Ολοκληρώνεται σιγά σιγά η δίκη για τις υποκλοπές που διεξάγεται στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο, εκεί όπου δύο δικαστές, πρόεδρος και εισαγγελέας, παραδίδουν μαθήματα αξιοπρεπούς λειτουργίας της Δικαιοσύνης.
Την προσεχή Τρίτη, θα ολοκληρωθεί η ανάγνωση των ντοκουμέντων και είναι πολλά, εξαιτίας της πυκνής δράσης της δημοσιογραφίας, αλλά και της στάσης των δύο δικαστών που απαιτούσαν και έλαβαν στοιχεία από φορείς και υπηρεσίες, και την επόμενη Παρασκευή 6 του μηνός αναμένεται να αγορεύσει ο εισαγγελέας.
Οι παράγοντες της δίκης, αλλά και έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου, έχουν να λένε ότι οι δύο δικαστές είναι προς παραδειγματισμό για όλους τους συναδέλφους τους, για την επάρκεια που διαθέτουν, άλλα και τον υψηλό επαγγελματισμό τους.
Ενας λοιπόν από αυτούς τους παράγοντες μου ανέφερε προχθές ότι ανεξάρτητα από ποια απόφαση θα λάβει ο δικαστής του Μονομελούς για τις υποκλοπές, «είναι βέβαιο πως η υπόθεση δεν θα κλείσει». Στο δε αυτονόητο ερώτημά μου, απάντησε ότι «από την ακροαματική διαδικασία προέκυψε ένα πλήθος αδικημάτων για διάφορους που εμπλέκονται στην υπόθεση, και οι οποίοι θα συμπεριλαμβάνονται σε δικογραφία η οποία θα αποσταλεί στον προϊστάμενο της εισαγγελίας Πρωτοδικών».
Οταν λειτουργεί η Δικαιοσύνη
Μου ανέφερε δε ως ένα παράδειγμα τον περίφημο «χασάπη» (όχι του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά του συστήματος του Predator), ο οποίος είχε την προπληρωμένη κάρτα με την οποία πληρώθηκαν τα μολυσμένα με τον κατασκοπευτικό ιό SMS, τα οποία στάλθηκαν στον Ν. Ανδρουλάκη, τον Θ. Κουκάκη, την Α. Σίφορντ αλλά και τόσους άλλους. Οπως και τον κολλητό του, που ήταν μισθοδοτούμενος από την ΕΥΠ και ζήτησε από τον «χασάπη» μια μικρή εξυπηρέτηση, η οποία αποδείχθηκε πως ήταν για λογαριασμό του παρακρατικού μηχανισμού.
Εγώ με όλα αυτά σκέφτομαι εκείνον τον απίθανο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση, ο οποίος τους έβγαλε λάδι όλους, και έτσι η υπόθεση περιορίστηκε να δικαστεί σε ένα Μονομελές Πρωτοδικείο. Μόνο που δεν υπολόγισαν σωστά οι εμπνευστές της όλης μεθόδευσης και έπεσαν πάνω σε έναν δικαστή και έναν εισαγγελέα που δεν μασάνε με τίποτε…
Η «κολοκυθιά» του ΠΑΣΟΚ
Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες όλη αυτή τη γελοία συζήτηση που εξελίσσεται στο ΠΑΣΟΚ σχετικά με τις βολιδοσκοπήσεις ενδιαφερομένων πρώην στελεχών του Κινήματος, να επαναπατριστούν, ύστερα από μία δεκαετία και πλέον, περιπλανήσεων στον ΣΥΡΙΖΑ και αλλού.
Το γελοίον της υποθέσεως έγκειται στην ιδιότυπη «κολοκυθιά» που έχει αναπτυχθεί και αφορά στα πρόσωπα, τα οποία πρέπει να δεχτεί πίσω το ΠΑΣΟΚ ή να τα απορρίψει. Βγαίνει ο άλλος ας πούμε και ζητάει από στέλεχος που διακινείται ότι επιδιώκει να επιστρέψει να… εξομολογηθεί και να ζητήσει συγγνώμη.
