Για την υπόθεση της δημιουργίας ενός πολιτικού κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού η κοινή λογική επιτάσσει ότι θα κριθεί πολιτικά όταν πολιτευτεί, χωρίς αυτό να αλλάζει τον σεβασμό με τον οποίο αναγνωρίζουμε το πένθος της. Η κυβέρνηση, όμως, με το που επισημοποίησε τις πολιτικές προθέσεις της άρχισε να την κρίνει ηθικά ως μάνα.
Ο Παύλος Μαρινάκης, συγκεκριμένα, αφού αναγνώρισε με τη γνωστή του μεγαλοθυμία τον πόνο της (καλοσύνη του) έσπευσε να εκδώσει φιρμάνι ότι «δεν πρέπει ο προσωπικός ή ο συλλογικός πόνος να μετατρέπεται σε βατήρα για πολιτική ανέλιξη». Προσθέτοντας «δεν θεωρώ ότι μπορεί κάποιος, έχοντας βιώσει τον απόλυτο πόνο, να μιλά εξ ονόματος όλων».
Το τι θεωρεί ο Μαρινάκης είναι απολύτως αδιάφορο, βέβαια. Απειρα είναι τα παραδείγματα προσωπικών και συλλογικών τραγωδιών που διαμόρφωσαν πολιτικές προσωπικότητες ή και δημιούργησαν συλλογικότητες πολιτικής και ηθικής αναφοράς. Ας μην πούμε ελληνικά. Ο Τζο Μπάιντεν πολιτεύτηκε με τις προσωπικές τραγωδίες του, η Γκάμπι Γκίφορντς έγινε σύμβολο κατά της οπλοκατοχής, ο Νέλσον Μαντέλα έγινε πρόεδρος, δεκάδες γυναίκες των θυμάτων των καρτέλ στην Κολομβία μπήκαν στην πολιτική, οι «Μητέρες της Πλατείας του Μάη» από απλές νοικοκυρές έγιναν αντιστασιακές στη χούντα της Αργεντινής.
Στο θέμα Καρυστιανού, όμως, επανήλθε και ως… αρμόδια η υπουργός Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου. Η οποία δήλωσε έκπληκτη γιατί η ίδια ως μητέρα πίστευε ότι «είναι πολύ μεγάλος ο πόνος που βιώνει και δεν θα τον χρησιμοποιήσει ως βατήρα για τη δική της πολιτική ανέλιξη/καριέρα». Τη ζύγισε ηθικά, σαν μάνα προς μάνα, και την έβγαλε ελλιπή.
Τα νέα ήθη λοιπόν μας λένε ότι ναι μεν κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να πολιτευτεί και να κριθεί πολιτικά, αλλά η Καρυστιανού θα κατηγορηθεί ηθικά από τους πολύ ηθικούς υπουργούς μας. Οι οποίοι, μάλιστα, επανέλαβαν κι οι δύο επί λέξει την ανατριχιαστική εικόνα της μετατροπής ενός πτώματος σε «βατήρα», διότι αυτό έγραφε το επικοινωνιακό non paper του κόμματός τους.
Προσοχή, όμως, γιατί όποιος ορίζει το πεδίο της αντιπαράθεσης βρίσκεται κι αυτός κρινόμενος εντός του. Αν, δηλαδή, το κάθε κακομαθημένο παιδί της εξουσίας κρίνει ηθικοπλαστικά (και όχι μόνο πολιτικά) την κάθε μάνα, τότε επιτρέπει να κριθούν ηθικά και οι χειρισμοί στην ατζέντα των ζητημάτων με τα οποία θα πολιτευτεί η Καρυστιανού.
