Σε κάποια άλλη χώρα θα προκαλούσε δημόσιο προβληματισμό αν η διαδικτυακή δραστηριότητα του υπουργού Υγείας προήγαγε τη θεολογική ερμηνεία της βιολογίας και τις επιθέσεις σε όποιον διαφωνεί με αυτή. Κι όμως αυτά συμβαίνουν στο Twitter του Αδωνη Γεωργιάδη.
Ο υπουργός, εντυπωσιασμένος από έναν τόμο που απεικόνιζε το χρωμόσωμα 21, αποφάσισε να παραδώσει μαθήματα γενετικής. Και τα έγραφε σωστά μέχρι που απεφάνθη ότι η πολυπλοκότητα του DNA και της ύπαρξής μας είναι αποτέλεσμα ενός «Θεϊκού Σχεδιαστή».
Το επιστημονικό ολίσθημα, βέβαια, είναι το προφανές. Η βιολογία μας μαθαίνει πως ένα τεράστιο μέρος του γονιδιώματός μας είναι επαναλαμβανόμενα λάθη, αποτυπώματα κι υπολείμματα ασθενειών, περιττή πληροφορία. Αυτό είναι η εξέλιξη, προχωρά με «μπαλώματα» πάνω στα παλιά, ειδάλλως θα ήταν μια γραμμή σε μια σελίδα το γονιδίωμα, μια σύντομη θεϊκή «εντολή». Το να βλέπεις «τέλειο σχεδιασμό» σε έναν «κώδικα» που μας χαρίζει σκωληκοειδείς αποφύσεις που εκρήγνυνται, μικρόβια που μεταλλάσσονται κι αντιστέκονται και καρκίνους, απαιτεί απομάκρυνση από την επιστημονική λογική.
Και η διαφωνία αυτή θα ήταν ασήμαντη, ωστόσο, αν δεν είχε αντιδράσει σε όσους πολίτες (ανάμεσά τους και επιστήμονες) σχολίασαν αρνητικά τη θέση του. Θα μπορούσε να απαντήσει απλώς ότι αυτή δεν είναι επιστημονική ανάλυση αλλά η θρησκευτική πεποίθησή του, κάτι απολύτως σεβαστό (αν και περιττό να συζητείται). Ο υπουργός, όμως, θέλει και την τελευταία κουβέντα. Οταν πολίτης (και γιατρός) του επεσήμανε ότι το γονιδίωμά μας είναι κατά 98,8% ίδιο με του χιμπατζή, αποτέλεσμα βιολογικής εξέλιξης και όχι θεϊκής παρέμβασης, ο υπουργός απάντησε με ένα λεκτικό «αχταρμά». Αδυνατώντας να ανταπαντήσει στα βιολογικά επιχειρήματα, χαρακτήρισε τον συνομιλητή του «αδαή, αγενή και άθεο κομμουνιστή», ενώ άλλους τους κατηγόρησε απλώς ότι έχουν «εμμονή» μαζί του. Στη συνέχεια, μάλιστα, κατέφυγε σε μια λίστα με απομονωμένα τσιτάτα φυσικών όπως ο Νεύτων, που πέθανε αιώνες πριν από τη μελέτη της εξέλιξης και του DNA, και ο άθεος Ντιράκ, που τον παρουσίασε σαν θρήσκο.
Δεν είναι θεολογικό το θέμα, είναι η πολιτικοποίησή του που προβληματίζει. Αντίθετα, μακάρι ο Θεός να ήταν αυτός που φαντάζονται οι αρνητές της εξέλιξης, μακάρι να ήταν ένας τέλειος Σχεδιαστής μας. Τότε ίσως δεν θα χρειαζόμασταν συστήματα υγείας που να λειτουργούν καλά, ούτε τον κ. Γεωργιάδη να διασφαλίζει τη δημόσια υγεία.