Να ζητήσει, δεν έχω αντίρρηση, άλλα ποιος είναι αυτός που το απαιτεί; Και με ποια ιδιότητα; Αν ενοχλείται επί προσωπικού από αυτή την ένταξη, που δεν ξέρω εάν τελικά πραγματοποιηθεί, γιατί δεν παίρνει τα μπογαλάκια του, να αποχωρήσει εφόσον διαφωνεί τόσο πολύ; Αν πάλι εκπροσωπεί τη διαφωνία κάποιου τρίτου, πώς δέχεται να υποδυθεί αυτόν τον ρόλο;
Κι έπειτα, έχει καμιά άλλη, καλύτερη ιδέα, να διευρυνθεί ο χώρος; Καμιά συνταγή; Να την ακούσουμε…
Καθαρό προσκλητήριο
Γιατί εγώ ήξερα επί Παπανδρέου (Ανδρέα, όχι Γιώργου, για να μην παρεξηγηθούμε), τότε που δεν ήταν «κακό χωριό, τα λίγα σπίτια», ότι στο ΠΑΣΟΚ χωρούσαν όλοι – γι’ αυτό έγινε μεγάλο. Τώρα βγαίνει ο καθένας και εκφράζει αντιρρήσεις. Γι’ αυτό δεν πρόκειται να ξεκολλήσει ποτέ η βελόνα…
Τώρα, επί του συγκεκριμένου: βολιδοσκοπεί την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για να επιστρέψει η Νίνα Κασιμάτη, βουλευτής, ακόμη, του ΣΥΡΙΖΑ. Ακούγεται ότι κι ο Κουρουμπλής θέλει, ή έτσι τουλάχιστον παρουσιάζεται – να θέλει. Φημολογείται ότι υπάρχουν κι άλλοι δυο – τρεις, που το κουβεντιάζουν. Υπάρχει και η περίπτωση του Αλέξη Χαρίτση, που απηυδισμένος, είναι με το ενάμισι πόδι έξω από το φιάσκο της «Νέας Αριστερας» – και πρόκειται για σοβαρό άτομο. Αν ισχύουν όλα αυτά (που ισχύουν), δεν καταλαβαίνω, γιατί όλο αυτό το πράγμα δεν παίρνει τον χαρακτήρα ενός γενικότερου προσκλητηρίου, επίσημου, δομημένου πάνω σε μια πολιτική πλατφόρμα;
Γιατί αφήνονται να κυκλοφορούν ονόματα, τα οποία καίγονται από την τριβή και δίνουν την ευκαιρία σε διάφορους τύπους, που δεν έχουν κανένα σημείο αναφοράς στην κοινωνία, να διατυπώνουν άκριτα αντιρρήσεις, για να μη νοθευτεί, τάχα μου, η «καθαρότητα» του ΠΑΣΟΚ;
Απάντηση: διότι για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει να βλέπεις παραπέρα, πίσω από τους τοίχους, και πρωτίστως να απομακρύνεις τις «τσίμπλες» της βαρεμάρας από τα μάτια…
Ο «ξεχασμένος»
Και κάτι τελευταίο, άλλα όχι λιγότερο σημαντικό. Να επιστρέψει η Νίνα Κασιμάτη, και η/ο κάθε Κασιμάτη/ης, αν το θέλουν, και αν είναι διατεθειμένες/οι να παλέψουν για να ξαναγίνει πραγματικά μεγάλο το ΠΑΣΟΚ. Καμία αντίρρηση. Αλλά γιατί να μην επιστρέψει ας πούμε και ο Γιάννης Ραγκούσης, που είναι και ο πιο πολιτικοποιημένος από όλους; Το τελευταίο διάστημα ο άνθρωπος αυτός έχει διατυπώσει πέντε βασικές πολιτικές παρεμβάσεις για τη χώρα, τις οποίες τις διάβασαν μόνο όσοι έλαβαν γνώση από τον ίδιο. Το κόμμα του, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι είναι στέλεχος της Πολιτικής Γραμματείας τον αγνοεί.
