Υποτίθεται ότι, με κάποιον τρόπο, κατάφεραν να συνεδριάσουν οι σοφοί γέροντες του Ισλάμ (μέσος όρος ηλικίας τα 130) και εξέλεξαν τον ανώτατο ηγέτη, υπό τον οποίο η Ισλαμική Δημοκρατία θα συνεχίσει τον αγώνα κατά του Σατανά.
Προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι δεν συνεδρίασαν. Πού και πώς να συνεδριάσουν; Αφού και οι κινήσεις τους και οι επικοινωνίες τους παρακολουθούνται από τους κορυφαίους επαγγελματίες του είδους, που χρησιμοποιούν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.
Αν πράγματι συνεδρίασαν, το έκαναν μάλλον με ταχυδρομικά περιστέρια. Αλλωστε, δεν ήταν και τίποτα δύσκολο, για να χρειάζεται η γνώμη όλων. Δύο ή τρεις από αυτούς πήραν την απόφαση για λογαριασμό όλων, δεδομένου ότι κριτήριο για την επιλογή διαδόχου ήταν ένα και μοναδικό:
Ποιον θέλει κοντά του για παρέα ο παππούλης ο Χαμενεΐ, εκεί ψηλά στον ουρανό που βρίσκεται; Ποιον; Τον γιόκα του τον Μοτζτάμπα, φυσικά, που τον είχε στο πόδι του μια ζωή! Αυτός ήταν ο οιονεί προσωπάρχης του πατέρα του όσο κυβερνούσε, προσωπάρχη χρειάζεται πρωτίστως εκεί που βρίσκεται. Απλά πράγματα…
Ούτως ή άλλως, ο γιόκας δεν έχει πολλές επαγγελματικές επιλογές. Με τον πόλεμο, η ναυτιλιακή εταιρεία του, που δούλευε με συμβόλαια των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), μάλλον έχει διακόψει εργασίες. Αμφιβάλλω επίσης αν μπορεί να έχει πρόσβαση στα ακίνητα των οποίων είναι ιδιοκτήτης στη Βρετανία ή στις καταθέσεις του στην Ελβετία. Στα 56 του, άλλωστε, δεν πρόλαβε να φτιάξει μεγάλη περιουσία.
Το Bloomberg, συγκεκριμένα, διάβαζα την περασμένη Παρασκευή, τον υπολογίζει μόλις στα 200 εκατομμύρια δολάρια.
ΠΡΟΟΔΟΣ!
Πώς να δώσουμε την αρμόζουσα προσοχή με τόση φασαρία που κάνουν το Ιράν, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ; Γι’ αυτό όμως υπάρχει τούτη η στήλη, μεταξύ άλλων, για να επισημαίνει εκείνα που παραβλέπουμε μέσα στον ορυμαγδό των γεγονότων. Πάμε στο θέμα!
Υστερα από πολλούς μήνες διασκέψεων, περισυλλογής και, προπαντός, προσευχής, το ανώτατο δικαστήριο των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν εξέδωσε μια απόφαση ιστορική: Ναι, επιτρέπεται να δέρνεις τη γυναίκα σου, υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν της προκαλείς κατάγματα ή πληγές που δεν επουλώνονται. Δεν είναι αυτό ένα μικρό, πλην σαφές και αποφασιστικό, βήμα προόδου; Ιδού, λοιπόν, το αντεπιχείρημα για όσους υποστηρίζουν ότι το Ισλάμ δεν παρακολουθεί την κοινωνική πρόοδο.
Θα μου πείτε, φαντάζομαι, ότι το επιχείρημα που αναπτύσσω παραπάνω είναι ηλίθιο. Θα συμφωνήσω, έχετε δίκιο, είναι ηλίθιο. Ομως, για τους ηλίθιους το λέω. Για όλους εκείνους, δηλαδή, τους «προοδευτικούς» των κοινωνιών της Δύσης, που διαδηλώνουν υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα στον Ισλαμοφασισμό. Ας έχουν κι αυτοί οι κακομοίρηδες μια βλακεία να ψελλίζουν…
ΖΟΡΙΑ
Ενας πολιτικός αρχηγός ζορίζεται περισσότερο όλων των άλλων, εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό. Είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος και δεν το κρύβει. Τον προδίδουν οι εκρήξεις θυμού, που δεν δικαιολογείται από τις περιστάσεις.
Η χυδαία ειρωνεία, λ.χ., εις βάρος της πρέσβειρας των ΗΠΑ και μάλιστα από το βήμα της Βουλής ήταν εκδήλωση αναίτιας κακίας. Οχι βέβαια ότι εκπλήσσει αυτή η συμπεριφορά από πλευράς του, καθώς η χυδαιότητα είναι φυσική ανάγκη για τον κ. Βελόπουλο. Παράγεται μόνη της μέσα του και, όταν φτάσει στο όριο, αποβάλλεται από τον οργανισμό διά της φυσικής οδού. Εν προκειμένω, από το στόμα του.
Επειτα, έστειλε επιστολή στο Πρόεδρο της Βουλής, με την οποία καταγγέλλει ανεξάρτητο βουλευτή, προερχόμενο εκ της Ακροδεξιάς, επειδή τον αποκάλεσε «καράφλα» – καράφλα μόνο απ’ έξω, όχι κι από μέσα, όπως θα ήταν το σωστό.
Δεν είναι μόνο παιδαριώδες αυτό, δεν είναι δηλαδή κάτι που αρμόζει σε ένα παιδάκι· είναι κάτι που αρμόζει σε ένα χαζό παιδάκι.
Καταλαβαίνω, όλοι μας καταλαβαίνουμε, ότι ζορίζεται με το ξύλο που τρώει το Ιράν και τις δυσμενείς επιπτώσεις που έχει η περαιτέρω αποδυνάμωσή του για τον άξονα των αντιπάλων της Δύσης. Λογικό είναι, όλοι οι φίλοι του χώρου ζορίζονται αυτό τον καιρό.
Δεν βλέπετε τους Χεζμπολάδες τι παθαίνουν στον Λίβανο; Τους πίεσαν οι Ιρανοί να μπουν στον πόλεμο, υπέκυψαν με μισή καρδιά και, τώρα, οι Ισραηλινοί τούς ρίχνουν το ξύλο της αρκούδας…
