Ως ένα «πολιτικό σημείο καμπής στη διαχείριση της μετανάστευσης στην ΕΕ» χαιρέτισε ο ιταλός συντηρητικός ευρωβουλευτής Αλεσάντρο Σιράνι, ένας από τους εισηγητές των κειμένων, τις αλλαγές που ενέκρινε χθες το Ευρωκοινοβούλιο στους κανόνες της ΕΕ για τη διαδικασία ασύλου.
Το ενέκρινε, πιο συγκεκριμένα, τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού καταλόγου ασφαλών χωρών καταγωγής, με 408 ψήφους υπέρ, 184 κατά και 60 αποχές, καθώς και τον κανονισμό για την εφαρμογή της έννοιας της ασφαλούς τρίτης χώρας, με 396 ψήφους υπέρ, 226 κατά και 30 αποχές.
Με απλούστερα λόγια, εφόσον τα μέτρα αυτά εγκριθούν επίσημα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη θα μπορούν πιο εύκολα να απελαύνουν αιτούντες άσυλο σε κάποια «ασφαλή τρίτη χώρα», ακόμα και αν αυτοί δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους εκεί, ενώ θα έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς μία ευρωπαϊκή λίστα «ασφαλών χωρών καταγωγής», που θα τους επιτρέπει να επιταχύνουν τη διαδικασία εξέτασης και συχνά να απορρίπτουν τις αιτήσεις ασύλου, θεωρώντας δεδομένο ότι οι αιτούντες από τις χώρες αυτές δεν χρειάζονται προστασία.
Οπως συμβαίνει λοιπόν σταθερά τα τελευταία χρόνια, η ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου γίνεται ακόμα σκληρότερη. Αλλο είναι, στην πραγματικότητα, το «πολιτικό σημείο καμπής»: η επιβεβαίωση της συμμαχίας που προτιμάει να συνάπτει πια το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) με τις ακροδεξιές ευρωομάδες.
Οπως σημειώνει χαρακτηριστικά η γαλλική «Le Monde», για το ΕΛΚ, το να καταφεύγει, αντί των παραδοσιακών συμμάχων του, των Σοσιαλιστών, των Φιλελευθέρων και των Πρασίνων, σε μια εναλλακτική πλειοψηφία που αποκαλείται «Βενεζουέλα» – αναφορά στο πρώτο κείμενο που πέρασε με τη στήριξη της Ακροδεξιάς και αφορούσε τη Βενεζουέλα, τον Σεπτέμβριο του 2024 – έχει γίνει τους τελευταίους μήνες ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο.
Τα ρήγματα είναι πλέον ορατά στο περίφημο «δημοκρατικό μέτωπο» έναντι της Ακροδεξιάς. Προκειμένου να αποδομήσουν την Πράσινη Συμφωνία, ή να περάσουν τα πιο αμφιλεγόμενα κείμενα απλούστευσης της διοικητικής νομοθεσίας, οι συντηρητικοί δεν δίστασαν να βασιστούν στις δεξιότερες ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Αυτό έκαναν τον Δεκέμβριο προκειμένου να περάσουν οι επίμαχες αλλαγές στους κανόνες της ΕΕ για τη διαδικασία ασύλου από την Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών του σώματος, αυτό έκαναν και χθες, για να περάσουν από την ολομέλεια: ένωσαν τις φωνές τους με εκείνες των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (που μετράνε στις τάξεις τους τόσο τα Αδέλφια της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι όσο και την Ελληνική Λύση), των Πατριωτών για την Ευρώπη (όπου κυριαρχούν η γαλλική Εθνική Συσπείρωση και το Fidesz του Βίκτορ Ορμπαν, σε αυτό όμως ανήκει και η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου) καθώς και της Κυρίαρχης Ευρώπης των Εθνών, με τη γερμανική AfD. Μία ματιά στον τρόπο με τον οποίο ψήφισαν οι έλληνες ευρωβουλευτές το επιβεβαιώνει: ένα μπλοκ σχημάτισαν δεξιοί και ακροδεξιοί, ένα άλλο κεντρώοι και αριστεροί.
Για «ένα ακόμα βήμα στην απανθρωποποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης» έκανε λόγο η γαλλίδα βουλευτής των Πρασίνων, Μελισά Καμαρά, σημειώνοντας πως «το κείμενο για τις ασφαλείς χώρες καταγωγής θα θέσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε καταστάσεις μεγάλου κινδύνου. Τρίτες χώρες θα θεωρούνται ασφαλείς παρά την εξαιρετικά ανησυχητική κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Μάταια ζητούσαν μέλη της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών του Ευρωκοινοβουλίου να δημοσιοποιηθούν οι εκτιμήσεις της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου πάνω στις οποίες βασίζεται, εν μέρει, ο κατάλογος των ασφαλών χωρών καταγωγής – που περιλαμβάνει και χώρες όχι ιδιαίτερα φιλικές προς τα ανθρώπινα δικαιώματα.
«Η υιοθέτηση αυτών των προτάσεων», σχολίασε από την πλευρά της στο Euractiv η ολλανδή ευρωβουλευτής των Πρασίνων Τίνεκε Στρικ, «αποτελεί την πιο πρόσφατη απόδειξη ότι η Ακροδεξιά έχει πάρει το τιμόνι της μεταναστευτικής ατζέντας της [προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα] φον ντερ Λάιεν. Το ΕΛΚ εφαρμόζει με προθυμία το εκλογικό πρόγραμμα της Ακροδεξιάς. Το μόνο αποτέλεσμα θα είναι να στραφούν ακόμα περισσότεροι ψηφοφόροι σε αυτά τα κόμματα».
