Σαν σήμερα, στις 10 Ιανουαρίου του 49 π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας διέβη τον Ρουβίκωνα. Στάθηκε στην όχθη του ποταμού και αυτό που του ήρθε να πει ήταν «alea iacta est» («Ο κύβος ερρίφθη»). Και έτσι ξεπέρασε το διαχρονικό πρόβλημα των σπουδαίων μορφών της Ιστορίας που πάντα πρέπει να έχουν έτοιμη μία ατάκα για την περίσταση. Τέλος πάντων, εγώ αποφάσισα να διαβώ τον προσωπικό μου Ρουβίκωνα την Τετάρτη που μας πέρασε. Μπάλα δεν είχε. Ούτε μπάσκετ. Και ξεκίνησα για συνοικιακό κινηματογράφο προκειμένου να μυηθώ στο έργο του Γιάννη του Σμαραγδή. Εδώ οφείλω να σημειώσω ότι η εκτίμησή μου προς το πρόσωπο του δημιουργού ανέβηκε σε νέα υψηλά όταν διάβασα ότι αρνήθηκε πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού για συμμετοχή στο, υπό δημιουργία, κόμμα της.
Προφανώς ο καλλιτέχνης είπε να παρατηρήσει το φαινόμενο μέσα από τον ευρυγώνιο φακό του και, ποιος ξέρει, ίσως το μέλλον να δούμε και τη σχετική ταινία. Ας είναι. Εξω από τον κινηματογράφο συνάντησα ένα μικρό πλήθος να συνωθείται μπροστά στο εκδοτήριο των εισιτηρίων. Διέκρινα και έναν, ελεγχόμενο, εκνευρισμό. Και σκέφτηκα ότι όλοι αυτοί, που δεν είναι σε θέση να σχηματίσουν μία κανονική ουρά αναμονής, θα βγουν από την αίθουσα και θα πάνε να ανάψουν κερί στη μνήμη του κυβερνήτη. Στον άνδρα που ήθελε να βάλει μία τάξη σε αυτόν τον τόπο, αλλά τον έφαγαν τα συμφέροντα και το αγύριστο κεφάλι του Ελληνα. Εννοείται ότι έκανα μεταβολή. Διότι, εκτός των άλλων, θα έβρισκα συνωστισμό και στην ουρά για ποπ κορν και, εδώ που τα λέμε, ο «Καποδίστριας» είναι μία ταινία με spoilers που τα μαθαίνεις από το Δημοτικό. Στο τέλος δολοφονείται. Κανένα σασπένς.
Που λέτε θα ήθελα να προτείνω στις εταιρείες δημοσκοπήσεων να κάνουν καμιά έρευνα έξω από τις αίθουσες. Στοιχηματίζω ότι τα εν δυνάμει ποσοστά της Μαρίας Καρυστιανού θα ήταν ανταγωνιστικά ακόμα και ως προς την επίδοση του κυβερνήτη στο box office. Διότι τόσο ο Καποδίστριας όσο και η Καρυστιανού έχουν το ίδιο συναισθηματικό αντίκρισμα για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Και οι δύο διέβησαν τον δικό τους Ρουβίκωνα. Πρόκειται για πρόσωπα που, στη συνείδηση των ανθρώπων, δεν φέρουν πολιτικά χρώματα και απαντούν θετικά στο αίτημα για δικαιοσύνη, ευταξία, διαφάνεια και «καθαρά χέρια», όπως έλεγε και μία ψυχή που βρέθηκε από τη Βουλή στη φυλακή.
Και αν ο Καποδίστριας περιβάλλεται από την αχλή της Ιστορίας, η Μαρία Καρυστιανού συγκεντρώνει τα μεσσιανικά χαρακτηριστικά ενός τιμωρού που σχηματίζεται από το λαϊκό θυμικό. Διαβάστε τα σχόλια των ανθρώπων κάτω από τις αναρτήσεις της. Κανένας τους δεν λέει ότι θα την ψηφίσει για μία καλύτερη χώρα με αξιοπρεπείς δείκτες ευημερίας και στέρεη θέση στο γεωπολιτικό περιβάλλον. Θα τη ψηφίσουν για να «κλείσει φυλακή τους κλέφτες» ή να «ξηλώσει το σάπιο σύστημα». Και η προσωπική της τραγωδία χρησιμοποιείται, από τους ακολούθους της, ως απορρυπαντικό ξεπλύματος ολοκληρωτικών απόψεων. Προφανώς η ίδια δεν έχει τέτοιο σκοπό, ίσως να μην το αντιλαμβάνεται καν. Παραμένει προσηλωμένη στον στόχο της. Και είναι απολύτως έντιμο. Ομως οι followers δεν περιμένουν να κάνει πολιτική. Απαιτούν να την αναστείλει, τουλάχιστον με τον τρόπο που την αντιλαμβανόμαστε σήμερα.
Η λατρεία προς τον Καποδίστρια εκφράζει τον ανομολόγητο, ή μη συνειδητό, πόθο για διακυβέρνηση από χέρια που είναι καθαρά και ας φέρουν και καμιά βέργα – δεν χάθηκε ο κόσμος βρε αδερφέ και ο Πούτιν και ο Τραμπ με πυγμή κυβερνούν και πετυχαίνουν. Η μεσσιανική υποδοχή της Μαρίας Καρυστιανού μας θυμίζει ότι το συναίσθημα πάντα πλεονεκτεί έναντι της λογικής. Για αυτό και η νέα αρχηγός κάνει μεγάλο λάθος όταν τραυλίζει προσπαθώντας να διαβάζει πολιτικές θέσεις τις οποίες δεν κατανοεί. Δεν χρειάζεται. Πρώτον επειδή και πολλοί από όσους θα την ψηφίσουν δεν τις κατανοούν. Και δεύτερον, στις μέρες μας, η πιο πετυχημένη συνταγή για την πολιτική είναι να δηλώνεις ότι δεν είσαι πολιτικός. Αλλά και εδώ υπάρχει spoiler, θα το ρίξω. Οταν ο σωτήρας μπει στην πολιτική, παύει να είναι σωτήρας.
