Η δέσμευση του εκλεγμένου δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζοράν Μαμντάνι, να αυξήσει το κατώτατο ωρομίσθιο στα 30 δολάρια αποτυπώνει ένα δίλημμα που στοιχειώνει τις περισσότερες προηγμένες οικονομίες. Ακόμα κι ενώ τα κατώτατα όρια μισθών αυξάνονται όμως, οι εργαζόμενοι αισθάνονται λιγότερο ασφαλείς. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής παραβλέπουν το βαθύτερο πρόβλημα: την αποσύνδεση του ανθρώπινου χρόνου εργασίας από την οικονομική αξία.
Για δύο αιώνες, οι αγορές εργασίας ήταν συνδεδεμένες με αυτή τη σχέση. Οι μισθοί, οι συμβάσεις και η κοινωνική προστασία υπέθεταν ότι ο χρόνος ήταν μια αξιόπιστη ένδειξη για την παραγωγή. Αλλά η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει κόψει αυτόν τον σύνδεσμο. Ιατρικοί ερευνητές που αφιέρωσαν χρόνια στην κατανόηση της αναγνώρισης προτύπων ανταγωνίζονται τώρα συστήματα που επεξεργάζονται υποθέσεις σε δευτερόλεπτα. Οι δικηγόροι μπορούν να ολοκληρώσουν μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης εργασίες σε λεπτά που διαφορετικά θα χρειάζονταν ώρες. Τι πρέπει να γίνει; Καταρχάς, τα δημοσιονομικά πλαίσια πρέπει να αναγνωρίζουν την παραγωγή της ΤΝ ως ξεχωριστή και να την τιμολογούν ανάλογα.
Οι δύο λέξεις-κλειδιά που απαιτούν τη μεγαλύτερη σαφήνεια στην προσπάθεια αυτή είναι η «ενίσχυση» και η «υποκατάσταση». Η «ενίσχυση» αναφέρεται σε περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά παραμένουν η κύρια αρχή λήψης αποφάσεων. Η υποκατάσταση συμβαίνει όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη εκτελεί πλήρεις ροές εργασίας, με τους ανθρώπους να παρεμβαίνουν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Ενας ακτινολόγος εξετάζει ανωμαλίες που έχουν επισημανθεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά κάνει εκείνος τις τελικές διαγνώσεις. Ενα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης που εγκρίνει αυτόματα το 95% των αιτήσεων δανείου, υποκαθιστά πλήρως τους ανθρώπους.
Με αυτούς τους όρους σαφώς καθορισμένους, μια εισφορά ωρών χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης θα μπορούσε να κλιμακωθεί, ας πούμε, στο 5% για την «ενίσχυση» και στο 15% για την «υποκατάσταση». Ενώ οι ακριβείς συντελεστές μπορούν να συζητηθούν, η βασική αρχή αντικατοπτρίζει την υπάρχουσα φορολογική διάκριση μεταξύ λειτουργικών και κεφαλαιουχικών δαπανών. Ακόμη και με εισφορά 15%, οι ώρες Τεχνητής Νοημοσύνης θα ήταν ακόμα σημαντικά φθηνότερες από την ανθρώπινη εργασία.
Ο σκοπός ενός τέτοιου φόρου θα ήταν να ωθήσει τις εταιρείες προς υβριδικά συστήματα όπου η ανθρώπινη κρίση βελτιώνει τα αποτελέσματα, αντί προς πλήρως αυτόνομες διαμορφώσεις. Ενας προβλέψιμος, βασισμένος σε κανόνες φόρος θα μπορούσε να εξασφαλίσει μια κοινωνική εντολή για την Τεχνητή Νοημοσύνη διασφαλίζοντας ότι τα κέρδη μοιράζονται.
Ενας φόρος ωρών χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης θα είχε ευρεία απήχηση. Ο συντονισμός παραμένει η κύρια πρόκληση. Η συζήτηση για το αν οι κατώτατοι μισθοί θα πρέπει να είναι 16 ή 30 δολάρια χάνει το νόημα. Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης λειτουργούν συνεχώς με αμελητέο κόστος. Χωρίς ένα νέο δημοσιονομικό πλαίσιο θα συνεχίσουμε να οδεύουμε προς μια οικονομία με μειωμένη φορολογική βάση. Μια εισφορά στις ώρες τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να μετατρέψει την παραγωγικότητα των μηχανών σε δημόσια έσοδα χωρίς να καταστείλει την καινοτομία. Είναι η καλύτερη διαθέσιμη απάντηση.
