Στη θεατρική σκηνή και όχι μόνο στις δικαστικές αίθουσες επιχειρούν οι Γάλλοι να αναμετρηθούν με τη σεξουαλική βία. Και ενώ ακόμη είναι νωπές οι μνήμες από την υπόθεση Πελικό – η οποία μεταφέρθηκε στο σανίδι μετά την ολοκλήρωση της αρχικής δικαστικής διαδικασίας, από τον σκηνοθέτη Μίλο Ράου –, μία άλλη υπόθεση που δεν έχει φτάσει ακόμη ενώπιον των δικαστών, εκείνη 17 ανδρών που κατηγορούνται για ομαδικούς βιασμούς και εμπορία ανθρώπων, έχει ήδη ανέβει υπό μορφή μουσικού θεάτρου στο Παρίσι με την υπογραφή της ανερχόμενης σκηνοθέτιδος Λορέν ντε Σαγκαζάν.
«Σκυλιά» είναι ο τίτλος της παράστασης που αφορά την υπόθεση «French Bukkake» – από την πλατφόρμα στην οποία διακινούνταν τα βίντεο των φερόμενων εγκλημάτων -, η οποία αναμένεται να εκδικαστεί εντός του τρέχοντος έτους. Χωρίς καμία απόπειρα αναπαράστασης επί σκηνής της εκμετάλλευσης και των βασανιστηρίων που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, συντελέστηκαν στην υπόθεση, για την οποία αναμένεται να καταθέσουν 42 γυναίκες, τα «Σκυλιά» δεν είναι ένα θεατρικό έργο, αλλά μια «οπτική και μουσική εγκατάσταση», σύμφωνα με τη Ντε Σαγκαζάν.
Οι λεπτομέρειες της υπόθεσης μεταφέρονται στη σκηνή του Θεάτρου ντε Μπουφ ντι Νορ στο Παρίσι, από την περασμένη εβδομάδα, οπότε και έκανε πρεμιέρα η παράσταση, κυρίως μέσω προβαλλόμενου κειμένου. Η δράση εξελίσσεται μέσα από μια σειρά σουρεαλιστικών, οπερατικών ταμπλό, με επικεφαλής το μουσικό σύνολο Μιρουάρ Εταντί, τα μέλη του οποίου τραγουδούν για τη σεξουαλική εκμετάλλευση ακολουθώντας τη μελωδία επανενορχηστρωμένων έργων του Μπαχ.
«Το αποτέλεσμα είναι μια ατμόσφαιρα ανατριχιαστική, που ενισχύεται από τα εξαιρετικά σκηνικά της Ανουκ Μοζέν. Μια θάλασσα από υγρά, τσαλακωμένα ρούχα καλύπτει το δάπεδο της σκηνής, η οποία βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την πρώτη σειρά των θεατών και φτάνει μέχρι τα πόδια τους», περιγράφει την εμπειρία της ως θεατής η κριτικός και ερευνήτρια Λόρα Καπέλ στους «New York Times».
Στην αρχή της παράστασης, ένα κείμενο μας υπενθυμίζει ότι οι γυναίκες δηλώνουν πως βιάστηκαν και εξαναγκάστηκαν από ένα οργανωμένο δίκτυο να συμμετάσχουν σε ολοένα και πιο βίαια πορνογραφικά γυρίσματα, ορισμένα με τη συμμετοχή δεκάδων ανδρών, τα οποία στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκαν χωρίς τη συναίνεσή τους.
Η πρώτη σκηνή
«Κι όμως, όλα είχαν ξεκινήσει σαν παραμύθι», λέει ένας άνδρας στην εναρκτήρια σκηνή. Τα χαρακτηριστικά του είναι καλυμμένα από μια στενή, στο χρώμα της σάρκας, μάσκα και αφηγείται την ιστορία της Δάφνης (ψευδώνυμο μιας από τις γυναίκες), με φωνή αλλοιωμένη. Η Δάφνη αφηγείται ότι παγιδεύτηκε από έναν άνδρα που προσποιούνταν μια φιλική γυναίκα στο Διαδίκτυο, βιάστηκε αργότερα σε μια συνάντηση που πίστευε πως επρόκειτο για καλοπληρωμένη σεξεργασία και στη συνέχεια «προσφέρθηκε» σε έναν από τους παραγωγούς της ιστοσελίδας για τα πορνογραφικά γυρίσματα.
Το κείμενο που προβάλλεται περιγράφει με λεπτομέρειες το περιεχόμενο ενός βίντεο από την επίμαχη ιστοσελίδα, στο οποίο περισσότεροι από 100 άνδρες συγκεντρώνονται σε μια απομονωμένη αποθήκη για να συνευρεθούν με μία γυναίκα.
Λίγο πριν από το φινάλε η σκηνοθέτις ανεβαίνει στη σκηνή και εξηγεί ότι συνάντησε πολλές από τις γυναίκες που θα καταθέσουν στη δίκη, διαβάζει αποσπάσματα από συνομιλίες μαζί τους και καταλήγει πως επιθυμία τους είναι το κοινό να φύγει από την παράσταση ρωτώντας τον εαυτό του: «Τι κάνω τώρα που γνωρίζω;».
