόνα της, και πότε πότε βλαστημάει. «Ζήτω η Δύση. Ζήτω η Αμερική. Ζήτω η Ευρώπη», επαναλαμβάνει δυνατά. «Ο Θεός να ευλογεί τα όπλα της απελευθέρωσης!».
