Το τελευταίο δεκαήμερο η πολιτική κουβέντα στην κοινωνική δικτύωση περιστρέφεται γύρω από δύο άξονες. Πρώτα είχαμε το μικρό σίκουελ του Εμφυλίου με τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής. Για τους οποίους, αν κατάλαβα καλά, ισχύει μία λεπτή βιολογική διάκριση: αντιμετωπίζονται πρώτα ως κομμουνιστές και δευτερευόντως ως άνθρωποι. Διότι αν τολμήσεις να σημειώσεις ότι αυτοί που στήθηκαν στον τοίχο ήταν Ελληνες, θα έρθει κάποιος να σου φωνάξει ότι πάνω απ’ όλα ήταν κομμουνιστές. Μετά επανήλθε και η γνωστή σαχλαμάρα για τους απογόνους των δωσίλογων και τους ταγματασφαλίτες που πήραν τη χώρα στα χέρια τους. Γραφικότητες.
Επίσης, για δύο μέρες μας απασχόλησε η άποψη του Μπάμπη και της Σούλας περί Αρβελέρ. Φώναζε ο Μπάμπης για τα ΜΑΤ στη Σορβόννη και για την άποψη της μακαρίτισσας προς τον Μητσοτάκη. Διαβάσαμε και μακροσκελείς αναφορές περιθωριακών του δημοσίου βίου που έσπευσαν να μας εξηγήσουν για ποιον λόγο δεν εκτιμούσαν «τη Γλύκατζη». Χωρίς το «Αρβελέρ», που δεν είναι δικό της, αλλά το έριχνε πάνω της για να αποκτήσει ευρωπαϊκή αύρα. Ναι, στα αλήθεια γράφτηκαν αυτά τα πράγματα.
Και ύστερα άρχισε το show του υπουργού Υγείας. Και η συζήτηση για την αμφισβητούμενη φάση με τις κινήσεις του γιατρού εναντίον του. Τις τελευταίες μέρες, όπου κι αν κοιτάξεις, βλέπεις τον Γεωργιάδη. Λες και είναι ο πρώτος άνθρωπος που κλωνοποιήθηκε ψηφιακά.
Τι παρατηρούμε, λοιπόν, πίσω από όλα αυτά; Κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Ο τρόπος με τον οποίο η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται ή ασχολείται με την πολιτική επικαιρότητα περιορίζεται στα όρια του κουτσομπολιού. Σχολιάζει απόψεις, ξεκατινιάζεται για αστεία ή ανούσια πράγματα, παρακολουθεί σκηνές αλλά χάνει το έργο. Είναι μία συνθήκη που βολεύει εξόχως τους βασικούς παίκτες. Η κυβέρνηση τρίβει τα χέρια της όταν βλέπει την κοινή γνώμη να ασχολείται με το ντέρμπι στη Νίκαια. Και μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης, που δεν διαθέτει προγραμματικό λόγο, κινείται σε ένα περιβάλλον φιλικό προς τη διαμαρτυρία και την τοξικότητα. Με τα μεγάλα, τα σημαντικά, ελάχιστοι ασχολούνται. Διότι για να ασχοληθείς, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις ποια είναι.
Θα υπάρξουν πρόστιμα;
Τις προσεχείς ημέρες αναμένεται να έχουμε τις κυβερνητικές ανακοινώσεις για την απαγόρευση πρόσβασης των εφήβων στα social media. Θα υπάρξει σημαντική επικοινωνιακή επένδυση καθώς στην κυβέρνηση θεωρούν ότι αφουγκράζονται την ανησυχία της κοινωνίας. Kαι δεν έχουν άδικο. Δεν θα εξηγήσω τους τρόπους με τους οποίους τα παιδιά θα μπορούν να παρακάμψουν τεχνικά την απαγόρευση. Θα θέσω, όμως, δύο κρίσιμα ερωτήματα. Το πρώτο: η ελληνική κυβέρνηση σκοπεύει να επιβάλει πρόστιμα στις αμερικανικές τεχνολογικές πλατφόρμες αν δεν προσαρμοστούν στο νέο πλαίσιο; Διότι η Αυστραλία, για παράδειγμα, είναι με το μπλοκάκι στο χέρι για να κόψει κλήσεις εκατομμυρίων δολαρίων. Και το δεύτερο: νομίζετε ότι το μέτρο μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά τη στιγμή που ο πιτσιρικάς θα πετιέται έξω από το Instagram, αλλά θα βλέπει τους γονείς του με το κινητό στο χέρι, βυθισμένους στον καναπέ; Φοβάμαι ότι δεν είναι πρωτίστως θέμα της κυβέρνησης, αλλά της οικογένειας. Πιθανότατα και της Παιδείας. Από πολύ νωρίς. Aπό το Νηπιαγωγείο.
Οι γραμμές του γηπέδου
Σε τέσσερις μήνες το Μεξικό θα φιλοξενήσει αγώνες του Μουντιάλ. Και ενδέχεται να παρακολουθήσουμε μερικά ευρηματικά χάπενινγκ από τα ορφανά αγόρια του καρτέλ. Ας πούμε να στρώνουν τις γραμμές του γηπέδου με αγνή κόκα ή να υποχρεώνουν τους διαιτητές, όταν χαράσσουν τη γραμμή εκτέλεσης του φάουλ, να βγάζουν από την τσέπη σακουλάκι με σκόνη. Οι εικόνες που έρχονται από εκεί μας εντυπωσιάζουν, αλλά λησμονούμε ότι σε αυτές τις χώρες τα καρτέλ των ναρκωτικών συγκροτούν ημιαυτόνομα κράτη μέσα στα κράτη. Με κάθε γραμμή που σνιφάρει ένας τύπος στο Μαϊάμι βγάζει χαρτζιλίκι μια ολόκληρη κοινωνική αλυσίδα: από χαμίνια του δρόμου μέχρι δικαστές υψηλότατου κύρους. Για αυτό και το καρτέλ, μετά την εξόντωση του αρχηγού, δεν θα μείνει ακέφαλο. Θα αλλάξει αφεντικό. Οσο υπάρχουν λαίμαργα ρουθούνια, πάντα θα υπάρχει κάποιος για να τα γεμίσει.
Ο star της ημέρας
Αυτόν τον καιρό ο Άρης Κοντός δεν έχει όνομα. Είναι, απλώς, ο σωσίας του Μπραντ Πιτ. Υπάρχει ως η φθηνή, αναλώσιμη κόπια κάποιου άλλου. Η επαρχιώτικη ματιά μας πέφτει λάθρα επάνω του, μέσα από κιάλια και τηλεφακούς. Και αυτό είναι άδικο για τον Αρη. Ελπίζω η αμοιβή να είναι, τουλάχιστον, δίκαιη, αν όχι γενναιόδωρη.
