Βάζεις στοιχήματα εδώ και κάμποσο διάστημα και λες «πού θα πάει, κάπου θα κάνει την γκέλα και θα ανακόψει ταχύτητα». Κι όμως, το τρένο του Λεβαδειακού δεν σταματά και προχωρά ολοταχώς για την τετράδα του πρωταθλήματος. Αν μάλιστα κάποιος αναζητά κάτι περισσότερο, βλέπει πως μπορεί να βγει στην Ευρώπη από δύο πόρτες: είτε μέσω πρωταθλήματος είτε από το Κύπελλο.
Ο Λεβαδειακός, για όσους θέλουν να δουν την πραγματικότητα, παίζει ποδόσφαιρο τόσο σύγχρονης όσο και παλαιότερης εποχής. Οξύμωρο; Από τη μια πιέζει και ασκεί πρέσινγκ στον αντίπαλο, κάτι που επιχειρούν οι ομάδες του καιρού μας. Και στον αντίποδα, δεν φείδεται εμπνεύσεων η ενδεκάδα του, επιτίθεται κατά κύματα, εφαρμόζει συνεργασίες ζηλευτές και οι σκόρερ ξεπηδούν από κάθε γραμμή.
Πρωτομάστορας του συνόλου; Ο Νίκος Παπαδόπουλος. Αυτός ο ικανός προπονητής που μάλλον βρήκε στη Λιβαδειά αυτό που αναζητούσε προκειμένου να καταθέσει την αξία και να δείξει τις γνώσεις του στο ευρύ κοινό. Ισως να άργησε. Στον ΟΦΗ παλαιότερα και αργότερα στον Απόλλωνα και την Παναχαϊκή, είχε τις αξιόλογες στιγμές του, ωστόσο δεν λες πως ενθουσίασε με τα αποτελέσματα που κατάφερε. Το κλικ μπορεί να ήταν η θητεία του στις Ελπίδες και τα δύο φιλικά (με Γερμανία και Μάλτα) που βρέθηκε στον πάγκο της εθνικής ομάδας. Και τώρα; Στο γήπεδο-χαλί του Λεβαδειακού, η ομάδα με τα πράσινα μοιράζει γκολ και δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο. Ο Παπαδόπουλος είναι ένα …παιδί του Εγκεν Γκέραρντ, δηλαδή ενός προπονητή που έμεινε 15 χρόνια στον πάγκο του ΟΦΗ και είχε για εννιά χρόνια ποδοσφαιριστή τον αμυντικό που έκανε καριέρα στο Ηράκλειο. Εκεί, ο Παπαδόπουλος θήτευσε σε μια ολλανδική σχολή που εξυμνεί το χωρίς περιορισμούς ποδόσφαιρο και δίχως την ασφυκτική προσήλωση στο πλάνο. Οχι ακριβώς «όσα πάνε και όσα έρθουν», στην Ολλανδία όμως δίνουν βάση στη σωστή επιθετική λειτουργία και προσπαθούν ακόμη και να μπουν με… την μπάλα στα δίχτυα. Κάποιες φορές το βλέπουμε και αυτό από τον εφετινό Λεβαδειακό.
Την ομάδα που έχει την κορυφαία επίθεση στο πρωτάθλημα (42 έναντι 37 του ΠΑΟΚ) και δίνει τη δυνατότητα σε ποδοσφαιριστές που πέρασαν από ισχυρές ομάδες να κυνηγήσουν μια θέση στο προσκήνιο και τη δεύτερη ευκαιρία τους να λάμψουν. Στον Λοντίγκιν, άλλοτε ερυθρόλευκο και πράσινο. Στους Μάγκνουσον, Τσοκάι, Παλάσιος και Βέρμπις που φόρεσαν το τριφύλλι. Στον Κωστή που αγωνίστηκε στη δεύτερη ομάδα του Ολυμπιακού και τον Μανθάτη που ξεπήδησε με τα κόκκινα και προ δεκαετίας κλήθηκε στην εθνική ομάδα, χωρίς όμως ανάλογη (για τον ίδιο) συνέχεια.
Αυτοί και οι υπόλοιποι ταλαντούχοι οδηγούν τον Λεβαδειακό σε μια πορεία α λα Λάρισα του παρελθόντος. Είναι το αλατοπίπερο του εφετινού πρωταθλήματος.
ΥΓ: Ολα κι όλα. Το γκολ του Κωστή το βράδυ της Δευτέρας στο Αγρίνιο ήταν ο ορισμός του οφσάιντ. Δύο παίκτες έκλειναν το οπτικό πεδίο στον «άσο» του Παναιτωλικού. Μας βλέπουν κ. Πολυχρόνη και Τζήλο…