Τι εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ να τον καλέσει πίσω; Σε μια περίοδο που όλα αλλάζουν, που η πολιτική ζωή θυμίζει κινούμενη άμμο, δεν βλέπω ποιο είναι το πρόβλημα. Αν υπάρχει, ας βγουν να το δηλώσουν.
Διπλό «πέσιμο» από Κουτσούμπα
Ολοι κάνουν συνέδρια ή εξαγγέλλουν ότι θα κάνουν τέλος πάντων, το ΚΚΕ πρώτο στον αγώνα, διοργάνωσε το δικό του – το 22ο κατά σειρά, και λήγει σήμερα. Φυσικά στον Περισσό. Οι σύντροφοι θα εκλέξουν νέα Κεντρική Επιτροπή και καινούργιο γραμματέα τον… παλιό, τον Μήτσο Κουτσούμπα. Οχι πως είναι καμιά φωτεινή προσωπικότητα, αλλά για τη θέση που έχει επιλεγεί, την κάνει τη δουλειά και την κάνει μια χαρά.
Τις εργασίες του συνεδρίου, που ξεκίνησε την Πέμπτη, τις άνοιξε ο Κουτσούμπας, με μια ομιλία που προκάλεσε την προσοχή του κόσμου, διότι, πρώτον, την «έπεσε» κανονικά στον Αλ. Τσίπρα (καμία έκπληξη) και, δεύτερον, κανονικά, (την «έπεσε») στην κυρία Καρυστιανού. Ιδού τι είπε και έδωσε την εντύπωση ότι ακόμη και το «κραταιό» ΚΚΕ έχει τις ανησυχίες του:
«Μονοπρόσωπα κόμματα, όπως της κυρίας Καρυστιανού, εμφανίζονται με τα γνωστά παλιά και χιλιοειπωμένα “περί κάθαρσης, νομιμότητας και κράτους δικαίου της ΕΕ” – πέρα από τις σκοταδιστικές αντιλήψεις που κουβαλούν – λες και δεν είναι αυτή η ΕΕ που με την πολιτική της οδήγησε στο έγκλημα (των Τεμπών)».
Μάλιστα.
«Σοσιαλισμός;»
Το βιβλίο που θα εισηγηθώ για σήμερα είναι καθαρά για ρέκτες του είδους. Γι’ αυτούς που αγαπούν τη θεωρικολογία και θέλουν να οπλίζονται με επιχειρήματα για να στηρίξουν τη θέση τους. Εν προκειμένω, η περίπτωση αφορά τους, είδος υπό προστασία, θεωρικολογούντες περί τον σοσιαλισμό – μια ιδέα η οποία ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ τον προηγούμενο αιώνα κυρίως, ακόμη και στα μέρη μας. Εχει τίτλο «Σοσιαλισμός;» (έτσι με ερωτηματικό) και στο ερώτημα απαντάει με μια καλαίσθητη έκδοση των εκδόσεων «Λιβάνη» ο γνωστός δικηγόρος των Αθηνών Παναγιώτης Μπιτσαξής.
Ο Παναγιώτης, που ήταν για δεκαετίες στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, πριν μεταπηδήσει, το 2014, στο «Ποτάμι», επιχειρεί με τρόπο κατανοητό και εύληπτο, να απαντήσει αν υπάρχει σήμερα κάτι από αυτή τη «μεγάλη ιδέα» της Κεντροαριστεράς ή μας άφησε χρόνους. «Πρέπει να μιλούν μόνο οι ιστοριοδίφες;» αναρωτιέται και διευρύνει το ερώτημα «αν πρόκειται για μια παλιά παρηκμασμένη θρησκεία στην οποία προσεύχονται οι γέροντες από συνήθεια».
Καλή προσπάθεια, αλλά ακόμη και το φιλότιμο πόνημα του Μπιτσαξή δεν δίνει απάντηση…
Το βιβλίο προλογίζει ο Π. Γερουλάνος.
