Η ομιλία του Εμανουέλ Μακρόν σηματοδοτεί μια σημαντική στροφή στο γαλλικό πυρηνικό δόγμα προς όφελος μιας ενισχυμένης ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Τα θεμελιώδη στοιχεία της ισχυρής, αποτελεσματικής και ανεξάρτητης δύναμης αποτροπής της Γαλλίας αποτελούν αντικείμενο ευρείας εθνικής συναίνεσης από τη δεκαετία του 1950, όπως αποδεικνύεται από τις πολιτικές αντιδράσεις στη Γαλλία.
Ως πυλώνας της στρατηγικής άμυνας της Γαλλίας, η πυρηνική δύναμη αποτροπής της είναι αξιόπιστη, σεβαστή, αναγνωρισμένη ως τέτοια και λειτουργική. Αποτελεί εγγύηση σταθερότητας και ειρήνης.
Η επαναβεβαίωση της συμπληρωματικής σχέσης μεταξύ συμβατικών δυνάμεων και πυρηνικών όπλων – οι ειδικοί αναφέρονται σε αυτήν ως «shouldering» – ανοίγει πραγματικές προοπτικές για αμυντική συνεργασία στην Ευρώπη, σε μια εποχή που όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν ξεκινήσει ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα επανεξοπλισμού.
Η ενίσχυση των πυρηνικών δυνατοτήτων αποτροπής της Γαλλίας αποτελεί απάντηση στις απειλές, στη διάδοση των πυρηνικών όπλων και στην ανάδειξη νέων κρατών στον τομέα αυτόν, υπενθυμίζοντάς μας παράλληλα ότι κάθε κράτος που επιτίθεται στη Γαλλία, «όσο ισχυρό κι αν είναι, (…) όσο μεγάλο κι αν είναι, δεν πρόκειται να ανακάμψει».
Η έναρξη ενδελεχών συζητήσεων για την ευρωπαϊκή ασφάλεια με έναν αριθμό ευρωπαϊκών εταίρων αναδεικνύει τη νέα έννοια «προωθημένης αποτροπής» της Γαλλίας, η οποία λαμβάνει υπόψη την τρέχουσα κατάσταση. Η ασφάλεια ενός ευρωπαϊκού κράτους δεν μπορεί να σταματά στα σύνορά του. Η θεώρηση της επικράτειας της ηπείρου ως ένα νέο «στρατηγικό βάθος» βοηθά στην ενίσχυση της αποτροπής και της ασφάλειας για όλους.
Αρκετά κράτη-μέλη έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον, συμμετέχοντας σε αυτές τις συζητήσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, υπογράφοντας συμφωνίες με τη Γαλλία. Ενώ με το Ηνωμένο Βασίλειο αυτές οι συμφωνίες είναι μακροχρόνιες, με τη Γερμανία, τη Δανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Πολωνία, την Ελλάδα και τη Σουηδία είναι καινούργιες.
Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ενίσχυση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, με αναμενόμενη απτή πρόοδο προς την κατεύθυνση της αυτονομίας, η οποία δεν αμφισβητεί το ΝΑΤΟ, αλλά εκφράζει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην άμυνα με τρόπο που δεν είχε επιτευχθεί ποτέ στο παρελθόν.
Αυτή η γαλλική εξέλιξη θα μπορούσε, μακροπρόθεσμα, να αποτελέσει μια πραγματική ευρωπαϊκή επανάσταση.
