Ο πρόεδρος Τραμπ στέλνει αμερικανούς κομάντος πρώτα να απαγάγουν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας και τη σύζυγό του και λίγες μέρες αργότερα να καταλάβουν τάνκερ με ρωσική σημαία στον Βόρειο Ατλαντικό. Ο πρόεδρος Πούτιν βομβαρδίζει αδιακρίτως το Κίεβο και άλλες πόλεις της Ουκρανίας, χρησιμοποιώντας συχνά ψευδή προσχήματα και επιμένοντας ότι θέλει την… ειρήνη. Ο πρόεδρος Σι οργανώνει ναυτικές ασκήσεις γύρω από την Ταϊβάν, διακηρύσσοντας με κάθε ευκαιρία ότι το νησί ανήκει στην Κίνα.
Δεν χρειάζεται να πιστεύει κανείς σε θεωρίες συνωμοσίας για να σκεφτεί ότι οι παραπάνω κινήσεις, που γίνονται χωρίς να συναντούν ουσιαστικές αντιδράσεις, εντάσσονται σε κάποιο σχέδιο. Οι Αμερικανοί μιλούν για το «Δόγμα Ντονρόε» (από το Ντόναλντ και το Μονρόε), με βάση το οποίο αποκτούν τον έλεγχο, εντός μιας χαλαρά προσδιορισμένης δικής τους «σφαίρας επιρροής», όποιας περιοχής υπηρετεί τα συμφέροντά τους, από τη Βενεζουέλα και την Κολομβία μέχρι τη Γροιλανδία και το Ιράν. Οι Ρώσοι δίνουν στη δημοσιότητα χάρτες με τον πλανήτη χωρισμένο στα τρία κι εκείνους να ελέγχουν τη μισή Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία. Οι Κινέζοι φαίνεται να ονειρεύονται μια νέα Γιάλτα, όπου τη θέση των Βρετανών θα έχουν πάρει οι ίδιοι.
Σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του «Μεγάλου Παιχνιδιού», όπως είχε ονομαστεί τον 19ο αιώνα ο ανταγωνισμός μεταξύ της βρετανικής και της ρωσικής αυτοκρατορίας, η Ευρώπη είναι φανερό ότι δεν έχει θέση. To δικό της δόγμα, σημείωναν χθες οι «Financial Times», είναι η «στρατηγική ικεσία»: παραδίδει στον «Καίσαρα» ό,τι θεωρεί δικό του με την ελπίδα ότι δεν θα ζητήσει περισσότερα. Την ίδια στιγμή αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή απειλή από τον «Τσάρο»: όπως θα διαβάσετε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Int.» που συνοδεύει τα σημερινά «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», τυχόν νίκη του Βίκτορ Ορμπαν στις εκλογές της άνοιξης θα εδραιώσει στο εσωτερικό της Ευρώπης έναν «δούρειο ίππο» του Κρεμλίνου, αποτελούμενο από την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Τσεχία και ενδεχομένως αύριο την Πολωνία.
Η έννοια της Δύσης δεν υπάρχει πλέον. Σύντομα μπορεί στα είδη εν ανεπαρκεία να περιληφθεί και ο φιλελευθερισμός.
