Στο μπαρ στο χιονοδρομικό κέντρο Κραν Μοντανά υπήρχε έξοδος κινδύνου αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που διασκέδαζαν εκεί δεν κατάφεραν να τη βρουν μετά το ξέσπασμα της πυρκαγιάς. Θαμώνες και εργαζόμενοι δηλώνουν στα μίντια πως ήταν κοινό μυστικό ότι αυτή ήταν πάντα κλειδωμένη. Η τραγωδία, δηλαδή, δύσκολα χαρακτηρίζεται μια κακιά στιγμή. Ηταν μαθηματικά βέβαιο πως θα συνέβαινε. Οι έρευνες για τα αίτιά της βρίσκονται σε εξέλιξη αλλά ακόμη και με τα στοιχεία τα οποία προς το παρόν έχουν δει το φως της δημοσιότητας ένα είναι σίγουρο: από τα ερείπια θα προκύψουν μαθήματα όχι μόνο για τις ελβετικές Αρχές αλλά για τις Αρχές σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.
Το κυριότερο από αυτά είναι πως πρέπει να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι για την τήρηση των προβλεπόμενων κανόνων ασφαλείας στις επιχειρήσεις εστίασης. Οι ενδεχόμενες παραλείψεις, που όλα δείχνουν ότι οδήγησαν στον θάνατο και τον τραυματισμό τόσων ανθρώπων, δεν βαραίνουν μόνο τους υπευθύνους της συγκεκριμένης επιχείρησης. Βαραίνουν και εκείνους που ήταν επιφορτισμένοι με το καθήκον να την επιτηρούν και να αποφαίνονται για το κατά πόσο συμμορφώνεται με τους σχετικούς νόμους. Αυτό που συνέβη στις Αλπεις θα μπορούσε να συμβεί κι εδώ, κι οπουδήποτε αλλού.
Ο μοναδικός τρόπος για να μη θρηνήσουμε ξανά θύματα, λοιπόν, είναι να εξασφαλιστεί πως έχουν δημιουργηθεί σε τέτοιους χώρους όλες οι απαραίτητες συνθήκες ασφαλείας. Το νομικό πλαίσιο υπάρχει. Απαιτείται η διάθεση εκ μέρους της πολιτείας να ελέγξει την πιστή εφαρμογή του. Γιατί πρόκειται, δυστυχώς, για ζήτημα ζωής ή θανάτου.
