Οσο κι αν η πολιτική και η άσκησή της δίνουν συχνά την εντύπωση ενός αυτόνομου συστήματος που για να κινηθεί και να λειτουργήσει δεν του χρειάζονται παρά άμεσα κερδοσκοπικοί υπολογισμοί για κομματικά οφέλη, χωρίς καμιά ηθική ή άλλης τάξεως αναστολή, δεν παύει οι διερωτήσεις που δημιουργούνται σε κάθε σοβαρά και υπεύθυνα πολιτικοποιημένο άτομο να παραμένουν καταλυτικές προκειμένου να καταναλώσει κανείς το «κουτόχορτο έτσι όπως προσφέρεται στην εποχή μας από άλλη πια ταΐστρα» (σύμφωνα με την καίρια παρατήρηση ενός πολύ σοβαρού, φευ, πολιτικού προσώπου).
Διαφορετικά δεν θα φτάναμε στο σημείο να ακούσουμε μόλις προχθές σε τηλεοπτική πολιτική εκπομπή μια πολύ γνωστή βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ να αποφαίνεται, σε ερώτηση γνωστού επίσης δημοσιογράφου, σε σχέση με την επάνοδο, ή την επανένταξη, βουλευτών που είχαν μετακινηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ στους κόλπους πλέον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πως «δεν θα αρχίσουμε τώρα να ανατρέχουμε στο παρελθόν και να ασχολούμαστε με δηλώσεις που είχαν κάνει στελέχη μας ενώ είχαν απομακρυνθεί από τον χώρο μας». (Η ερώτηση αφορούσε, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, σε βαρύτατες και προσβλητικές κατηγορίες που ο δημοσιογράφος δεν δίστασε να τις αναφέρει, όπως ακριβώς είχαν διατυπωθεί κατά τη διάρκεια της «προσωρινής» έστω και αν κράτησε χρόνια μετακίνησης των στελεχών του ΠΑΣΟΚ).
Με λίγα λόγια δηλαδή συγχωροχάρτι, φτάνει που με την επάνοδο επιτυγχάνεται η περιβόητη «διεύρυνση», η απαραίτητη για την αύξηση της εκλογικής δύναμης. Εστω κι αν μια τεράστια ηθική εκκρεμότητα, όπως του τι δηλαδή μπορεί να περιμένει κανείς από ανθρώπους που συνεργάζονται, παρά την εκδηλωμένη ανάμεσά τους ανυποληψία, θα αιωρείται, ή μάλλον θα ροκανίζει τους εσωτερικούς αρμούς ενός σεβαστού μέρους μιας κοινωνίας.
Δεν παύει επιπλέον να αναρωτιέται, να προβληματίζεται και να σκέφτεται κανείς, μελαγχολώντας, πως όταν άτομα όπως τα υπογραμμισμένα με τόση μικρή στην πραγματικότητα σημασία για την ύπαρξη μιας ικανοποιητικής διεύρυνσης, κινούνται με μια τόσο απροσχημάτιστη κυνικότητα, τι θα γινόταν αν τα άτομα αυτά διέθεταν πραγματικά μια μεγάλη ισχύ.
Αν αισθάνονταν δηλαδή την παρουσία τους τόσο αποφασιστική ώστε να μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά μέσα σε μια έστω μεμπτή διαδικασία που δεν θα τους χρειαζόταν παρά μόνο ως δεκανίκι προκειμένου να υπάρξει ένα εκ των πραγμάτων πενιχρό αποτέλεσμα.
Αλίμονό μας! Ο κατηγορούμενος για απροσχημάτιστες στον κυνισμό τους συμπεριφορές του Τραμπ, θα ωχριούσαν μπροστά σε συμπεριφορές όπως θα εκδηλώνονταν χάρη σε ανθρώπους που αν και εξαιρετικά περιορισμένος ο χώρος της δράσης τους, τις υιοθετούν σαν να πρόκειται για μια μέγιστη πολιτική επιχείρηση. Ολα τούτα παραμένουν ένα τυπικό, θα έλεγε κανείς, δείγμα της αλλοτρίωσης που υφίσταται το κάθε άτομο όταν, απολαμβάνοντας ακόμα και μια ελάχιστη δημοσιότητα, αισθάνεται το μέγεθός του να έχει μεγαλώσει τόσο πολύ ώστε μπορεί η κάθε «ιδεολογική» – ο Θεός να την κάνει – μετακίνησή του να περιβάλλεται, και μάλιστα ατιμώρητα, με ένα είδος ασυλίας. «Μωραίνει Κύριος…».
